Jeff Kaufman en Julia Wise zijn een jong stel dat in Boston woont. Jeff is softwareontwikkelaar bij Google en Julia is maatschappelijk werker. De afgelopen jaren hebben ze bijna 60 procent van hun netto-inkomen weggegeven aan goede doelen die zich inzetten voor armoedebestrijding en levensreddend werk in ontwikkelingslanden. Ondanks een gezamenlijk inkomen van ruim boven de zes cijfers, geven ze jaarlijks iets meer dan $ 15.000 aan zichzelf uit. Sinds 2008 hebben ze meer dan $ 250.000 weggegeven.
Dat is veel geld, en het klinkt als een groot offer. Maar ze beweren dat dat niet zo is. In haar blog schrijft Julia: "De dingen waar we het meest van houden – tijd doorbrengen met familie en vrienden, muziek maken, dansen, koken, lezen – zijn allemaal dingen die we met een klein budget kunnen doen. Als we minder zouden geven, zouden we meer aan onszelf uitgeven, maar waarschijnlijk niet merkbaar gelukkiger zijn." Ze zegt dat geven een van de belangrijkste dingen in haar leven is, en ze doet het omdat ze gelooft dat "mensen – alle mensen, zelfs mensen van ver weg – niet onnodig hoeven te lijden en te sterven."
Ik deel die overtuiging. Mijn donaties zijn een druppel op een gloeiende plaat vergeleken met die van Jeff en Julia, maar toch heb ik vorig jaar ongeveer 11 procent van mijn inkomen kunnen doneren, waarvan het grootste deel aan goede doelen die zich inzetten voor het redden of verbeteren van levens in ontwikkelingslanden. En ik ben van plan om meer te doneren.
Wat ik heb ontdekt, is dat groot geven anders is. Als je een significante donatie doet, geeft dat je het gevoel dat je bijdraagt aan een missie, dat je een tastbare impact maakt, dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Je hoeft niet veel te geven om een verschil te maken: het kost bijvoorbeeld maar zo'n 30 dollarcent om een kind te ontwormen in India of Kenia, en de kosten voor de aanschaf en distributie van een antimalaria-klamboe in Malawi of de Democratische Republiek Congo variëren van ongeveer $ 5 tot $ 7,50. Maar als je het je kunt veroorloven om die bedragen op te schalen door meer te geven, kun je de levens van honderden of zelfs duizenden mensen helpen verbeteren. Gebruik de Charity Impact Calculator van Life You Can Save om te zien hoeveel mensen je met een bepaalde donatie kunt helpen.
Toen ik besloot om meer te geven, was mijn filosofie: "Geef tot het pijn doet." Maar nu kijk ik er anders tegenaan. De afgelopen tien jaar heb ik mijn bezittingen, mijn gewoonten en mijn levensstijl onder de loep genomen met als doel te elimineren wat ik niet nodig heb of wat me geen geluk brengt. Het resultaat is dat de meeste dingen die ik bezit of doe in mijn leven er zijn omdat ik er bewust voor heb gekozen om ze te houden (of te blijven doen). Dat maakt me gelukkig, wat op zijn beurt de drang om steeds meer te kopen vermindert, omdat ik tevreden ben met wat ik heb. Ik kan meer geven, omdat ik minder verlang.
Wanneer je dit proces op alle aspecten van je leven toepast, kom je in de richting van wat Julia Wise hierboven beschreef: je ontdekt dat je niet veel geld hoeft uit te geven om geluk en plezier te vinden. Zelfs met een bescheiden inkomen kun je merken dat je geld overhoudt om te geven zonder dat je het gevoel hebt dat je een offer hebt gebracht. De filosoof Toby Ord deed zoiets toen hij berekende hoeveel geld hij jaarlijks nodig zou hebben om een eenvoudige maar comfortabele levensstijl te bekostigen, en vervolgens publiekelijk beloofde om alles wat hij boven dat bedrag verdiende de rest van zijn werkzame leven jaarlijks aan goede doelen te schenken.
Niet iedereen kan het zich veroorloven om veel te geven: je moet ofwel een comfortabel inkomen verdienen of manieren vinden om ver onder je stand te leven. Die opties zijn niet voor iedereen beschikbaar. Maar zoals Julia Wise schrijft : "Je hoeft niet rijk te zijn om gul te zijn. Het is misschien makkelijker voor mensen met veel geld, maar degenen onder ons die moeten nadenken over huur en boodschappen kunnen nog steeds veel doen. Mijn grootmoeder doneerde 10 procent van haar inkomen zolang ze haar eigen geld beheerde, zelfs toen ze van een uitkering leefde."
Voor mij komt het hierop neer: er zijn genoeg andere dingen die ik zou kunnen doen met het geld dat ik elk jaar aan succesvolle goede doelen schenk. Maar kan ik er iets beters mee doen? Nee. Het voelt als de best mogelijke besteding van mijn geld. Ik ben veel gelukkiger met groot geven dan met groot leven.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
3 PAST RESPONSES
No matter how low one's income is, it's always possible to give something...but it's been slipping down into what North Americans call poverty that's made me commit to giving to individuals on a give-and-take basis, rather than either taking or giving handouts from "programs." "Programs" that go beyond disaster relief seem to have an unintended consequence of training people to think, and define themselves, into a Giver Class and a Taker Class--which is very bad for both--rather than bonding through an individual or community-level give-and-take.
"Programs" also tend to have an industrial-assembly-line approach to problems. That's fine if the goal is to dispense treatment in one epidemic, like the worm treatment discussed in the article, or the surgeries discussed in the comment below. It's not so fine once people start thinking about "health care" in general, since the people in the target population are individuals with different needs, and what helps one won't necessarily help another. That's how communities end up with bizarre crises, like one that's stuck in my mind for fifteen years--Medicare/Medicaid financed therapy for paraplegics who were elderly or had major brain damage, but not for what turned out to be a good-sized community of paraplegics who could actually go back to work or school if they had therapy.
So...as a rich man's penniless widow I still give to various causes, but I give much more selectively, thinking much harder about how the project described would work for people I know, whether it would give us the help we need (to collect fair payment for what we do) or write us off as useless paupers. I have a utility bill to pay...but do I want some kind of handout to help poor old needy useless blighters pay their bills, or do I want wages for work?
[Hide Full Comment]One year I gave $250 to an organization that does surgeries on babies with cleft palate. The group's materials said this was the amount one surgery cost. I felt so, so good that I changed one person's life -- permanently!
I live very simply on a small income. My husband and I drive ancient vehicles and live in a home that resembles a chicken coop from the outside. That was the most I have ever given to one group, and at the time I felt compelled to do it, even though it was a lot of money for me.
The afterglow has lasted for years. Giving big -- whatever that means of each of us -- is so rewarding!
Here's to giving, large or small. It makes a difference. And agreed, here's to living more simply. One of the best decisions I ever made was selling my small home and most of my possessions to create/facilitate a volunteer literacy project in Belize. Through that choice I was able to serve 33,000 students and train 800 teachers. That experience opened up so many doors to other volunteering adventures collecting and sharing people's real life stories of hope, innovation and overcoming adversity. I chose to live under the poverty line for 9 years and I felt absolutely rich! Thank you to all those who choose to serve others and to share their gifts: whether time and talents or monetarily! Hugs from my heart to yours!