Het Enige Wat U Hoeft Te Doen Is 5 Procent

[Hang Mai deelde vorig jaar in India dit aangrijpende inzicht van 3 minuten vanuit haar ervaring met permacultuurlandbouw.]

Hieronder vindt u het transcript van haar volledige toespraak, gevolgd door de video:

Dankjewel. Wat een genoegen om na Nipun en Preeta te spreken voor een stagiaire boeren zoals ik. Mijn naam is Hang Mai en ik heb rechten gestudeerd aan de universiteit. Daarna heb ik tien jaar voor een bedrijf gewerkt, en nu ben ik tien jaar sociaal ondernemer en ik vier mijn tienjarig jubileum in permacultuur volgende februari. Je had het over revoluties (verwijzend naar Preeta's eerdere presentatie). Dus toen ik in 2010 voor het eerst hoorde over de One-Straw Revolution, was ik samen met de boeren in de Mekongdelta van Vietnam bezig met het maken van compost en liet ik ze de rijstvelden na de oogst verbranden. Toen een van mijn vrienden, die ook Indiaas is – hij was eerder mijn collega – zei: "Oh, jij zit in de biologische landbouw. ​​Je moet deze man lezen." Dus stuurde hij me een pdf. En toen ik dat las, zei ik: "Wauw, ik doe het helemaal verkeerd." [Fukuoka] maakt geen compost. En voor hem is het verbranden van het veld iets heel gewelddadigs, want met een snufje as kun je een spinnennet oplossen, weet je wel?

Dus ik had nieuwe ideeën over wat een revolutie is, want als Vietnamees geboren behoor ik tot de babyboomgeneratie van na de oorlog. Ik ben geboren in armoede, omdat we voor alles in de rij moesten staan, zelfs voor eten en water en alles. En zoals je ziet, wed ik dat die ontwerpers Fukuoka niet hadden gelezen voordat ze het boek ontwierpen. Daarom zijn de vuist en de vlag het symbool van de revolutie. Maar in feite is de revolutie van Fukuoka dit [ene strohalm], en hij zei: "Vanuit dit ene strohalm zou een revolutie kunnen ontstaan." En ik was geïnteresseerd, maar ik had geen idee hoe het werkte.

Ik ontmoette Nipun in dezelfde tijd dat we dit boek in het Vietnamees publiceerden, in februari 2015. En ik ontmoette hem in Berlijn, en hij was zo enthousiast dat hij me kwam vertellen: "Oh, je publiceert het boek over Fukuoka, wij doen dit in ServiceSpace," en hij had het over de gifteconomie. Oké, gifteconomie – ik geloof intuïtief dat dat klopt. Maar toen zag ik geen verband tussen dat en deze [one straw revolution]. Weet je? En toen we weer in Bhutan waren, riep [Nipun] iedereen bij elkaar, en we gingen zitten, en hij zei dat we een Awakin-cirkel of zoiets zouden doen. Ik zag nog steeds geen verband tussen dit en de cirkel. En toen we naar Costa Rica gingen, sleepte hij iedereen naar een café en zei: "Hé, we gaan een kleine daad van vriendelijkheid verrichten. We gaan betalen voor de mensen aan de volgende tafel." Ja, leuk. Maar wat is het verband? Weet je? Dus toen las ik het, ik keek op de website en bekeek alles wat ze me gaven, en toen volgde ik de ladder, maar ik zag de link nog steeds niet.

[Fukuoka zei: "Geleidelijk aan begon ik te beseffen dat het proces van het redden van de woestijn van het menselijk hart en het opnieuw beplanten van de woestijn zelf eigenlijk hetzelfde is." --Masanobu Fukuoka , De zaden zaaien in de woestijn]

En het lijkt zo op Gandhi's geest. En hijzelf, toen hij naar India kwam - hij hield van India. Hij kwam hier heel vaak en zei dat als Gandhi een boer was, hij precies hetzelfde zou doen als op zijn boerderij. Toch zag ik geen verband.

