Betekenis Vinden in Een Digitaal Tijdperk

"Als ik gezegend was geweest met zelfs maar beperkte toegang tot mijn eigen geest, zou er geen reden zijn geweest om te schrijven." ~ Joan Didion

Ik zat aan de eettafel bij mijn ouders. Voor me lag een versleten dagboek met dunne, verkleurde pagina's en een keurig handschrift dat langzaam vervaagde.

Het was het dagboek van mijn grootvader en was nu van mijn vader. Ik heb mijn grootvader nooit gekend. Hij was overleden in de maanden voor mijn geboorte en had me in zijn laatste dagen een naam gegeven, ook al was er geen bewijs dat de baby die zou komen een meisje zou zijn. In het expatleven waarin ik opgroeide, heb ik nooit het huis bezocht waar hij had gewoond, de plekken waar hij vaak kwam en de mensen die deel uitmaakten van zijn levensreis.

Ik stond nu op het punt zijn wereld te betreden, via de woorden die hij had achtergelaten. Ik rook de schimmel van decennialange slijtage en voelde de zachtheid van het papier dat met de tijd glad was geworden. En binnen enkele minuten was ik gefascineerd door de kracht van het geschreven woord. Het speelt in op het vermogen van de menselijke geest om door de tijd te reizen en voert ons heen en weer in een opmerkelijk samenspel van verleden, heden en toekomst. In het magische script dat voor me lag, werd ik meegevoerd naar een ander tijdperk, waar gasten zonder enige reden arriveerden om contact te maken, en gedwongen werden te blijven voor het diner. Een tijdperk waarin eten een alledaagse kunst was, gepland, bereid en genoten in het gezelschap van anderen. Een tijd waarin mensen het hart hadden om hun eigen leven even stil te zetten om elkaars worstelingen te omarmen. Dit alles werd aan mij overgebracht in de schoonheid van de woorden die samenvloeiden om verbinding te maken met de geest van de schrijver en de wereld waarin ze leefden te begrijpen. Toen ik de woorden las die mijn grootvader eeuwen geleden had geschreven, voelde ik een vreemde verwantschap met hem die de verhalen over hem niet hadden kunnen raken.

Dat soort schrijven lijkt ons vandaag de dag ontgaan. De liefde voor woorden, het worstelen met zinnen en de ethische component van goed schrijven die ons verplichtte om bepaalde soorten aandacht te besteden aan onze ervaringen, lijken te zijn bezweken aan de snelheid van onze tijd. We zijn gewend geraakt aan het schrijven in hapklare brokken voor een publiek dat op zoek is naar gemak en vermaak, en hongert naar informatie. Geen wonder dat er bijna 200 miljoen bloggers op internet zijn en er elke halve seconde ergens ter wereld een nieuwe blog wordt aangemaakt. In plaats van bij te dragen aan onze collectieve wijsheid, zijn deze teksten grotendeels doordrenkt van de vulgariteiten van de menselijke natuur en de oppervlakkigheid en het ongeduld van onze tijd. Er zijn "3 eenvoudige stappen" naar alles wat je fantasie maar kan bedenken, en eindeloze triviale nieuwsfeeds die in minuten mijlenver veranderen en ons misleiden door betekenis en informatie met elkaar te verwarren.

Dit berooft ons niet alleen van de vaardigheid om welsprekend proza ​​te schrijven, maar belemmert ons ook om dieper in te gaan op wat werkelijk belangrijk is. Schrijven maakt ons nederig op een manier die essentieel is voor onze karakterontwikkeling, door ons te herinneren aan de grenzen van het zelf en onze gepaste plaats in de enorme stroom van het leven. Schrijven bevrijdt ons van de tirannie van het ego, door ons te helpen dieper het onbekende in te waden en ons comfortabel te maken met het ongemak van domheid. Want dan laten we de percepties en overtuigingen los die ons in toom houden en openen we ons werkelijk voor de magie van de wereld om ons heen.

Schrijven geeft ons ook de moed om onder ogen te zien wat er gebeurt, terwijl we ons hart in de kamer houden. Het stelt ons in staat om lijden te verkiezen boven veiligheid, zoals C.S. Lewis in Shadowlands . Want lijden is geen lijden wanneer het dat wel is, helpt ons betekenis te vinden in onze ervaringen en onze wereld te begrijpen. Juist door stil te staan ​​bij de pijn van onverklaarbare omstandigheden en de vragen te stellen die geen antwoord lijken te hebben, komen we vaak tot het best mogelijke antwoord. Het leven vindt immers plaats door het te beleven, en betekenis ontstaat niet in ons hoofd, maar tijdens onze reis.

Ik zag dit alles terug in de geschriften van mijn grootvader. Zijn innerlijke reis, waarin hij de deling van het Indiase subcontinent overleefde, meer dan eens de gevolgen van geschonden vertrouwen onderging, maar toch nooit de hoop op de goedheid van de menselijke geest verloor. En ik heb het keer op keer gezien in de geschriften van de grootste denkers van de mensheid, wier wijsheid grotendeels afkomstig is van het internet, dat wij als onze enige bron van informatie beschouwen. Hun werk getuigt van diepgaande gedachten over kwesties van menselijk belang, zodat T.S. Eliot in zijn hele carrière niet meer dan 150 pagina's poëzie schreef en James Joyce Ulysses schreef met een snelheid van honderd woorden per dag.

Door een innerlijke reis te maken en onze eigen innerlijke wereld te begrijpen, worden we eraan herinnerd dat onder alle lagen van psychosociale patina een gemeenschappelijke menselijkheid schuilt die dezelfde pijn deelt, dezelfde vreugden ervaart en voor hetzelfde doel leeft. Zoals Sherwin Nuland opmerkte in How We Die : "Hoe persoonlijker je bereid bent om de details van je eigen leven te omarmen, hoe universeler je bent."

En we worden ook herinnerd aan de wonderen van de innerlijke wereld. Want wanneer we er tijd aan besteden om erover na te denken, ontdekken we dat we hier allemaal zijn om goed te doen. Het is wat ons biologisch voortbestaan ​​garandeert en ons spiritueel plezier brengt, als we er maar eens bij stil zouden staan ​​te midden van al onze wereldse afleidingen.

Het is geen privilege, voorbehouden aan een bepaalde groep mensen. De zoektocht naar zingeving is immers een universele menselijke zoektocht. Gelukkig is het leven moeilijk, mysterieus en moeilijk te begrijpen. André Gide won de Nobelprijs voor Literatuur voor zijn "onverschrokken liefde voor de waarheid en zijn scherpe psychologische inzicht". We zullen de Nobelprijs misschien nooit winnen. Maar door intens te reflecteren op onze ervaringen en er met integriteit over te schrijven, kunnen we de roep van de ziel zo goed mogelijk beantwoorden.