Margaret Wheatley Is Schrijfster

TS: Oké, er is hier veel, Meg, dus ik wil er wat van uitlichten. De Krijger voor de Menselijke Geest onthoudt zich van angst en agressie. Oké, wat gebeurt er als iemand zich wel agressief voelt? Misschien komt het door iets wat er in de wereld gebeurt, iets waardoor ze boos of bang worden. Misschien is er angst voor een nucleaire ramp. Hoe gaat een Krijger voor de Menselijke Geest om met angst en agressie wanneer die zich voordoen?

MW: Nou, ik kan er persoonlijk over spreken, want ze komen elke dag weer terug. Ik voel nieuwe woedeniveaus over de verwoesting die plaatsvindt voor de mensen, plaatsen en doelen die me dierbaar zijn in dit land. En het is om te erkennen dat ik er niet voor kies om te blijven of te handelen – te reageren – vanuit die gevoelens. Dus wanneer ik bang word, begrijp ik dat ik er eigenlijk voor kies om bang te zijn. Ik zie de situatie liever gewoon helder, zodat ik weet wat op dat moment de juiste actie is. En door jarenlang met mijn geest te werken, heb ik me ontwikkeld – het maakt deel uit van de training, maar we doen niet... Er is een geweldige uitspraak: als je angst niet kent, kun je niet onbevreesd zijn. Dus we hebben het niet over alles accepteren of gewoon daar zitten met een welwillende glimlach op ons gezicht bij wat er gaande is. Het werkt echt, verwacht deze diepe, donkere emoties, waaronder verdriet, en het gevoel van wanhoop om alles wat verloren gaat, en angst, regelrechte angst.

Het gaat erom ermee te kunnen werken, en niet puur vanuit een reactieve basis. Er wordt veel meer mogelijk als we bang zijn, als we die emotie – "Ik ben op dit moment doodsbang" – daadwerkelijk kunnen erkennen en er even bij stil kunnen staan. Dan, vanuit een kalmere, meer gecentreerde plek, echt kunnen beslissen: "Dus wat zou de juiste actie zijn?" En dan wordt het angstloos, omdat je de angst hebt doorstaan. Je ontkent deze dingen nooit. En ik moet zeggen, ik zie gewoon in mijn eigen leven hoe intens mijn woedegevoelens dagelijks zijn. En het is niet altijd bevredigend om niet te reageren, en soms doe ik dat door te vloeken, gewoon af te blazen, een tirade af te steken. Ik denk dat de kern – ik ben blij dat je dit ter sprake brengt, Tami – want de kern van hoe we trainen, hoe ieder van ons zou moeten trainen, is dat we deze zeer sterke emoties waar we nu dagelijks mee te maken hebben, moeten erkennen en erkennen. Ik zou zeggen dat woede woede wordt, razernij, verdriet een overweldigend gevoel van verlies en machteloosheid.

En voor mensen die actief en invloedrijk in de wereld zijn geweest: wat doen we met die gevoelens? En ik denk dat dat de belangrijkste vraag is voor je luisteraars waarmee je dit eigenlijk begon. We komen nu zulke sterke emoties tegen die terecht zijn. Sterker nog, het zou echt zonde zijn als we niet zouden merken dat we vaak in deze zeer sterke, donkere emoties zitten. Maar de echte behoefte is: wat doe ik ermee? Wat doe ik ermee? Daarom worden zoveel mensen ziek, ze weten niet wat ze met hun verdriet of woede aan moeten. Dus het is essentieel om daar de juiste weg in te vinden. Want anders worden we gewoon opgevreten door deze zeer sterke emoties.

TS: Je hebt het over het vinden van de "juiste baan". Je bedoelt dat je niet vanuit een reactieve houding moet handelen, maar dat je ervoor moet kiezen om vervolgens met een zinvolle bijdrage te reageren.

MW: Dat klopt.

