Toen ik opgroeide, had ik er nooit echt bij stilgestaan hoe belangrijk verbeeldingskracht is. Het is een beroep dat je van jongs af aan leert, zou je kunnen zeggen. Het komt vanzelf. Dan komen we op een leeftijd waarop we een keur aan mogelijkheden voorgeschoteld krijgen, een cv-sjabloon dat we moeten maken, en Excel. Op dat moment moet ons leren binnen bepaalde kaders passen: binnen dat kleine bubbeltje, binnen de limiet van één pagina en binnen een kleine digitale grafiek. Dus, wat gebeurt er met onze verbeelding?
Het lijkt te vervagen.
Aziatisch zijn (zoals ik) helpt niet. De aanname dat je meer geschikt bent voor techniek of geneeskunde is als een zeurende staart. We hebben blijkbaar een zogenaamde voorliefde voor cijfers. Als je Aziatisch bent, moet je wel goed zijn in wiskunde – natuurlijk.
Nou, toen bleek ik een vreemde eend in de bijt te zijn. Ik ontwikkelde juist een affiniteit met woorden en beelden. Op twaalfjarige leeftijd droomde ik ervan om professioneel tekenaar te worden, wat, als het goed ging, zou kunnen uitgroeien tot een carrière als cartoonist. En mijn ouders gunden me die droom. In tegenstelling tot anderen, die dat misschien belachelijk vonden, lieten ze me tekenboeken maken. Als mijn moeder me zag zitten nietsen, of in slaap vallen tussen een stapel schoolboeken, stelde ze voor: "Waarom teken je niet even?" Meer dan tien jaar later is er weinig veranderd. Ze grinnikt nog steeds om mijn tekeningen, zegt dat ik vaker moet tekenen en heeft dat schrift bewaard.
Misschien had ik dat pad moeten volgen. Vorige week stuurde een vriend me een e-mail met een vacature, getiteld Doodler. Belachelijk, dacht ik. Maar toen zag ik de werkgever: Google. Niet meer zo grappig, maar wel een mogelijkheid. En inderdaad, Google zoekt een doodler voor de afbeeldingen die vaak op hun homepage verschijnen om feestdagen en belangrijke gebeurtenissen te vieren.
Naarmate ik ouder werd, de leeslijst met boeken langer werd, de opdrachten moeilijker werden en banen al mijn vrije tijd als student in beslag namen, begon het vermogen om gewoon te gaan zitten en mijn fantasie de vrije loop te laten op een leeg canvas te laten verdwijnen. Die creatieve kant moest zichzelf opnieuw uitvinden.
Mijn geschiedenisleraar op de middelbare school vertelde me ooit dat geschiedenis geen tijdlijn is; het is een verhaal. Ze verwierp de lineaire aard van geschiedenis. Ze maakte van wat droog en ouderwets was, iets charmants, boeiends en soms zelfs humoristisch. Dat was haar verbeeldingskracht. En het hielp me een liefde voor de sociale wetenschappen te ontwikkelen. Onze verbeelding kan behoorlijk aanstekelijk zijn, leerde ik.
Maar kan deze liefde voor de verbeelding ooit een plek vinden in de echte wereld? Zeker weten.
Steeds meer jongeren willen tegenwoordig werken voor startups waar business en creativiteit samenkomen, waar wat vandaag onmogelijk lijkt, morgen werkelijkheid is. Wie had gedacht dat je je Starbucks-koffie kon betalen zonder contant geld of creditcard? Het kan. Scan gewoon je Starbucks-pas vanaf je smartphone. Wie had gedacht dat je voor minder dan $40 een trappomp kon kopen die boeren in ontwikkelingslanden kan helpen bij de irrigatie? Kijk maar naar het werk van ondernemer Paul Polak . Wie had gedacht dat we in de 21e eeuw in slechts 140 tekens zouden praten? Misschien wel, de mensen van Twitter.
Verbeelding creëert niet alleen sprookjes en kinderboeken, maar ook een nieuwe visie op de manier waarop we ons leven leiden. Verbeelding daagt de norm uit, verlegt grenzen en helpt ons vooruit.
