Hvernig ég varð frumkvöðull 66 ára

Það er aldrei of seint að finna sjálfan sig upp á nýtt. Taktu það frá Paul Tasner -- eftir að hafa unnið stöðugt fyrir annað fólk í 40 ár, stofnaði hann sitt eigið sprotafyrirtæki 66 ára að aldri og paraði hugmynd sína að fyrirtæki við reynslu sína og ástríðu. Og hann er ekki einn. Þegar hann deilir í þessu stutta, fyndna og hvetjandi fyrirlestri, eru eldri borgarar í auknum mæli að láta undan frumkvöðlaeðli sínu - og sjá frábæran árangur.

Mig langar að taka þig aftur um sjö ár í lífi mínu. Síðdegis á föstudag, nokkrum dögum fyrir jól 2009. Ég var rekstrarstjóri hjá neytendavörufyrirtæki í San Francisco og var kallaður inn á fund sem þegar var í gangi. Sá fundur reyndist vera útgönguviðtalið mitt. Ég var rekinn ásamt nokkrum öðrum. Ég var þá 64 ára. Það var ekki alveg óvænt. Ég skrifaði undir stafla af pappírum, safnaði persónulegum munum mínum og fór til liðs við konuna mína sem beið mín á veitingastað í nágrenninu, algjörlega ómeðvituð. Spóluðu fram í nokkra klukkutíma, við urðum báðir mjög kjánalega drukknir.

Svo var 40 plús ára samfellt starf hjá ýmsum fyrirtækjum, stórum sem smáum, lokið. Ég hafði gott tengslanet, gott orðspor - ég hélt að ég væri bara fín. Ég var verkfræðingur í framleiðslu og pökkun. Ég hafði góðan bakgrunn. Eftirlaun voru, eins og fyrir svo marga, einfaldlega ekki valkostur fyrir mig. Svo ég sneri mér að ráðgjöf næstu árin án nokkurrar ástríðu.

Og þá byrjaði hugmynd að festa rætur, sprottin af umhyggju minni fyrir umhverfi okkar. Mig langaði að byggja upp mitt eigið fyrirtæki, hanna og framleiða lífbrjótanlegar umbúðir úr úrgangi -- pappír, landbúnaðarúrgangi, jafnvel textílúrgangi -- í stað eitraðra einnota plastumbúða sem við höfum öll orðið háð. Þetta er kallað hrein tækni og mér fannst þetta mjög þýðingarmikið. Framtak sem gæti hjálpað til við að draga úr milljörðum punda af einnota plastumbúðum sem urðað er á hverju ári og menga landið okkar, árnar okkar og hafið, og eftir fyrir komandi kynslóðir að leysa -- barnabörnin okkar, barnabörnin mín.

Og núna, 66 ára að aldri, með 40 ára reynslu, varð ég frumkvöðull í fyrsta skipti.

Þakka þér fyrir. En það er meira.

Fullt af málum sem þarf að takast á við: framleiðsla, útvistun, atvinnusköpun, einkaleyfi, samstarf, fjármögnun -- þetta eru allt dæmigerð mál fyrir sprotafyrirtæki, en varla dæmigerð fyrir mig. Og eitt orð um fjármögnun. Ég bý og vinn í San Francisco. Og ef þú ert að leita að fjármögnun, þá ertu venjulega að fara að keppa við mjög ungt fólk úr hátækniiðnaðinum, og það getur verið mjög letjandi og ógnvekjandi. Ég á skó sem eru eldri en flestir af þessu fólki.

ég geri það.

En fimm árum síðar er ég himinlifandi og stoltur af því að deila því með ykkur að tekjur okkar hafa tvöfaldast á hverju ári, við eigum engar skuldir, við erum með nokkra viðskiptavini, einkaleyfi okkar var gefið út, ég á frábæran samstarfsaðila sem hefur verið með mér frá upphafi og við höfum unnið meira en 20 verðlaun fyrir verkið sem við höfum unnið. En það besta af öllu er að við höfum gert lítið dæld -- mjög lítið dæld -- í plastmengunarkreppunni um allan heim.

Og ég er að vinna mest gefandi og innihaldsríkasta starf lífs míns núna. Ég get sagt þér að það er fullt af úrræðum í boði fyrir frumkvöðla á öllum aldri, en það sem ég þráði virkilega fyrir fimm árum síðan var að finna aðra frumkvöðla í fyrsta skipti sem voru á mínum aldri. Ég vildi tengjast þeim. Ég átti engar fyrirmyndir, nákvæmlega engar. Þessi 20-eitthvað forritari frá Silicon Valley var ekki fyrirmynd mín.

Ég er viss um að hann var mjög snjall --

Ég vil gera eitthvað í því og ég vil að við gerum öll eitthvað í því. Ég vil að við förum að tala meira um fólk sem verður ekki frumkvöðull fyrr en það er komið á gamals aldri. Talandi um þessa djörfu menn og konur sem eru að kíkja inn þegar jafnaldrar þeirra eru í rauninni að kíkja út. Og svo að tengja allt þetta fólk þvert á atvinnugreinar, þvert á svæði, þvert á lönd -- að byggja upp samfélag.

Þú veist, Small Business Administration segir okkur að 64 prósent nýrra starfa sem skapast í einkageiranum í Bandaríkjunum séu litlum fyrirtækjum eins og mínum að þakka. Og hver segir að við verðum að eilífu lítil? Við erum með áhugaverða menningu sem raunverulega gerir ráð fyrir að þegar þú nærð ákveðnum aldri, þú ert að fara í golf, spila tígli eða passa barnabörnin allan tímann. Og ég dýrka barnabörnin mín og ég hef líka brennandi áhuga á að gera eitthvað þýðingarmikið á alþjóðlegum markaði.

Og ég mun hafa mikinn félagsskap. Manntalsskrifstofan segir að árið 2050 verði 84 milljónir eldri borgara hér á landi. Það er ótrúleg tala. Það eru næstum tvöfalt fleiri en við höfum í dag. Geturðu ímyndað þér hversu margir frumkvöðlar í fyrsta sinn verða meðal 84 milljóna manna? Og þeir munu allir hafa fjögurra áratuga reynslu.

Svo þegar ég segi: "Við skulum byrja að tala meira um þessa frábæru frumkvöðla," þá meina ég, við skulum tala um verkefni þeirra, alveg eins og við gerum verkefni miklu yngri starfsbræðra þeirra. Eldri frumkvöðlarnir hér á landi eru með 70 prósent velgengni að hefja ný verkefni. 70 prósent árangur. Við erum eins og Golden State Warriors frumkvöðla -- Og þessi tala fellur niður í 28 prósent fyrir yngri frumkvöðla. Þetta er samkvæmt breskum hópi sem heitir CMI.

Eru afrek 70 ára frumkvöðuls ekki jafn þýðingarmikil, jafn fréttnæm og afrek 30 ára frumkvöðuls? Auðvitað eru þeir það. Þess vegna langar mig að gera setninguna "70 yfir 70" alveg eins -- alveg jafn algenga og setninguna "30 undir 30."