Anthony Rubino | Kiedy szczęśliwy Traf Dotyka podróży

Black Mesa w Arizonie, gdzie Hopi mieszkają od stuleci.

Jest coś wyzwalającego w wyruszaniu w podróż. Uwalnia ducha i otwiera drzwi do nowych i ekscytujących doświadczeń. Jeśli masz szczęście, los może pokierować cię w twoją stronę odrobiną zbiegu okoliczności. „Zły zakręt” na drodze prowadzi cię do odkrycia starego zamku; architektonicznego klejnotu, który cię fascynuje. Być może przypadkowe spotkanie z poetą w kawiarni ożywi twój dzień zwiedzania i będziesz go wspominać z uśmiechem, długo po zakończeniu podróży.

Te serendipity to prezenty, nagroda za podniesienie się z kanapy i wyruszenie w drogę! Czasami wspomnienie wycieczki jest wzmacniane przez przedmioty, które przywozisz do domu. Muszle, które znalazłeś na plaży, przypominają ci o tym olśniewająco błękitnym morzu. Wesoły dzbanek z ceramiki na twojej półce przypomina małe miasteczko na wzgórzu w Portugalii, gdzie go znalazłeś. Nigdy nie znudzi ci się patrzenie na niego, a on przywołuje wspomnienie dawnej przygody.

Podczas wakacyjnej podróży do wioski Hopi na południowym zachodzie Ameryki moja żona Elizabeth i ja poznaliśmy indiańskiego artystę. To było jedno z tych przypadkowych spotkań, które pozostają z tobą długo po zakończeniu podróży, rzucając nieoczekiwane światło na twoje życie. Oto, jak to się stało.

Częścią atrakcji dla mnie i mojej żony, aby odwiedzić południowy zachód, było nasze wspólne zainteresowanie sztuką i kulturą Indian Ameryki Północnej. Oboje jesteśmy artystami. Liz jest malarką, a ja rzeźbiarzem i uczę ceramiki w szkole średniej w Brooklynie. Kiedy jadę na wakacje, staram się zebrać materiały do ​​moich prac artystycznych i kilka rzeczy, którymi mogę podzielić się z dziećmi w szkole. Moi uczniowie nadal mają poczucie zachwytu i lubią oglądać dzieła sztuki, które przywożę z moich podróży.

Nie jestem typem osoby, która lubi upały, więc może lato nie było najlepszym czasem na odwiedzenie południowego zachodu. Wynajęliśmy mały samochód, którego pseudoklimatyzacja ledwo radziła sobie z upałem, ale jazda była piękna. Błękitne niebo wydawało się nie mieć końca, a ja byłem zachwycony zaskakującą rozległością krajobrazu. Przez mile wypolerowanej pustyni można było zobaczyć rdzawe, czerwonobrązowe góry w oddali, przypominające mi jeden z obrazów krajobrazowych Georgii O'Keefe. Pochodząc z betonowych i stalowych kanionów Nowego Jorku, widoki gór i pustynnych kanionów były mile widzianą ulgą. Przejeżdżaliśmy obok czerwonych skalnych wychodni, które wznosiły się wysoko, jak gigantyczne, monolityczne rzeźby, ich osobliwe organiczne kształty rzeźbione siłą wiatru. W pobliżu czerwonych skał rosły sękate drzewa z oliwkowozielonymi liśćmi.

Przejechaliśmy kilkaset mil i dotarliśmy do Hopi Mesa o zmroku. Po przetrwaniu upału dnia, cudownie było być na pustyni nocą. Powietrze było chłodne i pachniało szałwią. Nocne niebo wyglądało ogromnie; aksamitne tło atramentowo-niebieskiego indygo usiane tysiącami błyszczących gwiazd i półksiężycem. Blask starożytnego światła gwiazd zdawał się wzmacniać ogromną ciszę pustynnej nocy.

Zatrzymaliśmy się w restauracji rezerwatu i zjedliśmy pyszną kolację z gulaszem i niebieskimi tortillami kukurydzianymi, miejscową specjalnością. Następnie poszliśmy spać, aby dobrze się wyspać, podczas gdy miałem prosty sen: siedziałem na krześle, a na ścianie przede mną pojawił się obraz. Obraz miał bardzo wyraźne wzory i kolory indiańskie. Szczególnie zwróciłem uwagę na jego jasnoniebieskie niebo. Na tym sen się zakończył. Ale kiedy się obudziłem, ubrałem się i rozmyślałem nad swoim snem, obraz na ścianie pozostał ze mną i rozmyślałem nad tym, co może oznaczać.