Pas toen ik het pad bewandelde, zag ik de link.

Dit is het 5/95-principe dat ik van de natuur heb geleerd. We kennen allemaal de 20/80-verhouding, toch? Maar moeder natuur is ontzettend gul. Dus dat is het. Google zegt dat het de samenstelling van de bodem is. Je vindt dat op Google. En ik zie dat vaak tijdens onze training voor de boeren. Maar op een dag werd me plotseling alles duidelijk. Dus, zie je, dit is de beste bodemsamenstelling die we in de natuur kunnen vinden, midden in het oerwoud, waarvan 45% uit mineralen bestaat, wat natuurlijk is. Het komt uit het verweerde gesteente, moedergesteente, alle mineralen komen uit het gesteente. Dit bepaalt dus welke plantensoorten hier wel groeien, maar daar niet. En er zit ongeveer 25 tot 30% vochtigheid in de bodem en dezelfde verhouding voor de lucht. Slechts 5% voor organisch materiaal. Dus dat is het beste. Mensen kunnen deze samenstelling niet bereiken. Alleen midden in het bos, het oerwoud, kunnen we het vinden. En alleen die 5%, die 5% verandert alles. En op dat moment begreep ik waar Fukuoka het over had: 'het ene rietje kan een revolutie ontketenen' en één kleine daad van vriendelijkheid kan de wereld veranderen, want in het begin is het zo klein dat we het gemakkelijk kunnen missen. We richten ons op de 95%. We houden van een grote hap.

En zelfs als we die 5% niet missen, lijkt het van buitenaf alsof we niets doen. Daarom noemen ze de natuurlijke landbouw van Fukuoka "doe-niets"-landbouw, maar het is niet niets doen. Het is doe-het-juiste-ding, het juiste deel. En ik denk ook dat moeder natuur niet wil dat we het zo druk hebben. Wij zijn de drukste soort op aarde, zelfs drukker dan de bijen. Maar bijen slapen, weet je, wij niet. Dus ze willen niet dat we het zo druk hebben. Ze willen gewoon dat we 5% voor de buitenwereld doen. Misschien is de rest voor onze innerlijke wereld, dat vergeten we.

Als ik die 5% lees, denk ik: nou, 5% is makkelijk, makkelijk, want op onze boerderij is er een overvloed aan biomassa; 5% is makkelijk. Maar dat is het niet. Het is iets simpels, iets kleins, maar je moet het dagelijks doen, constant, want al dat materiaal wordt continu geregenereerd, opgelost en vormt de bodem. En als er maar één ding is dat we voor de buitenwereld kunnen doen, dan is het wel de biomassa. Een kleine daad van vriendelijkheid. Dáár leg ik de link.

Dus de volgende vraag is erg belangrijk, want biomassa is belangrijk. En als je het dagelijks en constant nodig hebt, is het beste "wat hier groeit". Weet je, wat is lokaal? Als je biomassa 20 kilometer transporteert, is het dus min qua energie, min.

Dit is een les van een van de bendeleden [een boer in onze gemeenschap]. Hij zei: "In de eerste twee jaar dacht ik dat ik het beter kon dan de natuur. De volgende twee jaar dacht ik dat ik het net zo goed kon als de natuur. Maar na zes jaar weet ik dat de natuur absoluut zegeviert." Hij was druk bezig, hij weet dat biomassa belangrijk is, maar hij transporteerde biomassa over het hele gebied naar zijn huis om steeds meer biomassa te krijgen, in plaats van wat hier groeit en het te laten groeien. En dit proces is voor hem vergroening van binnenuit en van buitenaf. Het resultaat is dit land dat hij in mei 2018 betrad. Ja, het stelt niets voor. Zelfs het meer is erg zuur, het water. Het is een kale heuvel. En na zes jaar is 90% geregenereerd. De bomen groeien vanzelf. En dat is het meer.

Het kostte hem dus zes jaar om dit te leren.

