U Luistert Naar Insights at the Edge. Mijn Gast Vandaag Is Albert Flynn DeSilver. Albert Is Een Internationaal Gepubliceerde dichter, memoirist, romanschrijver, Spreker En workshopleider. Van 2008 Tot 2010 Was Hij De Eerste Poet Laureate Van Marin

AD: Ik denk dat ik mensen op een bepaald punt in dat hoofdstuk wel vertel dat ze moeten stoppen met lezen. Ik bedoel, ik had dit ' Lezen als pad naar ontwaken' moeten noemen. Dat zou zelfs de subkop kunnen zijn. Maar lezen is schrijven, schrijven is lezen. Je kunt het een niet zonder het ander hebben. Alle beste, meest interessante, dynamische en effectieve schrijvers ter wereld zijn geweldige lezers. En soms hoor je dit van mensen die zeggen: "Ik ben niet zo van het lezen. Ik lees niet zo graag."

En dan zeg ik: "Je zult waarschijnlijk niet veel succes hebben met je schrijfwerk." Zo is het nu eenmaal. Omdat je nooit de verschillende cadensen, de muzikaliteit, de syntaxis, de mogelijkheden van hoe taal gebruikt kan worden om een ​​idee of een ervaring over te brengen, zult leren. Het lezen is absoluut essentieel.

TS: Ik vind het geweldig. Je bent een leuk persoon om mee te praten.

AD: Goed. Jij ook. Je stelt zulke geweldige vragen.

TS: Oké, je schrijft in een ander deel van het boek, en ik vind dat wel mooi, dus ik heb het onderstreept: "Schrijven en mediteren zijn moedige daden, aanwezig zijn in dit moment is een gedurfde daad." En ik wilde dat je dit idee van "aanwezig zijn in dit moment is een gedurfde daad" wat verder zou toelichten.

AD: Ja, in mijn ervaring is dat echt zo. Volledig aanwezig zijn, openstaan ​​voor de wereld, is op een bepaald niveau angstaanjagend. En vooral als je iemand bent die trauma's in je leven heeft meegemaakt. Maar zelfs als je dat niet hebt, zoals iemand het afgelopen weekend zei, is alleen al het leven in Amerika traumatisch in deze tijd. Net als met al die informatieovervloed. Om nog maar te zwijgen over de politiek en al die onzin. Het is heel belangrijk om met onzin om te gaan. Maar het is moeilijk.

Het leven en je ervoor inzetten is moeilijk. Het vergt enorm veel moed om je open en kwetsbaar op te stellen voor de wereld. Er komen dingen op je af. En emoties wellen in je op. De sensaties kunnen heel dramatisch en intens zijn.

Ik denk dat het enorm veel moed vergt om naar binnen te kijken, even stil te staan ​​en echt aanwezig te zijn in de wereld. En het lijkt zeldzamer dan ooit, wat alarmerend is. Daarom ben ik zo toegewijd aan dit werk. Omdat ik mensen eraan wil blijven herinneren dat dit het belangrijkste is wat we als mens kunnen doen. Zonder bewustzijn en bewustwording te veranderen, en zonder die positieve invloed, zullen we als soort echt de mist in gaan.

TS: Toen je het had over het tonen van je aanwezigheid voor dit moment als een gedurfde daad, verwees je ernaar dat velen van ons trauma's in ons leven hebben gehad, of dat alleen al het feit dat we nu leven voor velen van ons traumatisch is. En ik weet dat je eigen levensverhaal – je vertelt erover in een TED Talk – behoorlijk wat vroeg trauma bevatte. Ik vraag me af of je daar wat over kunt vertellen. En ook hoe schrijven je heeft geholpen je eigen levenstrauma te verwerken.

AD: Ja, ik groeide op in een gezin met afstandelijke en alcoholistische ouders die niet echt in waren voor ouderschap. Ze huurden een gouvernante in die gewelddadig was – extreem controlerend, en uiteindelijk agressief – tegen mijn zussen en mij. Op mijn twaalfde begon ik te drinken. En dat was mijn uitweg. En op mijn negentiende was ik een fervent bingedrinker.

