คำแนะนำสำหรับการเดินทางไปภาคตะวันตก

ก่อนอื่น คุณต้องตระหนักว่าคุณคิดถึงชีวิตทั้งหมดที่คุณไม่ได้มีอยู่ จากนั้น คุณต้องมุ่งมั่นกับถนนและความเหงาที่เพิ่มมากขึ้น สู่ความตื่นเต้นจริงใจในการแยกทาง ปล่อยตัวเองจากกิจวัตรประจำวันและการควบคุม แทนที่จะทำอย่างนั้น ให้หาทะเลทรายและตกลงไป เดินตามเส้นทางที่สัญญาว่าจะมีวิวทิวทัศน์ หลงทาง หักนิ้วเท้า ฟกช้ำเข่า เดินต่อไป ดูทุ่งหญ้าสีม่วงสั่นไหว อยู่นิ่งๆ ลูบสุนัขที่เดินตามเส้นทาง ซื้อหมวก หมดน้ำมัน เป็นมิตรกับคนแปลกหน้า เตรียมตัวทุกเช้าเพื่อความกล้าหาญของทารกแรกเกิดของคุณ มอบเพลงกล่อมเด็กให้กับความเศร้าโศก ดื่มวิสกี้ข้างๆ ต้นกระบองเพชรอายุกว่าร้อยปี ให้เกียรติทุกสิ่ง อธิษฐานให้กับสิ่งที่ไม่สามารถระบุชื่อได้ ตกหลุมรักใครบางคนที่ไม่จริงจัง ทำความรู้จักกับความปรารถนาและมือเรียวยาวของเธออีกครั้ง อดทนต่อความสวยงามให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหากคุณเห็นนกจาบคาที่กำลังอาบแดดเรืองแสงเหมือนปริซึม ให้เตือนตัวเองว่า – ความสุขไม่ใช่เรื่องหลอกลวง

- เจ. ซัลลิแวน

ฉันไม่ได้เขียนหนังสือมาเกือบ 8 ปีแล้ว เอาเข้าจริง ฉันเคยเขียนแคมเปญอีเมล หน้า Landing Page และย่อหน้าเก๋ๆ ที่เรียกว่า Brand Narrative ซึ่งอ่านดูเหมือนบทกวีห่วยๆ แต่บางครั้งก็ทำให้ลูกค้าของฉันร้องไห้ ฉันทำงานหนักและได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และรู้สึกประทับใจเล็กน้อยเสมอเมื่อฉันสั่ง Manhattans บนนามบัตรของบริษัท

แต่ความจริงก็คือ ฉันเริ่มมีอาการปวดมือเรื้อรังจากการทำงานสัปดาห์ละ 60 ชั่วโมง ฉันเคยชินกับความเครียดจนไม่สามารถระงับความเครียดได้เลย แม้กระทั่งตอนหลับ ฉันเขียนงานให้คนอื่นมากมายจนลืมภาษาของตัวเอง ขอบที่อ่อนนุ่มของฉันเริ่มโค้งงอเหมือนเปลือกหอยสังข์ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เห็นมหาสมุทรมาหลายปีแล้วก็ตาม

ในช่วงที่การระบาดของโรคโควิด-19 ทำให้ฉัน เริ่มขับรถไปทางตะวันตก สัญชาตญาณนั้นช่างน่าตกใจและไม่อาจระงับได้ ฉันเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ขอบฟ้าราวกับน้ำผึ้งหลังจากอดอาหาร จากนั้นก็มาถึงช่วงหกสัปดาห์แห่งการปีนเขา หลีกเลี่ยงลูกค้า และกลืนแสงแดดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เช้าวันหนึ่งในใจกลางรัฐแอริโซนา ฉันนั่งลงกับแล็ปท็อป นกฮัมมิ่งเบิร์ดทะเลทรายตัวหนึ่งซึ่งมีรูปร่างเหมือนเครื่องหมายจุลภาคที่เปล่งประกาย บินวนอยู่นอกหน้าต่างห้องครัว ฉันบอกตัวเองว่าต้องเขียน เขียนจริงๆ เพื่อตัวเอง ไม่ต้องมีลูกค้า ไม่ต้องมีข้อความเชิงกลยุทธ์ ไม่ต้องมีคำหลักหรือ SEO

เพียงความจริงของชีวิตฉันที่สั่นไหวอยู่บนหน้ากระดาษ

เช้าวันนั้น ฉันแต่งกลอนชื่อ Instructions for Traveling West ขึ้นเอง ฉันแต่งกลอนนี้ขึ้นเพื่อเป็นการเตือนสติ

ฉันเขียนชีวิตของฉันเพื่อให้ฉันมีความกล้าที่จะใช้ชีวิต [...]

-

คุณสามารถอ่านเรื่องราวเบื้องหลังบทกวีนี้เต็มๆ ได้ในโพสต์ของ Joy Sullivan ที่นี่