Wróciliśmy do restauracji Hopi na pyszne śniadanie i uderzyło mnie coś, czego nigdy nie doświadczyłem w Nowym Jorku. Cisza pustyni zdawała się udzielać ludziom. Tego ranka w restauracji był spory tłum gości, ale głośność dźwięku była niska, jak pomruk. W Nowym Jorku tłum takiej wielkości robiłby dużo hałasu, nawet do tego stopnia, że ​​byłby irytujący. Niedawno jadłem w jadłodajni, gdzie kobieta siedząca obok mnie krzyczała tak głośno do telefonu komórkowego, jakby zapowiadała mecz futbolowy! Ale tutaj, w restauracji Hopi, dźwięk wydobywający się z tłumu miał w sobie niemal nabożny nastrój.

Po śniadaniu zatrzymaliśmy się w muzeum i obejrzeliśmy kolekcję artefaktów kulturowych oraz kilka współczesnych obrazów i ceramiki autorstwa artystów Hopi. To była piękna wystawa. Muzeum miało też ładny sklep z pamiątkami. Jak ptak zwabiony do swojego ulubionego krzewu, Liz wkrótce znalazła ladę z biżuterią. Wyszedłem na zewnątrz i próbowałem zająć się czymś, spacerując wokół muzeum. Ze szczytu mesy krajobraz otwierał się jak wizja. Olbrzymie białe chmury kłębiaste kaskadowo spływały po bladoniebieskim niebie, unosząc się wysoko nad płaską równiną pustyni.

Po chwili zapuściłem się z powrotem do sklepu z pamiątkami, aby spróbować trochę przyspieszyć. Liz patrzyła na ręcznie robioną biżuterię stworzoną przez rzemieślników Hopi, którzy są znani ze swojej srebrnej roboty. Zapytała kobietę za ladą, czy może przymierzyć srebrną bransoletkę. Spojrzałem na kolorowy obraz na ścianie za ladą. Miał indyjskie wzory połączone z elementami krajobrazu – jasnoniebieskie niebo, które mnie zaskoczyło: to był obraz, który widziałem we śnie!

„To naprawdę ładny obraz” – powiedziałem do kobiety za ladą. Uśmiechnęła się i powiedziała: „O, to Michael Kabotie”. Następnie, patrząc na moją żonę, dodała: „A tak w ogóle, to on też zrobił tę bransoletkę. Skoro podoba ci się bransoletka i podoba ci się obraz, to pewnie powinnaś odwiedzić Michaela”.

„Odwiedzić go?”

„Tak, mieszka tuż przy drodze.”

Spojrzałam jeszcze raz na obraz, „Jak dziwnie”, pomyślałam, „To zdecydowanie obraz z mojego snu”. Liz i ja wyszłyśmy ze sklepu i po krótkiej rozmowie zdałyśmy sobie sprawę, że głupotą byłoby ignorować tak niezwykłą synchronizację. Zrezygnowałyśmy z planu, aby wyruszyć wcześnie w drogę i zamiast tego zdecydowałyśmy się odwiedzić artystę.

Michael Kabotie i jego żona przywitali nas ciepłymi uśmiechami. Michael miał długie włosy związane w kucyk i naszyjnik z drewnianych koralików. Miał na sobie koszulę roboczą i niebieskie dżinsy, a goście w jego domu byli czymś normalnym. Gdy dowiedział się, że moja żona i ja jesteśmy artystami, rozpoczęliśmy ożywioną rozmowę o sztuce i kulturze Hopi. Jego twórczość artystyczna była inspirowana duchowością Hopi. Powiedział nam, że duchy Kachina są pośrednikami między naszym światem a sferą duchową i są reprezentowane przez posągi przypominające lalki.