TS: Oké. Ik wilde het ook even met je hebben over het idee om dingen te zien zoals ze zijn. Ik gebruik de term "directe perceptie". En ik merk, zelfs terwijl je praat en ik me uitgedaagd voel om de staat van de wereld te zien zoals die werkelijk is, dat ik het gevoel heb dat ik niet weet waar ik de juiste informatie vandaan moet halen om zelfs maar tot de juiste beoordelingen en conclusies te komen. Welk nieuws vertrouw ik? Ik bedoel, hoe kan ik me nu echt een helder beeld vormen van de situatie in de wereld?

MW: Ja, dit is een tweesnijdend zwaard, want hoe meer je je afstemt op wat er in de wereld gebeurt, hoe verwoestender het is. Veel van mijn vrienden, en ikzelf, praten erover hoe we onszelf rustweken gunnen, waarin we gewoon geen nieuws kijken of zelfs geen nieuws lezen, gewoon om weer enigszins geaard te raken. Maar nog maar twee dagen geleden las ik een citaat van een van mijn grote mentoren als jonge vrouw, Hannah Arendt, die zei dat wanneer alles leugens zijn, het niet zo is dat mensen de leugen geloven, ze beginnen helemaal niets meer te geloven. En ik denk dat dat het gevaar is van deze tijd, wanneer we onze handen in de lucht gooien en zeggen: "Ik kan niets geloven."

Ik denk niet dat dat waar is. Ik denk dat het toewijding vereist om goede berichtgeving te zoeken – er wordt momenteel veel goede berichtgeving geschreven – en dat je gedisciplineerd bent in het gedetailleerd lezen van dingen. Het is interessant omdat we allemaal, zelfs de pers, nu alleen nog maar de belangrijkste punten in een artikel opsommen. Elke week publiceert The Guardian uit het Verenigd Koninkrijk iets wat ze de "Long Read" noemen. Ik zou dat ouderwetse journalistiek noemen, maar het is juist de tijd die je moet nemen om meerdere pagina's te lezen die je een volledig, complex beeld geven van wat er speelt. Dus ik denk dat dit... en ik word er steeds duidelijker over. Ik ben de hele herfst op pad geweest en heb veel mensen ontmoet in Australië en Europa, waar ik veel ben geweest in mijn leven. Maar ik denk dat zoveel mensen gewoon zeggen: "Nou, ik kan niets vertrouwen." Ik vind dat onverantwoord, want we zijn bedachtzame, zorgzame mensen, dus we moeten betrouwbare informatiebronnen vinden. En dan kun je ze tegen elkaar uitspelen.

Het vergt verantwoordelijkheid. Het vergt toewijding. "Ik ga hier informatie over zoeken." Maar er wordt wel degelijk goed bericht. Ik denk dat we gehersenspoeld worden om te zeggen: "Nou, je kunt de media niet vertrouwen", alsof het één grote doofpotaffaire is. Er wordt veel goed bericht, maar het vereist toewijding om niet overweldigd te raken, en vervolgens te beseffen dat zelfs als ik een accuraat en volledig beeld van iets heb, ik toch overweldigd zal raken en daarom misschien een paar dagen vrij moet nemen of gewoon even weg moet gaan en iets anders moet doen om mijn geest te kalmeren. Want het is nogal overweldigend, wat er allemaal gebeurt. Maar om me op die basis terug te trekken, vind ik volkomen onverantwoord.

TS: Klinkt logisch. Oké, nu het derde punt dat je maakte: weten wat werkt en je talenten gebruiken. En dit is een citaat uit je boek, Who Do We Choose To Be? Het is een vraag die je aan leiders stelt: "Ben je bereid om al je macht en invloed te gebruiken om eilanden van gezond verstand te creëren, die je beste menselijke kwaliteiten oproepen en daarop vertrouwen om te creëren, relaties op te bouwen en te volharden?" En ik vind dit idee geweldig om in ons eigen leven "eilanden van gezond verstand" te creëren, en ik vraag me af of je daar meer over kunt vertellen, wat je daarmee bedoelt?