Kijk, dit is een acaciaplantage. En in mijn land is er nu overal acacia. Het is ongeveer 3,5 miljoen hectare, alleen acacia. En deze man, ze hebben een andere manier om dingen te doen. Dus hij laat alles wat in de schaduw van acacia kan groeien, hij laat het groeien. En na vijf jaar, als hij de acacia oogst, wordt het zo. Kan iemand van jullie raden hoe lang het hier na de oogst duurde? Raad maar. Geen fout. Geen goed. Raad maar.

Zes maanden.

Ja. Daarom is het een regenwoud. Het is een regenwoud. Ja, ik ben het ermee eens. Maar we moeten gewoon onze 5% vinden. En waarom die 5%? Waarom de biomassa en waarom die kleine daad van vriendelijkheid belangrijk is, hoe klein ook, omdat het het oneindige spel in gang zet. Het bereidt de bodem voor, het voedt het wiel.

Dit is het wiel.

Ik noem het het levenswiel [de voedselketen van producenten, consumenten en reducenten]. We bestuderen dit in groep zes, de eerste jaren van de middelbare school in Vietnam. Maar daarna zal niemand zich dat herinneren totdat ik mijn pad bewandelde en toen zag: "Wauw, dit is iets belangrijks." En dat onderschatten we echt. En dit geeft ons een andere kijk op het 'wij'. Het 'wij' beperkt zich dus niet tot deze groep consumenten. De consumenten omvatten de mensheid en andere dieren: herbivoren, carnivoren, omnivoren; ze zijn er allemaal, de consumenten. We kunnen verbinding maken met de mensheid, en we kunnen verbinding maken met andere dieren. We moeten echter verbinding maken met andere natuurkrachten, namelijk producenten en reducenten. Deze twee krachten houden het wiel draaiende; laat het wiel rollen.

Wat betreft energieproductie zei Fukuoka dat we niets produceren. Hoe meer we produceren, hoe meer energie de aarde verbruikt. In de jaren negentig van de vorige eeuw zei hij dat we twee eenheden energie nodig hebben om één eenheid voedsel te produceren. We zijn dus een octopus die zichzelf feliciteert met het feit dat we dik zijn geworden door onze eigen poot op te eten.

De producent, de enige ter wereld die producent genoemd kan worden, zijn zij die fotosynthese kunnen uitvoeren. Wij hebben dat niet. En zij zijn onze spaargelden en onze redders, want zelfs de fossiele energie die we nu gebruiken, komt van hen, miljoenen jaren geleden. Dus, zij zijn de enige, en zij hebben de kracht om alles wat onzichtbaar is, zichtbaar te maken. Ze hebben een wonder.

En deze jongens [decomposers] transformeren alles wat zichtbaar is tot iets onzichtbaars. En daarom draait dat wiel. Dus, laat het wiel draaien in plaats van de stok erin te steken.

[Fukuoka] zei: "Dien God door de natuur te herstellen."

Dat is wat wij van de natuur hebben geleerd en hoe wij dat hebben vertaald in onze beweging.

Dit is wat hier groeit.

Aanvankelijk, toen we het boek publiceerden, richtten we ons op de boeren. Maar na twee jaar was geen van de boeren geïnteresseerd in het boek. In plaats daarvan waren het allemaal stadsmensen zoals wij, afgestudeerd aan de universiteit, met een goede baan in de stad, die terug wilden naar [het platteland]. Maar we wisten niet hoe we terug moesten gaan en toen [het boek] 10.000 lezers had bereikt, dacht ik dat ik iets met het ServiceSpace-ontwerpprincipe moest doen, want ik wist eigenlijk niet wat ik ermee aan moest.

Tijdens onze eerste bijeenkomst, die we samen met mijn zus Giang organiseerden, kwamen er slechts 26 mensen opdagen. En daarna, tot nu toe, zijn er slechts vijf boeren, waaronder mijn man en ik. We vertrouwen echter op het principe van de natuur. Op dit moment kun je elke twee uur, als je met de auto rijdt, een gezin of een groep gezinnen bereiken die deze manier van landbouw beoefenen.