Er waren er talloze... Ik zal niet in alle details treden. Je kunt er een beetje over lezen in dit boek, maar ook in mijn memoires Beamish Boy , waarin allerlei verhalen staan ​​over hoe ik in de problemen kwam en werd overreden door een auto, hoe ik geboeid wakker werd in een ziekenhuisbed zonder enig idee hoe ik daar terecht was gekomen, en hoe ik gearresteerd werd.

De schaamte, het schuldgevoel en de angst. Proberen dat te overstijgen was een enorme, enorme uitdaging. Op een gegeven moment voelde ik me altijd al aangetrokken tot kunst. Godzijdank heb ik mijn ouders, en hun obsessie met lezen, met boeken, met muziek en met architectuur. Dat is een van de mooiste dingen aan mijn ouders. Hoewel ze verwaarloosd en alcoholistisch waren en al dat soort dingen, waren ze ook ongelooflijk slim en beschaafd, bij gebrek aan een betere term. En dus was ik omringd door boeken.

Ik groeide op in de buurt van New York City. Als klein kind werd ik meegenomen naar het Lincoln Center, ging naar het theater, naar het ballet en naar films. Lange tijd dacht ik dat dat allemaal maar een beetje suf en niet zo interessant was. Maar op een gegeven moment, toen ik verdwaald was en nergens zin in had, besloot ik me aan te melden voor de kunstacademie, omdat ik niet wist wat ik anders met mezelf aan moest.

Ik dacht dat ik niet zo goed was in lezen en schrijven, en al dat soort dingen. Maar ik kan wel wat foto's maken. Dat lijkt me redelijk. En ik maakte foto's op de middelbare school, ze waren niet verschrikkelijk. Toen ik naar de universiteit ging, vroegen ze: "Wat wil je studeren?" En ik vond dat een vreemde vraag. Maar ik dacht: "Kan ik ook studeren in fotograferen?" Ze zeiden ja. Dat heb ik gedaan. Toen stapte ik over naar de Universiteit van Colorado en begon daar aan hun Bachelor of Fine Arts-opleiding. Daar ontmoette ik Alex Sweetman, een fotohistoricus. Hij vond een paar van mijn foto's mooi. En hij zei dat ze goed waren. En niemand had dat ooit tegen me gezegd. Niemand had ooit gezegd dat wat ik op deze planeet deed goed of interessant was.

En dus bleef ik dat maar doen. Ik bleef me richten op die creativiteit. Het was rustgevend, omdat ik kon reflecteren op mijn wereld. En ik denk dat toen de heling begon. Ik wist dat kunst op de een of andere manier over heling ging. Of ik nu naar buiten keek, er was een onvermijdelijke innerlijke aantrekkingskracht. En ik wist dat ik van foto's hield. Ik wist dat ik graag naar foto's keek, ik vond het geweldig om te zien hoe andere kunstenaars dingen creëerden en daarin slaagden. Het deed mijn hart gewoon stralen. Hoe zwak ook, in het begin.

TS: Albert, stel dat er iemand luistert, en diegene heeft ook een traumatische geschiedenis. En die persoon denkt: "Ik weet dat ik erover moet schrijven en er heling in moet vinden." Wat zou je dan aanraden?

AD: Nou, allereerst zou ik ze aanraden om met een professional te werken. Werk samen met een professionele therapeut om dat trauma te verwerken en de juiste ondersteuning te krijgen, niet alleen via gesprekstherapie, maar ook via energetische healing. In mijn ervaring is trauma vooral lichamelijk – het blijft vastzitten in onze botten. Dat is de sleutel: het energetisch via het lichaam loslaten met de juiste professionele ondersteuning.