MW: Ja, ik bedoelde het niet persoonlijk. Ik bedoelde het als organisatorisch of gemeenschapsgericht, dat we ons eigen leiderschap of onze eigen inzet voor een zaak of een probleem gebruiken om mensen samen te brengen en vervolgens doelbewust – ik heb het hier niet over als plekken van transformatie, ik heb het over plekken van transcendentie – waar we bereid zijn de huidige dynamiek te overstijgen die zo overheersend is in organisaties en beleidsvorming, van hebzucht, eigenbelang, gewoon het nemen van een beslissing om een ​​beslissing te nemen. En we creëren plekken waar de menselijke geest kan bloeien, waar mensen zich het grote plezier kunnen herinneren van goed samenwerken, de tijd nemen om na te denken. Ik bedoel, dit zijn revolutionaire veranderingen die ik me altijd een beetje dom voel om te moeten benoemen. Dat het creëren van een plek, een werkplek of een gemeenschappelijke inspanning waar mensen samen nadenken tegenwoordig een revolutionaire daad is, in plaats van alleen maar reageren, in plaats van gewoon direct actie ondernemen.

Dus een eiland van gezond verstand … Ik definieer gezond leiderschap als het onwrikbare vertrouwen van een leider dat mensen creatief, genereus en vriendelijk kunnen zijn. En de sleutelterm daarbij is "kunnen zijn", want we kunnen ook zelfzuchtig, narcistisch, bruut en zelfs barbaars met elkaar omgaan. Dit vereist dus inzet, en het is een geweldige, moedige daad van leiders om te zeggen: "Ik ga niet met de algemene heersende stroming mee. Ik ga dit als een eiland creëren. Ik ga een gevoel van bijzonderheid creëren, een gevoel van: "Ik weet wat we doen en we gaan de negatieve druk buiten de deur houden" – waarvan sommige bureaucratisch zijn, andere meer persoonlijke aanvallen – maar we gaan een grens trekken, niet om onszelf te beschermen, maar om onszelf te beschermen zodat we goed werk kunnen leveren.

En ik krijg daar veel positieve reacties op. En het is mijn interpretatie van het citaat van Teddy Roosevelt: "Doe wat je kunt met wat je hebt, waar je bent." Laten we, wat je invloedssfeer ook is, dat zien als een toevluchtsoord, als een eiland van geestelijke gezondheid waar we goed kunnen samenwerken. En het is tegenwoordig een daad van transcendentie. Daar ben ik vrij zeker van.

TS: Kun je me uitleggen hoe je het woord "transcendentie" gebruikt? Je zei dat het transcendentie is, niet transformatie. Dat begreep ik niet.

MW: Transformatie ... Ja, het is betekenisvol voor mij, omdat wanneer je iets overstijgt, je erbovenuit stijgt. Terwijl transformatie, wat de kern was van zovelen van ons in ons veranderingswerk, inhield dat we het systeem gingen veranderen. We gingen niet alleen persoonlijk transformeren, maar ook de werkplek, of hoe we samen in een gemeenschap leefden. Dat betekende dus de huidige vorm van dingen – het systeem – aannemen en eraan werken om het te veranderen. En als ik het heb over de eilandmentaliteit, dan gaat het er eigenlijk om: "Dat is het. We gaan het niet veranderen. We zullen erbovenuit stijgen en iets nieuws creëren dat gebaseerd is op andere waarden en andere gebruiken."

TS: Oké, er is nog een citaat uit Who Do We Choose To Be? "Je herkent Warriors for the Human Spirit aan hun meelevende aanwezigheid en hun vrolijkheid." En ik merkte dat ik het met je eens was toen je zei: "Aan hun meelevende aanwezigheid", dacht ik, nou, dat is intuïtief gezien logisch, maar "aan hun vrolijkheid"? Ik dacht: "Huh, echt?" Help me dat te begrijpen.

