De Verloren Woorden

Illustratie door Jackie Morris uit "The Lost Words"

The Guardian heeft het wel eens omschreven als een 'cultureel fenomeen' , maar in werkelijkheid is het gewoon een boek met betoverende gedichten en schilderijen. Het boek is ontstaan ​​als reactie op het besef dat wij mensen de gemeenschappelijke soorten, de alledaagse namen van wilde dieren die onze aarde delen, uit het oog verloren. Het doel van het boek was om opnieuw te verbinden, te focussen en te revitaliseren. Zoals Robert zei: 'We houden niet van wat we niet kunnen benoemen, en wat we niet liefhebben, zullen we niet redden.'

Het was ons opgevallen dat de woorden uit de monden en hoofden van kinderen glipten, maar pas toen het boek af was en zijn weg naar de wereld begon te vinden, drong dit echt tot ons door. In een klas vol kinderen vroeg ik wie wist wat een winterkoninkje was. Een winterkoninkje, dat kleine bruine vogeltje met veren zo klein als splinters en een scherp gezang zo luid dat het zich een weg baant door heggen in parken en tuinen. Niemand. Zelfs de leraar niet. Een gebrek aan kennis.

Dus het boek, met gedichten en schilderijen, ging de wereld in, naar boekwinkels en bibliotheken, naar huizen en scholen. Leraren gingen ermee aan de slag en kinderen schreven hun eigen betoverende gedichten met het boek als katalysator, leerden de namen en creëerden prachtige beelden. Sommige kinderen ontsnapten, uit het klaslokaal, naar speelplaatsen en zelfs daarbuiten, op zoek naar De Verloren Woorden. Er ontstonden buitenlokalen, tuinen en paden met Verloren Woorden. En zo'n prachtig, rijk werk van kinderen van alle leeftijden.

In Schotland bedacht Jane Beaton het idee om via crowdfunding een exemplaar van het boek op alle scholen in Schotland te verspreiden. Ze vond dat alle kinderen er toegang toe moesten hebben, en hoe kon dat beter dan via de schoolbibliotheek? Meer dan een jaar later, na een succesvolle crowdfundingactie, waren alle boeken bezorgd en welkom geheten op scholen. Er was een beweging ontstaan, een gemeenschap van crowdfunders, waarvan sommige zich richtten op boekwinkels, andere op natuurbeschermingsorganisaties en weer andere op groepen mensen die met passie hun tijd besteedden aan het inzamelen van geld en het verspreiden van het boek van Cornwall naar Suffolk, Pembrokeshire, Powys en daarbuiten.

Wat uit de eikel van dit boek is gegroeid, is een bos. De tentoonstelling met illustraties en teksten uit het boek reist nog steeds, twee jaar na publicatie. Mogelijk reist de tentoonstelling ook naar het buitenland, aangezien het boek is vertaald in het Frans, Nederlands, Zweeds en Welsh.

Op Hay Winterfest luisterde Caroline Slough in het publiek naar de opening van de Lost Words-lezing, waarbij Kerry Andrew de winterkoninkjesspreuk zong. Zij en haar man Adam bedachten een idee om het boek te laten zingen en brachten acht van de beste muzikanten bijeen. Hieruit ontstond Spellsongs, een performance en album, met hoesnotities geïllustreerd met vergulde schilderijen en vastgelegd in de prachtige foto's van Elly Lucas. De muziek voert de spreuken dieper in hart en ziel.

En er zijn nog meer bewerkingen, koormuziek in Canada en Amerika, openluchttheater en hopelijk binnenkort een film. Het boek brengt mensen samen, creëert gemeenschap, viert het leven en geeft hoop in donkere tijden. De muziek maakt dit rijker.

Het boek heeft ongeveer twee jaar geduurd om te maken, en tijdens het maken ervan heb ik veel geleerd. Het spreekt van afwezigheid en aanwezigheid, en tijdens het schilderen van de afbeeldingen leerde ik mijn eigen focus op de schoonheid van de nabijgelegen wildernis te verscherpen. Het zorgt ervoor dat je je richt op wat er echt toe doet, om die schoonheid te zien in de vorm van vogels en planten. Bij de publicatie van het boek begon ik nog veel meer te leren. Een van de eerste lessen was dat protest niet luidruchtig en boos hoeft te zijn. Wat we met ons boek hadden gemaakt, was een protesthymne tegen de uitputting van onze natuurlijke wereld en onze plaats daarin. Onze hoop was geweest om de aandacht te trekken, het hart, en daarin denk ik dat we tot op zekere hoogte zijn geslaagd. Maar het heeft me ook veel geleerd over de menselijke natuur. Het boek is een geschenk geworden, gegeven binnen families, aan scholen, aan bibliotheken, door zoveel mensen die samenwerken, tijd en geld geven aan campagnes, en deze groepen mensen zijn verbonden geraakt door vrijgevigheid en hoop. Het is gebruikt om lezers van 0 tot 90 jaar en ouder te boeien, met name mensen aan het einde van hun leven die rust vinden in de pagina's, rust voor de ziel, betekenis. En de muziek, nog jong in haar leven, is al gespeeld bij naamgevingsceremonies, bruiloften en begrafenissen.

Er komen geen mensen in het boek voor. Het is simpelweg verpakt rond twintig alledaagse woorden. De mens die het boek binnenstapt, is de lezer, en lezers worden verwelkomd door het formaat van het boek, dat openhartig en genereus is. Dit is een boek om te delen. En ze worden er deel van wanneer ze de letters vinden, de spreuken lezen en de woorden door hun daden terugroepen in het landschap. Om het boek te laten werken, heeft het zijn lezers nodig , net zoals wij onze ware plaats in de natuur opnieuw moeten ontdekken. Niet als iets dat er los van staat, maar als een klein onderdeel van een glorieus, divers ecosysteem.

The Lost Words is een klein onderdeel van een groeiend koor van mensen die ons proberen te helpen de tijd waarin we leven te accepteren. Moeilijke tijden, moeilijke tijden, geërgerd door onze eigen daden. We moeten nieuwe en betere manieren van leven vinden, en dit boek is een klein onderdeel van een beweging van creatieve mensen die proberen zich een betere toekomst voor te stellen.

Omdat alle verandering begint met verbeelding.

En dan actie.