En dan moedigde ik ze aan om te schrijven, een dagboek bij te houden en te reflecteren. En ook om te lezen. En lezen, lezen, lezen, lezen. Lees de boeken die hen raken, die hen inspireren. Die hen opbeuren en het gevoel geven van: "Wauw, die persoon heeft zijn trauma overstegen door X, Y en Z te doen. En misschien kan ik dat ook."

Maar ik moet het gewoon gaan bijhouden. Beginnen te zien waar ik aan denk en wat ik voel. En de beste manier om dat te doen is door het op te schrijven. En te blijven schrijven. Dat is het korte antwoord.

TS: Heel goed, dank je wel. Het laatste deel van ' Schrijven als pad naar ontwaken' helpt ons onze eigen dood te verkennen door middel van zowel meditatie als schrijfpraktijken. Het is een heel mooi deel van het boek. En als we kijken naar schrijfoefeningen die we kunnen doen om onze eigen dood te verkennen, stel je bijvoorbeeld voor om je eigen overlijdensbericht te schrijven. Je vraagt ​​mensen ook om na te denken over een reeks vragen. Ik dacht dat ik je een paar van die vragen zou mogen stellen, als dat goed is. Omdat het goede vragen zijn, vond ik ze goed. En er zijn ook goede vragen die onze luisteraars zichzelf kunnen stellen, maar ik ga ze aan jou stellen.

Albert, hoe wil je herinnerd worden?

AD: O jee, ik wil herinnerd worden, denk ik, als iemand die erbij was. En hopelijk iets leuks, geks en merkwaardigs met de wereld te delen had. Ik wil herinnerd worden om dat gevoel van creatief avontuur en mogelijkheden.

TS: Prachtig. Je hebt vijf vragen gesteld, maar ik ga je alleen de eerste en de vijfde vragen stellen. En ik laat het aan onze luisteraars over om zich te verdiepen in Schrijven als pad naar ontwaken om de andere drie vragen te ontdekken.

Maar hier is de laatste vraag die je stelt, die een goede schrijfoefening zou kunnen zijn voor mensen die hun eigen dood overwegen. Wat had de meeste betekenis voor jou, althans tot nu toe, in je dagen op deze aarde? Wat heeft de meeste betekenis voor je gehad?

AD: Voor mij is het waarschijnlijk familie, directe familietijd. Weet je, die rustige, verbindende, intieme momenten met mijn nichtje, met mijn zussen, met mijn vrouw, met de hond. Die kleine verbindende momenten in de natuur. Ik ben er laatst geweest, er was een familieding met mijn... Hoe zeg je dat? Mijn stiefgrootmoeder? Mijn schoonmoeder? Die net is verhuisd naar een instelling in Central Valley, de Central Valley van Californië. In zekere zin, als ik mijn oordeel moest vellen, zou ik zeggen dat het een vreselijke plek is. Dat is alsof ik projecteer en een vreselijk, misplaatst oordeel vel.

En daar ga ik dan, met mijn bagage, eigenlijk helemaal niet zo'n zin om te gaan, en ik denk: "Nou, hoe zal die bijeenkomst zijn? Ik heb nog niet veel van deze mensen ontmoet. Hoewel, het zou leuk zijn om Lanita te zien, en ik krijg de kans om de nichtjes te zien."

En het werd gewoon het mooiste weekend van mijn leven. En dat allemaal dankzij die simpele connecties. Er was niets diepgaands aan. Weet je, we zaten bij elkaar, speelden pool, zeiden hallo en aten. Wat eigenlijk heel simpel is. Maar dat is wat zo mooi resoneert. De liefde, de verbondenheid en de emotionele uitdaging van het samenzijn met familie. Dat is voor mij het meest resonerend.

TS: Oké, Albert, nog één laatste vraag. In het nawoord van het boek staat een zin die ik eruit heb gehaald: "Laat falen je dienstmaagd zijn." En ik vroeg me af of je daarover zou kunnen vertellen in relatie tot je eigen schrijversleven, en hoe je falen je dienstmaagd hebt laten zijn?

