Znalezienie Sensu W Erze Cyfrowej

„Gdybym została obdarzona choćby ograniczonym dostępem do własnego umysłu, nie miałabym powodu, żeby pisać”. ~ Joan Didion

Siedziałem przy stole u rodziców. Przede mną leżał wytarty dziennik z cienkimi i odbarwionymi stronami i schludnym pismem, które powoli zanikało.

To był dziennik mojego dziadka, a teraz należał do mojego ojca. Nigdy nie znałem mojego dziadka. Zmarł na kilka miesięcy przed moimi narodzinami i nadał mi imię w ostatnich dniach swojego życia, chociaż nie było dowodów na to, że urodzone dziecko będzie dziewczynką. W życiu emigranta, w którym dorastałem, nigdy nie miałem okazji odwiedzić domu, w którym mieszkał, miejsc, które odwiedzał, ani ludzi, którzy byli częścią jego życiowej podróży.

Miałem teraz wejść do jego świata, poprzez słowa, które po sobie zostawił. Poczułem zapach pleśni dziesięcioleci zużycia i dotknąłem miękkości papieru, który z czasem stał się gładki. I w ciągu kilku minut zostałem oczarowany mocą pisanego słowa. Gra na zdolności ludzkiego umysłu do podróżowania w czasie i przenosi nas tam i z powrotem w niezwykłej interakcji przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. W magicznym scenariuszu przede mną zostałem przeniesiony do innej ery, w której goście przybywali bez powodu, tylko po to, aby się połączyć, i byli zmuszeni zostać na kolację. Epoki, w której jedzenie było codzienną sztuką, planowaną, przygotowywaną i spożywaną w towarzystwie innych. Czasu, w którym ludzie mieli serce, aby zatrzymać swoje życie, aby objąć zmagania innych. Wszystko to zostało mi przekazane w pięknie słów, które płynęły razem, aby połączyć się z umysłem pisarza i zrozumieć świat, w którym żył. Czytając te same słowa, które mój dziadek napisał eony temu, poczułem dziwne pokrewieństwo z nim, którego historie o nim nie zrobiły wrażenia.

Tego rodzaju pisanie wydaje się nam dziś niedostępne. Miłość do słów, rozmyślanie nad zdaniami i etyczny komponent dobrego pisania, który zmusił nas do zwracania uwagi na pewne rodzaje naszych doświadczeń, wydaje się ulegać szybkości naszych czasów. Przyzwyczailiśmy się do pisania w małych kawałkach dla publiczności szukającej łatwości i rozrywki oraz spragnionej informacji. Nic dziwnego, że w Internecie jest prawie 200 milionów blogerów, a nowy blog powstaje gdzieś na świecie co pół sekundy. Zamiast wzbogacać naszą zbiorową mądrość, te pisma są w dużej mierze przesiąknięte wulgarnością natury ludzkiej oraz powierzchownością i niecierpliwością naszych czasów. Istnieją „3 łatwe kroki” do wszystkiego, co może wyczarować twoja wyobraźnia, i niekończące się trywialne kanały informacyjne, które przesuwają się o mile w ciągu minut i oszukują nas, myląc znaczenie z informacją.

To pozbawia nas nie tylko umiejętności pisania elokwentnej prozy, ale także uniemożliwia nam zagłębianie się w to, co naprawdę ważne. Pisanie pokory czyni nas w sposób, który jest niezbędny dla rozwoju naszego charakteru, przypominając nam o ograniczeniach naszego „ja” i naszym właściwym miejscu w rozległym nurcie życia. Pisanie uwalnia nas od tyranii ego, pomagając nam brnąć głębiej w nieznane i sprawiając, że czujemy się komfortowo z niepokojem bycia głupim. Bo wtedy właśnie porzucamy percepcje i przekonania, które nas powstrzymują i naprawdę otwieramy się na magię otaczającego nas świata.

Pisanie daje nam również odwagę, by stawić czoła temu, co się dzieje, jednocześnie nie rezygnując z serca. Pozwala nam wybrać cierpienie zamiast bezpieczeństwa, jak C.S. Lewis w Shadowlands . Ponieważ cierpienie nie jest cierpieniem, gdy nim jest, pomaga nam znaleźć sens w naszych doświadczeniach i zrozumieć nasz świat. To w pozostaniu z bólem niewytłumaczalnych okoliczności i zadawaniu pytań, na które nie ma odpowiedzi, często dochodzimy do najlepszej możliwej odpowiedzi. W końcu życie dzieje się podczas jego przeżywania, a sens wyłania się nie w naszych głowach, ale w naszych podróżach.

Widziałem to wszystko w pismach mojego dziadka. Jego wewnętrzną podróż, gdy przetrwał podział subkontynentu indyjskiego, cierpiał z powodu konsekwencji złamanego zaufania więcej niż raz, a mimo to nigdy nie stracił nadziei na dobroć ludzkiego ducha. I widziałem to wielokrotnie w pismach największych myślicieli ludzkości, których mądrość pochodzi w dużej mierze z Internetu, który uważamy za nasze jedyne źródło informacji. Ich pisma odzwierciedlają głębokie przemyślenia na temat kwestii o znaczeniu dla człowieka, tak że T.S. Eliot napisał nie więcej niż 150 stron poezji w całej swojej karierze , a James Joyce napisał Ulissesa w tempie stu słów dziennie.

Podejmując wewnętrzną podróż i rozumiejąc nasze własne wewnętrzne światy, przypominamy sobie, że pod wszystkimi warstwami psychospołecznej patyny leży wspólna ludzkość, która dzieli te same bóle, rozkoszuje się tymi samymi radościami i żyje dla tego samego celu. Jak zauważył Sherwin Nuland w How We Die , „im bardziej jesteś skłonny być osobisty w stosunku do szczegółów swojego życia, tym bardziej jesteś uniwersalny”.

I my również jesteśmy przypominani o cudach wewnętrznego świata. Bo kiedy spędzamy czas na rozmyślaniu nad nim, odkrywamy, że wszyscy jesteśmy tutaj, aby czynić dobro. To zapewnia nasze biologiczne przetrwanie i przynosi nam duchową przyjemność, gdybyśmy tylko zatrzymali się i rozważyli to pośród wszystkich naszych światowych rozproszeń.

To nie jest przywilej zarezerwowany dla pewnej grupy ludzi. W końcu poszukiwanie sensu jest uniwersalnym ludzkim zadaniem. Na szczęście życie jest trudne, tajemnicze i trudne do zrozumienia. André Gide zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za „nieustraszoną miłość do prawdy i przenikliwą psychologiczną intuicję”. Być może nigdy nie zdobędziemy Nagrody Nobla. Ale poprzez intensywne rozmyślanie nad naszymi doświadczeniami i pisanie o nich z uczciwością, możemy odpowiedzieć na wezwanie duszy najlepszą możliwą odpowiedzią.