Het Ontkra

De interne dag past zich aan de externe dag aan door compressie of expansie. Licht en duisternis zijn de krachtigste van deze signalen. Bij de meeste mensen is onze interne klok iets langer dan 24 uur, dus die heeft compressie nodig. Om dit te bereiken, stelt een biologische klok meer van zijn interne "dag" bloot aan licht en verbergt een deel van zijn interne "nacht" in het donker. Dit resulteert erin dat de interne tijd iets later is dan de externe tijd, waardoor mensen met een trage interne klok uiteindelijk latere chronotypen worden.

Licht is inderdaad de belangrijkste externe factor om onze interne biologische klok te synchroniseren, en een gebrek aan licht kan ernstige negatieve gevolgen hebben voor onze slaappatronen. Zelfs een goed verlichte werkplek stelt ons bloot aan niet meer dan 100 lux, wat neerkomt op 1200 luxuren gedurende een werkdag van 12 uur. Op een bewolkte dag is de intensiteit van het buitenlicht echter ongeveer 120.000 lux, wat betekent dat zelfs een korte wandeling van 20 minuten buiten ons blootstelt aan 40.000 luxuren, oftewel meer dan dertig keer de blootstelling van die hele werkdag binnenshuis. (Tenzij je een van deze lampen hebt, wat de belangrijkste investering is geweest in mijn circadiane geestelijke gezondheid en algemene tolerantie voor de sombere winters van New York sinds mijn meditatiebeoefening .)

De schadelijke effecten van dit lichtgebrek zijn het meest uitgesproken bij ouderen en mensen met een psychische aandoening. Veel ouderen krijgen nauwelijks de kans om naar buiten te gaan en de tv is vaak hun belangrijkste lichtbron. (Wat je doet afvragen waarom bejaardentehuizen en zorginstellingen niet investeren in dergelijke kunstlichtlampen in plaats van de talloze flatscreen-tv's die de gemeenschappelijke ruimtes en zelfs de individuele kamers van deze instellingen sieren.)

Internal Time belicht vervolgens vele andere aspecten van hoe chronotypen en sociale jetlags ons dagelijks leven beïnvloeden, van geboorte- en zelfmoordcijfers tot het moment waarop we boeken lenen uit de bibliotheek, waarom oudere mannen met jongere vrouwen trouwen en zelfs waarom vernieuwers en ondernemers vaak latere chronotypen hebben. (Eén hypothese: omdat ze op school meer uitdagingen hadden dan vroege typen en altijd slimme strategieën moesten bedenken om te presteren, ook al waren ze niet altijd even goed op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.)

De dochter van Roenneberg maakte deze geweldige teaser voor het onderzoek van haar vader:

(Bedankt, Jalees .)

Uiteindelijk betoogt Roenneberg op krachtige wijze dat het de vele maatschappelijke verwachtingen die we hebben rondom slaap en productiviteit tegenspreekt:

Mij ​​wordt vaak gevraagd of we niet kunnen wennen aan vaste werktijden door simpelweg discipline te gebruiken en onze slaapgewoonten tot bepaalde tijden te beperken. De onderliggende aanname in deze vraag is dat de menselijke biologische klok zich kan synchroniseren met sociale signalen. Ik merk dat zo'n vraagsteller, die doorgaans ook een ietwat minachtende toon aanslaat ten opzichte van de zwakte van late chronotypes, een vroeg type is – iemand die nooit de problemen heeft ervaren die gepaard gaan met het [gedesynchroniseerde] slaap-waakgedrag van late chronotypes.