AD: Zo moeilijk, zo moeilijk is falen. En het enige wat ik ooit in het leven wilde, was gezien worden, bestaan. Omdat ik als kind grotendeels genegeerd werd, als ik niet, zeg maar, in elkaar geslagen werd, was ik alleen en voelde ik me gewoon een waardeloos, niet-bestaand ding. Dus toen ik net begon met schrijven, was een grote drang, eerlijk gezegd, om gezien te worden, om erbij te horen. En dat betekende gepubliceerd worden.

Ik bleef maar werk insturen en werd steeds afgewezen. Het was verschrikkelijk. Maar omdat ik met de meditatiebeoefening was begonnen, moest ik die verslagenheid, dat gevoel van niet-bestaan ​​en dat gevoel van niet-betrokkenheid verdragen. En het was heel moeilijk. En toch dacht ik: "Waarom mogen zij meedoen en ik niet? Zeggen ze echt iets veel interessanters, iets veel belangrijkers?"

En het antwoord dat ik kreeg was: "Nee, dat zijn ze niet. Dus ik moet ermee doorgaan." Ik vind het geweldig om dit te doen, en ik hou van het hele proces van schrijven en creëren. Ik kan het niet meer laten. Dus bleef ik maar insturen, meedoen en lezen. Uiteindelijk veranderden de dingen. Een gedicht werd na 50 inzendingen gepubliceerd in ZYZZYVA magazine. En in zekere zin, als je op een bepaald niveau wilt deelnemen, moet je je daaraan committeren. Je moet een beetje obsessief zijn. En dat geldt ook voor zelfzorg. Wees obsessief over je zelfzorg, net zo obsessief als je bent over je verlangen om mee te doen en gepubliceerd te worden.

En wees bereid om te falen. Accepteer het falen, want dit is het. Als je niet faalt, is er iets mis. Iets mis.

TS: En ik wilde je iets vragen over zelfzorg. Dat is een woord dat, en om niet te genderneutraal te zijn, vaak voorkomt bij vrouwen die over zelfzorg praten. Het is ongebruikelijk om een ​​man te horen zeggen: "Wees rigoureus met je zelfzorg." Vertel eens wat je daarmee bedoelt.

AD: Ja, ik bedoel, letterlijk goed voor jezelf zorgen. Sporten, gezond eten, zorgen dat je voldoende slaapt, in bad gaan. Dat soort vrouwelijke verzorgingsdingen voor jezelf doen en je kleine, mannelijke "ik heb geen verzorging nodig"-houding loslaten. En je overgeven aan dat deel van jezelf.

Weet je, ik ben nog steeds verbijsterd. Nou ja, eigenlijk niet, ik begrijp het wel een beetje. In al mijn workshops is het meestal 90% vrouwen en 10% of minder mannen. Ik hoop dat dit boek meer mannen bereikt. Echt waar. Ik denk dat onze cultuur enorm zou profiteren van mannen die meer aan zelfzorg zouden doen en meer aan zelfreflectie zouden doen. En die kwetsbaarder zouden zijn en meer bereid om die gekwetste, gekwetste kant van zichzelf te laten zien. Dat is een belangrijk onderdeel van de toewijding aan dit boek, dat het meer mannen bereikt.

TS: Ik heb met Albert Flynn DeSilver gesproken. En ik moet zeggen, ik zal je herinneren, en dit gesprek dat ik had met iemand die er echt was. Je was er echt, Albert Flynn DeSilver! Heel erg bedankt.

AD: Wat een eer en genoegen, Tami. Heel erg bedankt voor alles.

TS: En Albert is de auteur van een nieuw boek genaamd Writing as a Path to Awakening: A Year to Becoming an Excellent Writer and Living an Awakened Life . Bedankt allemaal voor het luisteren, en veel succes met welk creatief project je ook echt in je hart draagt. SoundsTrue.com. Vele stemmen, één reis.