Instructies Voor Reizen Naar Het Westen

Eerst moet je beseffen dat je heimwee hebt naar al die levens die je niet leidt. Dan moet je je toewijden aan de weg en de toenemende eenzaamheid. Aan de oprechte sensatie van het uit elkaar gaan. Neem afstand van routine en controle. Zoek in plaats daarvan een woestijn en val erin. Neem het pad dat een uitzicht belooft. Verdwaal. Breek je tenen. Bezwijk je knieën. Ga door. Zie een trillende paarse weide. Word stil. Aai padhonden. Koop de hoed. Raak zonder benzine. Word vrienden met vreemden. Ridder jezelf elke ochtend voor je pasgeboren moed. Geef verdriet haar eigen slaapliedje. Drink whisky naast een honderd jaar oude cactus. Eer alles. Bid tot iets onnoembaars. Word verliefd op iemand onpraktisch. Herontdek het verlangen en al haar slanke handen. Draag schoonheid zolang je kunt, en als je een zonnende zangvogel ziet die gloeit als een prisma, herinner jezelf er dan aan: vreugde is geen truc.

- J. Sullivan

Ik heb bijna 8 jaar niet geschreven. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik heb wel e-mailcampagnes, landingspagina's en flitsende alinea's geschreven, zogenaamde merkverhalen , die als slechte gedichten lazen, maar mijn klanten af ​​en toe toch aan het huilen maakten. Ik werkte hard, kreeg promoties en voelde me altijd een beetje indrukwekkend als ik Manhattans bestelde op de bedrijfskaart.

Maar de waarheid is dat ik chronische pijn in mijn handen begon te ontwikkelen door meer dan 60 uur per week te werken. Ik raakte zo gewend aan stress dat ik het gezoem ervan niet meer kon uitzetten – zelfs niet in mijn slaap. Ik schreef zoveel voor anderen dat ik mijn eigen taal vergat. Mijn zachte randen begonnen op te krullen als schelpen, ook al had ik de oceaan al jaren niet meer gezien.

Ergens midden in de pandemie begon ik naar het westen te rijden . Mijn instinct was even verrassend als onverzadigbaar. Ik verslond skylines als honing na een hongersnood. Daarna volgden zes weken van bergbeklimmen, klanten vermijden en zoveel mogelijk zonneschijn opslokken.

Op een ochtend midden in Arizona ging ik achter mijn laptop zitten. Een woestijnkolibrie – zijn hele lijf, de vorm van een glanzende komma – zweefde uit het keukenraam. Ik zei tegen mezelf dat ik moest schrijven, echt moest schrijven – voor mezelf. Geen klanten. Geen strategische boodschappen. Geen zoekwoorden of SEO.

Alleen de waarheid van mijn leven die trilt op de pagina.

Die ochtend schreef ik een gedicht voor mezelf, getiteld 'Instructies voor Reizen naar het Westen'. Ik schreef het als een bevel, als een bezwering.

Ik heb mijn leven geschreven zodat ik de moed kon vinden om het te leven. [...]

***

Het volledige verhaal achter dit gedicht kunt u hier lezen in Joy Sullivans bericht.