Ο Τζεφ Κάουφμαν και η Τζούλια Γουάιζ είναι ένα νεαρό ζευγάρι που ζει στη Βοστώνη. Ο Τζεφ είναι μηχανικός λογισμικού στην Google και η Τζούλια είναι κοινωνική λειτουργός. Τα τελευταία χρόνια δίνουν σχεδόν το 60 τοις εκατό του εισοδήματός τους μετά από φόρους σε φιλανθρωπικές οργανώσεις που εργάζονται για τη μείωση της φτώχειας και τη διάσωση ζωών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Παρά το συνδυασμένο εισόδημα στα έξι νούμερα, ξοδεύουν κάτι περισσότερο από 15.000 $/έτος για τον εαυτό τους. Από το 2008 έχουν δώσει περισσότερα από 250.000 $.
Είναι πολλά τα λεφτά και ακούγεται σαν μεγάλη θυσία. Αλλά επιμένουν ότι δεν είναι. Στο ιστολόγιό της, η Τζούλια γράφει: "Τα πράγματα που αγαπάμε περισσότερο -- να περνάμε χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους, να κάνουμε μουσική, να χορεύουμε, να μαγειρεύουμε, να διαβάζουμε -- είναι όλα αυτά που μπορούμε να κάνουμε με μικρό προϋπολογισμό. Αν δίναμε λιγότερα, θα ξοδεύαμε περισσότερα για τον εαυτό μας, αλλά πιθανότατα δεν θα ήμασταν αισθητά πιο χαρούμενοι." Λέει ότι το να δίνεις είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή της και το κάνει επειδή πιστεύει ότι «οι άνθρωποι - όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και οι μακρινοί άνθρωποι - δεν πρέπει να υποφέρουν και να πεθάνουν άσκοπα».
Συμμερίζομαι αυτή την πεποίθηση. Το δώρο μου είναι μια σταγόνα στον κάδο σε σύγκριση με αυτό του Τζεφ και της Τζούλια, αλλά παρόλα αυτά κατάφερα να δωρίσω περίπου το 11 τοις εκατό του εισοδήματός μου πέρυσι, το μεγαλύτερο μέρος του σε φιλανθρωπικές οργανώσεις που εργάζονται για να σώσουν ή να βελτιώσουν ζωές σε αναπτυσσόμενες χώρες. Και σκοπεύω να δώσω περισσότερα.
Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι το να δίνεις μεγάλο είναι διαφορετικό. Όταν κάνετε μια σημαντική δωρεά, υπάρχει η αίσθηση του να συνεισφέρετε σε μια αποστολή, να έχετε απτό αντίκτυπο, να νιώθετε ότι μετράτε. Δεν χρειάζεται να δώσετε πολλά για να κάνετε τη διαφορά: κοστίζει μόνο περίπου 30 σεντς ΗΠΑ για να αποπαρασιτωθεί ένα παιδί στην Ινδία ή την Κένυα, για παράδειγμα, και το κόστος αγοράς και διανομής ενός διχτυού κατά της ελονοσίας στο Μαλάουι ή τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κυμαίνεται από περίπου 5 έως 7,50 δολάρια. Αλλά αν έχετε την οικονομική δυνατότητα να αυξήσετε αυτούς τους αριθμούς δίνοντας περισσότερα, μπορείτε να βοηθήσετε στη βελτίωση της ζωής εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων. Χρησιμοποιήστε τον Υπολογιστή Επιπτώσεων της Φιλανθρωπίας Life You Can Save για να δείτε πόσα άτομα θα μπορούσατε να βοηθήσετε με μια δεδομένη δωρεά.
Όταν αποφάσισα για πρώτη φορά να αρχίσω να δίνω μεγαλύτερα, η φιλοσοφία μου ήταν "δώσε μέχρι να πονέσει". Αλλά τώρα το βλέπω διαφορετικά. Την τελευταία δεκαετία έκανα μια προσπάθεια να εξετάσω τα υπάρχοντά μου, τις συνήθειές μου και τον τρόπο ζωής μου με στόχο να εξαλείψω ό,τι δεν χρειάζομαι ή ό,τι δεν μου φέρνει ευτυχία. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα περισσότερα πράγματα που κατέχω ή κάνω στη ζωή μου είναι εκεί γιατί επίτηδες επέλεξα να τα κρατήσω (ή να συνεχίσω να τα κάνω). Αυτό με κάνει χαρούμενο, το οποίο με τη σειρά του μειώνει την επιθυμία να αγοράσω όλο και περισσότερα πράγματα, επειδή είμαι ικανοποιημένος με αυτό που έχω. Μπορώ να δώσω περισσότερα, γιατί επιθυμώ λιγότερα.