Jako rzeźbiarz interesowały mnie lalki Kachina, które są w istocie małymi rzeźbami. Są tworzone dla dzieci, aby mogły poznać atrybuty różnych duchów Kachina. W swojej książce Kachina Dolls; The Art of the Hopi Carvers , Helga Teiwes pisze o tych tajemniczych istotach, Kachinas: „Są istotami, do których wszyscy Hopi zwracają się po wskazówki, słuchają ich i modlą się o kontynuację życia… Dla Hopi wszystkie rzeczy są przesiąknięte życiem. Ludzie, zwierzęta i rośliny mają duchy, ale tak samo skały, chmury, woda i ziemia”. Kachinas, które mają imiona takie jak Snow Maiden, Eagle, Morning Sun i Chasing Star, reprezentują wszystkie aspekty naszego wszechświata. Są integralną częścią kultury Hopi.

Zacząłem zadawać Michaelowi zbyt wiele pytań o praktyki Indian Ameryki Północnej, a on podniósł rękę z uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: „Wow”. Dodał żartobliwie: „Słuchaj, właśnie spędziłem pięć dni w kiwie, wykonując intensywną ceremonię, więc jestem naprawdę wykończony. Czy możemy zamiast tego porozmawiać o sztuce?”

Uciszyłem ciekawość i pozwoliłem mu mówić. Był spoko. Mieszkając na środku pustyni, był zanurzony w swojej kulturze, ale interesowało go to, co działo się na nowojorskiej scenie artystycznej. Widząc, że jesteśmy zainteresowani jego pracą, pokazał nam kilka swoich obrazów, które zostały wykonane na grubym papierze akwarelowym. Jeden z nich, przedstawiający przewodników duchowych Hopi, nosił tytuł „Kachina Song Blessings”. Uznałem, że jest piękny i powiedziałem mu to. Następnie pokazał nam grafiki łączące obrazy rdzennych Amerykanów z modernistyczną abstrakcją. „Wracam do Kandinsky’ego” — powiedział.

Ktoś zapukał do drzwi i weszła kobieta z młodym chłopcem. Była kuratorką z niemieckiego muzeum, które przyjechało, aby zobaczyć obrazy Michaela. Pożegnaliśmy się i wróciliśmy na drogę, aby kontynuować naszą podróż.

Poczułem, że Hopi Mesa ma wzmożony rezonans, jaki czasami można spotkać w głęboko duchowych miejscach. Zastanawiałem się, ile z tego, co wydarzyło się w wiosce Hopi, miało związek z duchem tego miejsca; pożywieniem zawartym w Ziemi i tradycjami, które są przesiąknięte tysiącletnią kulturą. Emerson napisał, że „Pewnego dnia uczeń odkrywa, że ​​prowadzą go niewidzialni przewodnicy…” Po naszej ożywionej rozmowie o Kachinas i duchach natury zastanawiałem się, czy to mógł być jeden z tych niewidzialnych przewodników, który zesłał mi sen, który skierował nas na to fatalne spotkanie z Michaelem. Nie mogę powiedzieć na pewno, ale wiem, że byłem wdzięczny za naszą wizytę.

Wiele lat później moja żona i ja byliśmy zasmuceni, gdy usłyszeliśmy, że Michael Kabotie zmarł. Chciałbym mu powiedzieć, że nasza rozmowa poszerzyła moje spojrzenie na sztukę i dodała jej nowy wymiar. Po spotkaniu z nim prawie każda grupa, którą uczyłem, zawierała jakieś lekcje na temat sztuki rdzennych Amerykanów, czy to wyrabiania ceramiki, czy rysowania i malowania indiańskich symboli. Eksploracja sztuki i kultury rdzennych Amerykanów zawsze fascynowała moich uczniów i pobudzała ich wyobraźnię. Na swój sposób starałem się uświadomić im wielką tradycję. Myślę, że Michaelowi by się to spodobało.

Na początku tego eseju wspomniałem, jak pamiątki i wspomnienia, które przywozimy do domu z naszych wycieczek, wzbogacają nasze życie. Kiedy Liz i ja odjeżdżaliśmy tego dnia z Hopi Mesa, zostaliśmy w pewien sposób odmienieni i zabraliśmy ze sobą cudowne wspomnienie. Ta przypadkowa wizyta u Michaela Kabotie nabrała głębokiego znaczenia i została z nami długo po zakończeniu podróży. To spotkanie uświetniło naszą podróż i zamieniło ją w nieoczekiwaną przygodę.

***