MW: Dat is er zo eentje... Ik vind het heerlijk om woorden te vinden die ons doen stilstaan ​​– "Wat bedoel je?" Nou, we zijn geen Little Miss Sunshine-figuren van optimisme en positiviteit, de vrolijkheid, een andere manier om erover na te denken, is zelfvertrouwen, oprechtheid. Maar ik ervaar het wel als vrolijkheid in de ouderwetse betekenis van het woord. Als ik met een groep mensen ben en we echt samenwerken, voel ik me vrolijk. En ik merk het op tegen mensen, zoals: "Is het niet fijn dat we samen zijn?" Dit is de vreugde van samen op het werk zijn, hoe zwaar het werk ook is. Het is een reden om echt dankbaar en vrolijk te zijn. We zijn niet vrolijk over resultaten, verwachtingen. Het is gewoon de vreugde van samen op het werk zijn, waar we niet tegen elkaar zijn, waar we echt een dieper gevoel van verbondenheid ervaren. Dat is wat vrolijkheid betekent.

TS: En er is nog een citaat uit dezelfde sectie dat ik opmerkelijk vond. Het is een hoofdstuk dat je "De vreugde van het interzijn" noemt. Je schrijft: "De ervaring van vreugde voelt vaak hetzelfde als verdriet." En ik vind dat heel interessant, vooral in het licht van dit gesprek dat we hebben, waarin ik merk dat ik een zekere zwaarte in mijn hart voel tijdens dit gesprek met jou, maar ik voel ook de vreugde van de verbinding met jou. Ik weet niet of ik zou zeggen dat ze hetzelfde voelen, ik voel ze allebei, dus...

MW: Zwaarte is niet hetzelfde, het is niet wat ik beschrijf als verdriet. Voor mij zijn vreugde en verdriet één, in die zin dat het ervaringen zijn die het hele lichaam raken, wanneer je je echt in een periode bevindt waarin je hele wezen betrokken lijkt te zijn bij dit gevoel. Ik vind het, en anderen beschrijven het op dezelfde manier, moeilijk om er een naam aan te geven. Dus we moeten verder kijken dan "wat is verdriet", maar dat is iets anders dan zwaarte. Maar welke vreugde je nu ook voelt, het is het soort vreugde dat meestal wordt ervaren wanneer mensen iets hebben meegemaakt... het kan gaan om natuurrampen, waar ze mensen en dieren redden en medische benodigdheden leveren, terwijl er mensen om hen heen sterven. Maar ze beschrijven die ervaringen altijd als vreugdevol. Ik werk al jaren op dat gebied en ik heb eindelijk begrepen: "Oh, je hebt het over een ervaring van menselijke verbondenheid, van echt jezelf overstijgen, van er gewoon voor elkaar zijn." En dat is een vreugdevolle ervaring.

Het heeft ook deze kwaliteit van verdriet, omdat de ervaring die we meemaakten veel verdriet en verlies met zich meebracht. En ik denk dat dit allemaal... We hebben deze namen – vreugde en verdriet of geluk, of vele andere beschrijvingen – ze zijn allemaal te beperkend. En dus als ik zeg "vreugde en verdriet zijn één", wat een Bijbels citaat is, gaat het er eigenlijk om dat je door je hele wezen heen voelt dat dit precies goed is, dat dit een groot ja is, deze ervaring. En ik kan dat voelen wanneer ik me in diepe rouw bevind. Ik kan het voelen omdat ik samen ben met andere mensen. Het is een volledig niet-westers gerichte, niet-materiële basis van wat er beschikbaar is wanneer... Ik citeer voortdurend de Bijbel: "Wanneer er twee of meer bijeen zijn, zal ik er ook zijn." Het is dus echt een ervaring van het heilige, en ik weet niet hoe ik dat moet beschrijven, zelfs niet met de woorden vreugde of verdriet, maar het is de diepste, meest diepgaande sensatie.