Όταν εφαρμόζετε αυτή τη διαδικασία σε όλες τις πτυχές της ζωής σας, σας οδηγεί προς αυτό που περιέγραψε η Julia Wise παραπάνω: ανακαλύπτετε ότι δεν χρειάζεται να ξοδέψετε πολλά χρήματα για να βρείτε την ευτυχία και την ευχαρίστηση. Ακόμη και με ένα μέτριο εισόδημα, μπορεί να διαπιστώσετε ότι σας περισσεύουν χρήματα για να δώσετε χωρίς να νιώθετε ότι έχετε κάνει μια θυσία. Ο φιλόσοφος Toby Ord έκανε κάτι παρόμοιο όταν κατάλαβε πόσα χρήματα θα χρειαζόταν κάθε χρόνο για να χρηματοδοτήσει έναν απλό αλλά άνετο τρόπο ζωής και στη συνέχεια δεσμεύτηκε δημόσια να δίνει ό,τι κέρδισε πάνω από αυτό το ποσό σε αποτελεσματικές φιλανθρωπικές οργανώσεις κάθε χρόνο για το υπόλοιπο της επαγγελματικής του ζωής.
Δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να δώσουν μεγάλα ποσά: είτε πρέπει να αποκτήσετε ένα άνετο εισόδημα είτε να βρείτε τρόπους να ζείτε πολύ κάτω από τις δυνατότητές σας. Αυτές οι επιλογές δεν είναι διαθέσιμες σε όλους μας. Αλλά όπως γράφει η Τζούλια Γουάιζ, "Δεν χρειάζεται να είσαι πλούσιος για να είσαι γενναιόδωρος. Μπορεί να είναι πιο εύκολο για τους ανθρώπους με πολλά χρήματα, αλλά όσοι από εμάς πρέπει να σκεφτόμαστε το ενοίκιο και τα παντοπωλεία μπορούμε ακόμα να κάνουμε πολλά. Η γιαγιά μου δώριζε το 10 τοις εκατό του εισοδήματός της για όσο έλεγχε τα δικά της χρήματα, ακόμη και όταν ζούσε από επιταγές κοινωνικής ασφάλισης."
Για μένα, συνοψίζεται σε αυτό: Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω με τα χρήματα που δίνω σε αποτελεσματικές φιλανθρωπικές οργανώσεις κάθε χρόνο. Μπορώ όμως να σκεφτώ κάτι καλύτερο να κάνω με αυτό; Όχι. Αισθάνομαι σαν την καλύτερη δυνατή χρήση των χρημάτων μου. Είμαι πολύ πιο ευτυχισμένος να δίνω μεγάλα παρά να ζω μεγάλα.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
3 PAST RESPONSES
No matter how low one's income is, it's always possible to give something...but it's been slipping down into what North Americans call poverty that's made me commit to giving to individuals on a give-and-take basis, rather than either taking or giving handouts from "programs." "Programs" that go beyond disaster relief seem to have an unintended consequence of training people to think, and define themselves, into a Giver Class and a Taker Class--which is very bad for both--rather than bonding through an individual or community-level give-and-take.
"Programs" also tend to have an industrial-assembly-line approach to problems. That's fine if the goal is to dispense treatment in one epidemic, like the worm treatment discussed in the article, or the surgeries discussed in the comment below. It's not so fine once people start thinking about "health care" in general, since the people in the target population are individuals with different needs, and what helps one won't necessarily help another. That's how communities end up with bizarre crises, like one that's stuck in my mind for fifteen years--Medicare/Medicaid financed therapy for paraplegics who were elderly or had major brain damage, but not for what turned out to be a good-sized community of paraplegics who could actually go back to work or school if they had therapy.
So...as a rich man's penniless widow I still give to various causes, but I give much more selectively, thinking much harder about how the project described would work for people I know, whether it would give us the help we need (to collect fair payment for what we do) or write us off as useless paupers. I have a utility bill to pay...but do I want some kind of handout to help poor old needy useless blighters pay their bills, or do I want wages for work?
[Hide Full Comment]One year I gave $250 to an organization that does surgeries on babies with cleft palate. The group's materials said this was the amount one surgery cost. I felt so, so good that I changed one person's life -- permanently!
I live very simply on a small income. My husband and I drive ancient vehicles and live in a home that resembles a chicken coop from the outside. That was the most I have ever given to one group, and at the time I felt compelled to do it, even though it was a lot of money for me.
The afterglow has lasted for years. Giving big -- whatever that means of each of us -- is so rewarding!
Here's to giving, large or small. It makes a difference. And agreed, here's to living more simply. One of the best decisions I ever made was selling my small home and most of my possessions to create/facilitate a volunteer literacy project in Belize. Through that choice I was able to serve 33,000 students and train 800 teachers. That experience opened up so many doors to other volunteering adventures collecting and sharing people's real life stories of hope, innovation and overcoming adversity. I chose to live under the poverty line for 9 years and I felt absolutely rich! Thank you to all those who choose to serve others and to share their gifts: whether time and talents or monetarily! Hugs from my heart to yours!