Að iðka Endurmennsku þegar við förum Inn í óvissu

Þetta er öflug iðja sem var miðluð Með mér eftir John Paul Lederach. John Paul er félagsfræðingur og sérfræðingur í umbreytingu átaka. Hann hefur starfað sem friðarsmiður í Nepal, Sómalíu, Norður-Írlandi, Kólumbíu og Níkaragva varðandi málefni sem tengjast beinu ofbeldi og kerfisbundinni kúgun. Hann hefur helgað líf sitt því að kanna og innleiða valkosti við afmennsku og ofbeldi í gegnum ferli sem endurvekja samkennd, virðingu, skilning og gagnkvæma samsömun. Hann kallar þessa iðkun endurmennsku .

Jóhannes Páll útskýrir að endurmennska feli í sér að efla siðferðislegt ímyndunarafl okkar til að sjá hinn sem manneskju fyrst, síðan sjá okkur sjálf í öðrum og að lokum viðurkenna sameiginlega mannúð okkar. Það þýðir einnig að auka okkar eigin sjálfsmynd svo við getum verið næm fyrir þjáningum annarra og vonandi virt grundvallarmannlega reisn allra.

Jóhannes Páll nefnir fjórar gerðir ímyndunarafls sem styðja endurmennsku. Sú fyrsta er „ímyndun barnabarnabarnanna“. Með þessu á hann við að við getum varpað okkur inn í framtíðina og séð að barnabörn okkar og barnabörn andstæðinga okkar gætu auðveldlega átt nána og sameiginlega framtíð. Í gegnum þetta ferli getum við ímyndað okkur sjálf í tengslaneti sem inniheldur andstæðinga okkar. Þessi tegund ímyndunarafls getur gert okkur kleift að sjá lengra en núverandi átök og fordómar. Það hvetur okkur til að vinna að sameiginlegu góðu allra. Það hvetur okkur einnig til að skilja mismunandi skoðanir og gildi og getur í gegnum þetta verið leið út úr hatri og hlutgervingu annarra.

Önnur tegund ímyndunarafls felst í því að skapa sér bandamenn í tvíræðni, forvitni, rannsóknum, auðmýkt og „vitleysi“ í ferlinu við að standa uppi með óvinum okkar, þeim sem þjást og þeim sem eru mjög ólíkir okkur. Það þarf ímyndunarafl til að halda hjartanu opnu fyrir óhugsandi möguleikum og einmitt þeim hlutum sem ógna okkur. Þessi kennsla frá Jóhannesi Páli minnti mig á áminningu kennara míns, Bernie Glassman, um að hvíla sig í „vitleysi“, einni af þremur friðarsinnakenningunum eða því sem Suzuki Roshi kallaði „byrjunarhug“.

Þriðja tegund ímyndunarafls gerir okkur kleift að ímynda okkur aðra framtíð. Jóhannes Páll hefur kallað þetta „skapandi ímyndunarafl“, hæfni til að sjá framtíðina fyrir sér á þann hátt að það endurmennski alla þátttakendur og skapar möguleika á umbreytandi breytingum, jafnvel gegn öllum líkum. Þessi tegund ímyndunarafls bendir til seiglu, tilgangs og byltingarkenndrar þolinmæði, hæfni til að vera ekki hræddur eða óþolinmóður þegar við ímyndum okkur víðtækari sjóndeildarhring en við höfðum trúað að væri mögulegt.

Fjórða tegund ímyndunarafls er „áhættuímyndun“ – hættan á að vera ekki bundinn við niðurstöður, hættan á að sitja uppi með hinu óþekkta, hættan á að teygja sig út fyrir sundrungu og mæta óvissu með forvitni og styrk. Og að hafa hugrekki og kærleika til að mæta mótspyrnu innan okkar eigin samfélaga og okkar eigin huga þegar við reynum að binda enda á afmennsku, hlutgervingu og þjáningar.

Kraftur ímyndunaraflsins og heilbrigðrar samkenndar getur látið okkur sjá hlutina frá allt öðru sjónarhorni og getur leiðbeint okkur og innblásið okkur til að standa gegn því að gera hið óþolandi eðlilegt.