TS: Meg, ik stel me voor dat er mensen luisteren die zich verbonden voelen met het idee om een ​​Strijder voor de Menselijke Geest te zijn, maar die zich in hun leven misschien niet per se als leider identificeren. Ik weet dat je veel met leiderschap hebt gedaan. Denk je dat iemand die per definitie een Strijder voor de Menselijke Geest is, ook een leider is?

MW: Dat zijn ze. Ik gebruikte een definitie van een leider als iemand die bereid is te helpen. Die definitie heb ik jarenlang gebruikt. Het is dus nog steeds een vrouw die zich inzet voor haar kind in het schoolsysteem. Het is iemand die iets ziet gebeuren in de gemeenschap en het gewoon niet voorbij laat gaan. Het is iemand wiens hart zich opent voor een zaak, alleen al door naar een foto in de krant te kijken. Dus als een leider iemand is die bereid is te helpen, moeten we aandacht besteden aan de oorzaken of situaties die ons vooruit lokken, die ons oproepen om te willen helpen en dienen. En de wereld zit vol leiders, omdat er zoveel mensen zijn met een open hart die echt een verschil willen maken. En wat ik nu in mijn eigen werk doe, is vertrouwen op diezelfde dynamiek van geroepen zijn om te dienen, en het dan een naam geven: Warrior for the Human Spirit.

TS: Tot slot, Meg, las ik in de nieuwssectie van je website dat je in januari op een stilteretraite van 60 dagen gaat. En ik vond het zo interessant dat je bereid bent en het als onderdeel van je werk ziet om zo'n tijd te nemen, om twee maanden op retraite te gaan en in zekere zin "uit de actie" te zijn, de actie van de wereld, de buitenwereld, gedurende die periode. En ik vraag me af of je iets kunt vertellen over die beslissing op dit punt in je leven om zoveel tijd in retraite door te brengen?

MW: Nou, dit is mijn achtste jaar van minimaal 60 dagen retraite en het is zo waardevol voor me dat ik het nu gewoon niet kon laten. Het geeft me de mogelijkheid om te zien hoe mijn geest weer tot leven komt – geen afleidingen, niets te doen behalve bij mijn geest zijn, of het nu meditatie of studie is, of gewoon op mezelf zijn, zodat ik echt helderder zie en echt een gevoel van gelijkmoedigheid ontwikkel dat tot ongeveer november aanhoudt. En dan realiseer ik me dat ik weer veel reactiever word. Dit is onderdeel van mijn beoefening. Zoals ik al zei, dit is de achtste lange retraite die ik doe. Ik heb ongelooflijke begeleiding gehad van mijn leraar, Pema Chödrön. Het geeft me gewoon de basis om mijn werk te doen, het lijden van de wereld te accepteren en me niet te laten ontmoedigen door mijn eigen zeer sterke reacties en donkere emoties. Dus, het is mijn manier om mezelf echt te voeden, te hercentreren en me voor te bereiden op en af ​​te stemmen op wat komen gaat.

TS: Meg Wheatley, ik wil je enorm bedanken voor dit gesprek. Je inspireert me echt. Heel erg bedankt.

MW: Nou, ik zou gewoon willen zeggen dat voor jou en alle luisteraars, de tegenstrijdige emoties, het gevoel van "ik ga dingen niet toelaten, want het is te wanhopig" – het hoort allemaal bij het proces. En eigenlijk is het geschenk van het accepteren van "wat is", het geschenk van het vinden van de juiste baan, en dat is een onwrikbare motivatie om door te gaan.

TS: Ik heb met Margaret Wheatley gesproken. Zij is de bestsellerauteur van Leadership and the New Science en een nieuw boek, Who Do We Choose to Be?: Facing Reality, Claiming Leadership, Restoring Sanity. Meg, heel erg bedankt voor je deelname aan Insights at the Edge. Dankjewel.

MW: Ik ben heel dankbaar voor deze tijd Tami, dankjewel.

TS: SoundsTrue.com: vele stemmen, één reis.