Vijf Gewoonten Van Het Hart

"Gewoonten van het hart" (een term bedacht door Alexis de Tocqueville) zijn diepgewortelde manieren van kijken naar, zijn met en reageren op het leven. Deze manieren hebben te maken met onze geest, onze emoties, ons zelfbeeld en onze concepten van betekenis en doel. Ik geloof dat deze vijf onderling verbonden gewoonten cruciaal zijn voor het in stand houden van een samenleving.

1. Het besef dat we hier allemaal samen in zitten. Biologen, ecologen, economen, ethici en leiders van de grote wijsheidstradities hebben allemaal hun stem laten horen over dit thema. Ondanks onze illusies van individualisme en nationale superioriteit zijn wij mensen een diep met elkaar verbonden soort – verweven met elkaar en met alle levensvormen, zoals de wereldwijde economische en ecologische crises in levendige en angstaanjagende details onthullen. We moeten het simpele feit omarmen dat we afhankelijk zijn van en verantwoording verschuldigd zijn aan elkaar, en dat geldt ook voor de vreemdeling, de "vreemde ander". Tegelijkertijd moeten we het idee van onderlinge afhankelijkheid behoeden voor de idealistische excessen die het tot een onmogelijke droom maken. Mensen aansporen om zich voortdurend bewust te zijn van mondiale, nationale of zelfs lokale verbondenheid is een raadgeving tot perfectie die (zo al) alleen haalbaar is voor de zeldzame heilige, een die alleen kan leiden tot zelfbedrog of nederlaag. Wat leidt tot een tweede belangrijke gewoonte van het hart...

2. Waardering voor de waarde van 'anders-zijn'. Het is waar dat we hier allemaal samen in zitten. Het is evenzeer waar dat we het grootste deel van ons leven doorbrengen in 'stammen' of lifestyle-enclaves – en dat het denken over de wereld in termen van 'wij' en 'zij' een van de vele beperkingen van de menselijke geest is. Het goede nieuws is dat 'wij' en 'zij' niet hoeft te betekenen 'wij tegen zij'. In plaats daarvan kan het ons herinneren aan de eeuwenoude traditie van gastvrijheid jegens vreemdelingen en ons de kans geven om deze te vertalen naar 21e-eeuwse termen. Gastvrijheid, correct begrepen, is gebaseerd op het idee dat de vreemdeling ons veel te leren heeft. Het nodigt actief 'anders-zijn' uit in ons leven om het ruimer te maken, inclusief vormen van anders-zijn die ons volkomen vreemd lijken. Natuurlijk zullen we geen oprechte gastvrijheid beoefenen als we de creatieve mogelijkheden die inherent zijn aan onze verschillen niet omarmen. Wat leidt tot een derde belangrijke gewoonte van het hart...

3. Het vermogen om spanning op een levengevende manier vast te houden. Ons leven zit vol tegenstrijdigheden – van de kloof tussen onze aspiraties en ons gedrag, tot observaties en inzichten die we niet kunnen verdragen omdat ze indruisen tegen onze overtuigingen. Als we er niet in slagen ze creatief vast te houden, zullen deze tegenstrijdigheden ons afsluiten en ons van de actie afhouden. Maar wanneer we deze spanningen ons hart laten verruimen, kunnen ze ons openen voor nieuwe inzichten in onszelf en de wereld, waardoor ons leven wordt verrijkt en we het leven van anderen kunnen verbeteren. We zijn onvolmaakte en gebroken wezens die in een onvolmaakte en gebroken wereld leven. De genialiteit van het menselijk hart schuilt in het vermogen om deze spanningen te gebruiken om inzicht, energie en nieuw leven te genereren. Om deze gaven optimaal te benutten, is een vierde belangrijke eigenschap van het hart nodig...

4. Een gevoel van persoonlijke stem en daadkracht. Inzicht en energie wekken nieuw leven op wanneer we onze eigen versie van de waarheid uitspreken en uitdragen, terwijl we deze toetsen aan en corrigeren tegen de waarheden van anderen. Maar velen van ons hebben geen vertrouwen in onze eigen stem en in ons vermogen om een ​​verschil te maken. We groeien op in onderwijsinstellingen en religieuze instellingen die ons behandelen als leden van een publiek in plaats van als acteurs in een toneelstuk, en daardoor worden we volwassenen die politiek als een kijksport beschouwen. En toch blijft het voor ons, jong en oud, mogelijk om onze stem te vinden, te leren hoe we die moeten uiten en de voldoening te ervaren die voortkomt uit het bijdragen aan positieve verandering – als we de steun van een gemeenschap hebben. Wat leidt tot een vijfde en laatste gewoonte van het hart...

5. Het vermogen om een ​​gemeenschap te creëren. Zonder een gemeenschap is het bijna onmogelijk om een ​​stem te krijgen: er is een heel dorp nodig om een ​​Rosa Parks groot te brengen. Zonder een gemeenschap is het bijna onmogelijk om de "macht van één" uit te oefenen op een manier die macht vermenigvuldigt: er was een heel dorp nodig om Parks' daad van persoonlijke integriteit om te zetten in sociale verandering. In een massasamenleving zoals de onze is een gemeenschap zelden kant-en-klaar. Maar het creëren van een gemeenschap op de plekken waar we wonen en werken betekent niet dat we andere delen van ons leven moeten opgeven om fulltime organisatoren te worden. Het constante gezelschap van twee of drie gelijkgestemden kan ons helpen de moed te vinden die we nodig hebben om als burgers te spreken en te handelen. Er zijn veel manieren om de zaden van gemeenschap te planten en te cultiveren in ons persoonlijke en lokale leven. We moeten allemaal tuiniers van gemeenschap worden als we willen dat de samenleving bloeit.