Dźwięki Ciszy

Zachód słońca nad Uluru (zdjęcie Martina Fishera/Flickr)

Nadejdzie dzień, w którym człowiek będzie musiał walczyć z hałasem tak nieubłaganie, jak z cholerą i dżumą”. Tak powiedział w 1905 roku bakteriolog Robert Koch, laureat Nagrody Nobla. Wiek później ten dzień jest już znacznie bliższy. Dziś cisza stała się gatunkiem zagrożonym. Nasze miasta, nasze przedmieścia, nasze społeczności rolnicze, a nawet nasze najbardziej rozległe i odległe parki narodowe nie są wolne od ludzkich zakłóceń hałasu. Nie ma ulgi nawet na biegunie północnym; odrzutowce przeskakujące między kontynentami zapewniają to. Co więcej, walka z hałasem nie jest tym samym, co zachowanie ciszy. Nasze typowe strategie antyhałasowe — zatyczki do uszu, słuchawki z redukcją hałasu, a nawet prawa dotyczące redukcji hałasu — nie oferują żadnego prawdziwego rozwiązania, ponieważ nie pomagają nam ponownie nawiązać kontaktu i słuchać ziemi. A ziemia mówi.

Dotarliśmy do momentu w historii ludzkości, w którym globalny kryzys środowiskowy wymaga od nas trwałych zmian w stylu życia. Bardziej niż kiedykolwiek musimy na nowo pokochać ziemię. Cisza jest naszym miejscem spotkań.

To nasze prawo, by słuchać, cicho i bez zakłóceń, naturalnego środowiska i przyjmować wszelkie możliwe znaczenia. Na długo przed hałasami ludzkości istniały tylko dźwięki świata przyrody. Nasze uszy ewoluowały, aby doskonale dostroić się do słyszenia tych dźwięków – dźwięków, które znacznie przekraczają zakres ludzkiej mowy, a nawet naszych najbardziej ambitnych występów muzycznych: przelotny wiatr, który wskazuje na zmianę pogody, pierwsze śpiewy ptaków wiosną zwiastujące ponowne zazielenienie ziemi i powrót do wzrostu i dobrobytu, nadchodząca burza obiecująca ulgę od suszy i zmieniający się przypływ przypominający nam o niebiańskim balecie. Wszystkie te doświadczenia łączą nas z powrotem z ziemią i naszą ewolucyjną przeszłością.

One Square Inch of Silence to miejsce w Hoh Rain Forest , części Olympic National Park — prawdopodobnie najcichsze miejsce w Stanach Zjednoczonych. Ale ono również jest zagrożone, chronione jedynie przez politykę, która nie jest ani praktykowana przez samą National Park Service, ani wspierana przez odpowiednie prawa. Mam nadzieję, że One Square Inch wywoła ciche przebudzenie u wszystkich, którzy chcą zostać prawdziwymi słuchaczami.

Zachowanie naturalnej ciszy jest tak samo konieczne i niezbędne jak zachowanie gatunków , odtworzenie siedlisk, oczyszczanie toksycznych odpadów i redukcja dwutlenku węgla, aby wymienić tylko kilka z pilnych wyzwań, z którymi musimy się zmierzyć w tym młodym stuleciu. Dobra wiadomość jest taka, że ​​ratowanie ciszy może być o wiele łatwiejsze niż rozwiązywanie tych innych problemów. Jedno prawo oznaczałoby ogromną i natychmiastową poprawę. To prawo zabraniałoby wszystkim samolotom latania nad naszymi najbardziej dziewiczymi parkami narodowymi.

Cisza nie jest brakiem czegoś, ale obecnością wszystkiego. Żyje tutaj, głęboko, w One Square Inch w Hoh Rain Forest. Jest obecnością czasu, niezakłóconą. Można ją poczuć w piersi. Cisza pielęgnuje naszą naturę, naszą ludzką naturę i pozwala nam poznać, kim jesteśmy. Pozostawieni z bardziej podatnym umysłem i bardziej dostrojonym uchem, stajemy się lepszymi słuchaczami nie tylko natury, ale także siebie nawzajem. Ciszę można nieść jak żar z ognia. Ciszę można znaleźć, a cisza może znaleźć ciebie. Ciszę można utracić, a także odzyskać. Ale ciszy nie można sobie wyobrazić, chociaż większość ludzi tak myśli. Aby doświadczyć napełniającego duszę cudu ciszy, musisz ją usłyszeć.

Cisza to dźwięk, wiele, wiele dźwięków. Słyszałem ich więcej, niż potrafię zliczyć. Cisza to księżycowa pieśń kojota śpiewającego w powietrzu i odpowiedź jego partnera. To opadający szept śniegu, który później roztopi się w zdumiewającym rytmie reggae, tak ostrym, że będziesz chciał do niego zatańczyć. To dźwięk zapylających skrzydlatych owadów wibrujących łagodnymi melodiami, gdy obronnie rzucają się w gałęzie sosen, aby na chwilę uciec przed wiatrem, mieszanka brzęczenia owadów i westchnienia sosny, która zostanie z tobą na cały dzień. Cisza to przelatujące stado kasztanowatych sikor i pełzaczy rdzawoszyich, ćwierkających i trzepoczących skrzydłami, przypominających ci o twojej własnej ciekawości.

Czy ostatnio słyszałeś deszcz? Wielki północno-zachodni las deszczowy Ameryki, nie jest zaskoczeniem, jest doskonałym miejscem do słuchania. Oto, co usłyszałem w One Square Inch of Silence. Pierwszy dzień pory deszczowej wcale nie jest mokry. Początkowo niezliczone nasiona spadają z wysokich drzew. Wkrótce potem następuje cichy aplauz trzepoczących liści klonu, które osiadają tak cicho jak zimowy koc dla nasion. Ale ten cichy koncert jest zaledwie preludium.

Gdy nadchodzi pierwsza z wielu wielkich burz deszczowych, rozpętując swój potężny hymn, każdy gatunek drzewa wydaje swój własny dźwięk w wietrze i deszczu. Nawet największe krople deszczu mogą nigdy nie uderzyć w ziemię. Prawie 300 stóp nad głową, wysoko w koronach drzew, liście i kora pochłaniają większość wilgoci... aż ta powietrzna gąbka nasyci się, a krople odtworzą się i opadną niżej... uderzając w niższe gałęzie i kaskadowo spadając na pochłaniające dźwięk mchy... uderzając w epifityczne paprocie... lekko uderzając w krzaki borówki... i uderzając w twarde, jędrne liście salalu... zanim w końcu krople niesłyszalnie zginają delikatne, koniczynowate liście szczawiu zajęczego i kapią, by przesiąknąć do ziemi. Ten płynny balet, słyszany w dzień i w nocy, będzie trwał przez ponad godzinę po ustaniu faktycznego deszczu.

Przypominając ostrzeżenie Roberta Kocha, twórcy metody naukowej, która identyfikuje przyczyny chorób, uważam, że niekontrolowana utrata ciszy jest kanarkiem w kopalni węgla – globalnym. Jeśli nie możemy zająć stanowiska w tej sprawie, jeśli będziemy głusi na kwestię zanikającej naturalnej ciszy, jak możemy oczekiwać, że poradzimy sobie lepiej z bardziej złożonymi kryzysami środowiskowymi?