Rehumanisering Beoefenen Terwijl We in Onzekerheid Terechtkomen

Dit is een krachtige oefening die gedeeld wordt d met mij door John Paul Lederach. John Paul is socioloog en specialist in conflicttransformatie. Hij heeft als vredesstichter gewerkt in Nepal, Somalië, Noord-Ierland, Colombia en Nicaragua rond kwesties die verband houden met direct geweld en systematische onderdrukking. Hij heeft zijn leven gewijd aan het verkennen en implementeren van alternatieven voor dehumanisering en geweld door middel van processen die empathie, respect, begrip en wederzijdse identificatie nieuw leven inblazen. Hij noemt deze praktijk rehumanisering .

Johannes Paulus legt uit dat rehumanisering inhoudt dat we onze morele verbeeldingskracht aanwakkeren om eerst de ander als persoon te zien, vervolgens onszelf in anderen te zien en uiteindelijk onze gedeelde menselijkheid te erkennen. Het betekent ook dat we ons eigen zelfbeeld moeten verruimen, zodat we gevoelig kunnen zijn voor het lijden van anderen en hopelijk de fundamentele menselijke waardigheid van iedereen kunnen respecteren.

Johannes Paulus onderscheidt vier soorten verbeelding die rehumanisering ondersteunen. De eerste is "de verbeelding van het kleinkind". Hiermee bedoelt hij dat we onszelf in de toekomst kunnen projecteren en zien dat onze kleinkinderen en de kleinkinderen van onze tegenstanders gemakkelijk een intieme en gemeenschappelijke toekomst zouden kunnen hebben. Door dit proces kunnen we ons voorstellen dat we deel uitmaken van een relationeel netwerk waartoe ook onze tegenstanders behoren. Dit soort verbeelding kan ons in staat stellen verder te kijken dan onze huidige conflicten en vooroordelen. Het zet ons aan tot het algemeen belang. Het motiveert ons ook om verschillen in opvattingen en waarden te begrijpen, en kan daardoor een weg zijn uit haat en objectivering van anderen.

De tweede soort verbeeldingskracht is het maken van ambiguïteit, nieuwsgierigheid, onderzoek, nederigheid en 'niet-weten' tot bondgenoten in het proces van het naast onze vijanden staan, degenen die lijden en degenen die heel anders zijn dan wij. Het vereist verbeeldingskracht om het hart open te houden voor onvoorstelbare mogelijkheden en juist de dingen die ons bedreigen. Deze leer van Johannes Paulus deed me denken aan de aansporing van mijn leraar Bernie Glassman om te rusten in 'niet-weten', een van de drie vredestichtersprincipes of wat Suzuki Roshi 'beginnersgeest' noemde.

Een derde soort verbeelding stelt ons in staat ons een andere toekomst voor te stellen. Johannes Paulus II noemde dit de "creatieve verbeelding", het vermogen om de toekomst zo te visualiseren dat alle spelers er weer menselijk door worden en de mogelijkheid ontstaat voor transformatieve verandering, zelfs tegen alle verwachtingen in. Deze soort verbeelding wijst op een veerkrachtig doel en revolutionair geduld, het vermogen om niet bang of ongeduldig te zijn terwijl we ons een uitgestrektere horizon voorstellen dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden.

De vierde soort verbeelding is de "verbeelding van risico" – het risico om niet gehecht te zijn aan uitkomsten, het risico om met het onbekende te leven, het risico om verder te kijken dan verdeeldheid en onzekerheid met nieuwsgierigheid en kracht tegemoet te treden. En om de moed en liefde te hebben om de weerstand binnen onze eigen gemeenschappen en onze eigen geest te trotseren, terwijl we ernaar streven een einde te maken aan ontmenselijking, objectivering en lijden.

De kracht van verbeelding en gezonde empathie kunnen ons de dingen vanuit een heel ander perspectief laten zien en ons inspireren om ons te verzetten tegen de normalisering van het ondraaglijke.