Dus hoe dit gebeurde met al die dingen waar Nipun het over had, de verschillende vormen van kapitaal die ik in deze beweging heb gezien. Zelfs de boekvertaling is door vrijwilligers, alles is door vrijwilligers gedaan. Ik heb gewoon het idee: "Hé, ik denk dat we dit boek moeten vertalen," en alle middelen komen eraan. Ze zijn allemaal de beste in hun vak, weet je, experts daarin. En ze kwamen en zelfs een beroemde presentator klopte aan mijn deur om te zeggen: "Hé, het boek is goed. Ik zou er graag een audioversie van maken, want ik zit in een midlifecrisis. Ik wil iets nuttigs doen." Dus we hebben al dat soort mensen die komen en het mogelijk maken, en alles wat we doen is gewoon de ruimte creëren.

En we beginnen met onze eigen daad van vriendelijkheid, wat betekent dat we de ontwerpprincipes van de boerderij met iedereen delen. Zodat ik het kan koppelen aan wat Nipun het spel van de smalle marge naar het spel van de brede marge en naar het spel van de oneindige marge noemde. Dus, het is hetzelfde principe wanneer we een boerderij ontwerpen.

Iedereen zal zich afvragen: "Voor welk [gebied van het land] kan ik het bewaren? Hoeveel procent van het [land]oppervlak moet ik bewaren voor de kortetermijngewassen, middellangetermijngewassen en langetermijngewassen?"

Het hangt af van je behoeften. Als je behoeften op korte termijn net zo klein zijn als de [verhouding van mijn telefoon ten opzichte van de mat op de foto], bewaar die ruimte dan voor de korte termijn. Je bewaart de omliggende ruimte [op de mat] voor de lange termijn, voor het oneindige spel. En als gevolg daarvan, na 10 jaar, nu onze mensen, zodra ze begrijpen waarom het oneindige spel belangrijk is, verkleinen ze automatisch de omvang van hun kortetermijnoogsten en sparen ze het land voor het bos. En plotseling verandert de landbouwbeweging in een bosherstelbeweging. En het was een opkomst. Dat hadden we niet verwacht. En op een dag betrapte ik mezelf erop dat ik met overheidsmedewerkers sprak over dingen zoals belangenbehartiging en lobbyen voor het bosbouwbeleid, weet je, dus dat is allemaal opkomst. Maar zodra we weten dat dat belangrijk is, verschuiven we van boeren die kortetermijnoogsten produceren naar bosbeschermers.

Deze man heeft zijn bos twintig jaar lang bewaakt en het is honderd procent hersteld. Dat is alles. En ik wil graag afsluiten met een uitnodiging voor Fukuoka. Heb je even tijd? Ik wil mijn vriend Charles uitnodigen om deze uitnodiging met jullie te delen.

Dominee Charles: Dit is het soort hartspeldje waarmee je nooit meer iets kwijtraakt. Toen we elkaar ontmoetten, en Hang Mai hierover sprak, zei ze: "Oh, ik zou heel graag willen dat je deze laatste dia leest, maar ik weet niets over jouw religie." En ik zei tegen haar: "Jij bent mijn religie. Jij bent mijn religie. Waar het menselijk hart zich ook opent voor dienstbaarheid, het is mijn religie." En ik wil dit graag delen:

"Want God is de natuur en de natuur is God. De enige manier is dat mensen terugkeren naar hun juiste positie in de natuur, als één geheel te midden van alle levende wezens. Dan kunnen we onze ziel hervinden en het groen weer tot leven wekken.

"In deze steeds chaotischer wordende moderne tijd moeten we de wil tonen om de andere kant op te gaan, God te dienen door de natuur te herstellen en er weer een groen paradijs van te maken. Dan zullen mensen zich bewust worden van de ware bron van menselijke vreugde, de ware bron van menselijke vreugde. En ook zij zullen zich omkeren en streven naar vrede en geluk." (Citaat van Masanobu Fukuoka)

Dankjewel. Dankjewel voor de vredes- en geluksbeweging.