Helaas wordt die verbeelding steeds meer op de achtergrond gelaten in klaslokalen, waar de nadruk al te lang op cijfers en toetsen heeft gelegen, en op de werkplek, waar het werken met Excel-sheets en PowerPoint-presentaties een dagelijkse klus is geworden.
.jpg)
We moeten meer creativiteit stimuleren. Vergeet het cv even. Vergeet de obsessie met cijfers. Als we die briljante wiskundestudent ook stimuleren om creatief te zijn, zou hij die algoritmes kunnen gebruiken om te innoveren. Als we de biologiestudent ook stimuleren om creatief te zijn, zou ze een nieuwe duurzame brandstofbron voor ons kunnen ontwerpen. Als we die economiefanaat ook stimuleren om creatief te zijn, zou hij een nieuw mensvriendelijk bedrijfsmodel kunnen ontwikkelen. De tools zijn er. Je hoeft ze alleen maar te heroriënteren op het onverwachte. Dat is waar creativiteit – thuis, in de klas en op de werkvloer – zo essentieel is.
Daarom zat ik vorige week laat op de avond met mijn moeder de gedichten van Shel Silverstein voor kinderen te herlezen. Het blijkt dat ze net zo goed zijn voor volwassenen, misschien zelfs beter.
BEVROREN DROOM
Ik neem de droom die ik gisteravond had
En zet het in mijn vriezer,
Dus ooit, lang en ver weg
Als ik een oude knar ben,
Ik haal het eruit en ontdooi het,
Deze mooie droom heb ik bevroren,
En kook het en laat me zitten
En mijn koude tenen erin dopen.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
10 PAST RESPONSES
love the article!! :)
Awesome article! thx! It helped me with my academic piece of writing.
thank you all for the kind words, really appreciate it.
let our imaginations be reawakened!
Thank you. Diane DiPrima wrote a poem called "Rant". In it she repeats, over and over, "The only war that matters is the war against the imagination. All other wars are subsumed in it." Imagination is our ability to empathize, to relate, to imagine our selves in someone else's shoes. It is essential for compassion. And it is under attack. Thank you for celebrating it. May we all do the same!
What a wonderful article. I read this in a room where my Disney stuffed animal, "Figment" rests on a shelf behind me and an empty coffee mug with little cermic feet sits by my side. You helped reinforce that it is absolutely ok for me -for everybody- to embrace both that adult side just as much as that fun, imaginative side. It doesn't have to be separate at all. Thanks for such a refreshing read.
Off I go to get out my box of Crayola crayons, paper, pens, and my imagination! Oh, thanks for the reminder that we're not too old to dream and imagine.
One of the saddest experiences I have had was presenting a holiday music program to a group of children at a disadvantaged local school. My whole program was based on .. dreams and imagination. Should be easy with a group of kids I thought. Wrong. The simple question, "Do you have a dream of something you would like to do?" met with blank stares. "Do you imagine what it might be like to fly?" Nothing. These kids had no idea. It seemed they had no dreams. That one hour program was the hardest I've ever got through. A whole classroom of children with no dreams! Kids who didn't even know how to imagine.
I was so depressed by this experience, that I went home and immediately began to write a song for the next school I would visit. It developed into a children's song which I taught to a group of children in a YWCA in-school mentoring program that I was involved with. We recorded it at a local high school, it was played on our community radio station and it featured as the backing for a promotional video which the mentoring program still uses. It was called "When I Dream (I can do anything)."
The words I used to introduce the kids to the idea of dreaming and imagination were these.
"Nothing has ever been created, no masterpiece painted, no song given voice, no discovery unveiled, without someone, somewhere, who had a dream."
[Hide Full Comment]Janne Henn
this write up made think about the creative childhood of mine which I have decided to dust it new
Oh yes....let's pretend1
Walt Disney taught me an elephant can fly, and a little wooden puppet can wish upon a star and become a human boy. Some time along the way, most of that good stuff was lost by the wayside. I want it back !