கடந்த ஒரு வருடமாக, பவி மேத்தா,

பல மாதங்களாக அவளுடன் நேரம் செலவிட்டு, அவளுடைய காயத்தை குணப்படுத்தினாள். பின்னர் அவள் உடல்நிலை திரும்பி, மீண்டும் நிகழ்ச்சிகளில் கற்பிக்கத் தொடங்கினாள்.
ஒன்றரை வருடம் கழித்து, அவளுக்கு மீண்டும் உடல்நிலை சரியில்லாததற்கான அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கின. குதிரைகள் நடப்பதற்கு ஒரு பெரிய எக்ஸ்ரே இயந்திரம் இருக்கும் இந்த ஆடம்பரமான குதிரை இடத்திற்கு அவளை அழைத்துச் சென்றோம். அவளை எழுந்து உட்கார வைத்து கைகளை உயர்த்தினோம். அவள் ஒரு திரைப்பட நட்சத்திரம், நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள். அதனால் அவளுக்கு எல்லா வகையான விஷயங்களும் தெரியும். நான் இப்படிச் சென்றால் [ஸ்டீவ் கை சைகைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்], அவள் எழுந்து உட்காருவாள். நான் இப்படிச் சென்றால், அவள் எழுந்து நிற்பாள். இப்படி, அவள் உட்கார்ந்து உருண்டு விழுவாள். இப்படி, அவள் கை அசைப்பாள். அவள் ஒரு அற்புதமான, அழகான உயிரினம்.
கான்கார்ட் பெவிலியனில் நாங்கள் ஒரு பூமி தின கொண்டாட்டத்தை நடத்தினோம். அது பார்வையாளர்களின் பெரும் கூட்டமாக இருந்தது. ஜேன் குடால், டேவிட் ப்ரோவர் மற்றும் பாபா ராம் தாஸ் ஆகியோர் வேவி கிரேவி, தலைமை ஓரன் லியோன்ஸ், ஒனோன்டாகா நேஷன்ஸ் மற்றும் இந்த அனைவருடனும் மேடையில் இருந்தனர். அவர்கள் எங்களை சூசி பியர், வழுக்கை கழுகு மற்றும் ஓநாய் ஆகியவற்றுடன் வரவழைத்தனர். இறுதியில், கேட் ஸ்டீவன்ஸின் இந்தப் பாடலை நான் வாசித்தேன், அது அனைத்து உயிர்களுடனும் இணைவது பற்றியது, நான் அதை வாசித்தேன். சூசி பியர் என் அருகில் எழுந்து நின்றார், நாங்கள் இருவரும் பார்வையாளர்களை நோக்கி கையசைத்தோம்.
மக்கள் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். அது ஒரு அழகான, அழகான நிகழ்ச்சி. அவளுக்கு உண்மையிலேயே ஒரு பார்வையாளர்களை எப்படி நடிக்க வைப்பது என்று தெரியும். அவளுக்கு ஒரு பார்வையாளர்களை மிகவும் பிடிக்கும். மேலும் அவளுக்கு கேமரா வேலைப்பாடு மிகவும் பிடிக்கும். அவள் உண்மையில் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிப்போய் உட்கார வேண்டிய இடத்தில் உட்காருவாள், ஏனென்றால் அவள் பல வருடங்களாக எல்லா விளக்குகளுடனும் அதைச் செய்தாள். அவள் அங்கே கேமராக்களுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருப்பாள். எல்லா தயாரிப்பாளர்களும் என்னைப் பார்த்து, "அந்தக் கரடிக்கு எப்படி அதைச் செய்வது என்று தெரியும்?" என்று கேட்பார்கள். நான், "பயிற்சி" என்றேன். [ஸ்டீவ் சிரிக்கிறார்] அவள் வைல்டர்னஸ் ஃபேமிலி, கிரிஸ்லி ஆடம்ஸ் மற்றும் பல்வேறு படங்களின் நட்சத்திரம்.
எனக்கு அந்நியர்கள் என்னிடம் வந்து, சூசி பியரை சந்திக்க அனுமதித்ததாகச் சொல்கிறார்கள், இன்னும் அவர்களிடம் அந்தப் படம் இருக்கிறது. அவள் அவர்களின் வாழ்க்கையை எவ்வளவு மாற்றினாள் என்று அவர்கள் என்னிடம் கூறுகிறார்கள். அந்த மாதிரியான ஒரு மிருகத்துடன் நெருக்கமாக இருக்க அனுமதித்ததால், அவர்கள் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதத்தையே என்றென்றும் மாற்றிய ஒரு அற்புதமான உயிரினத்தின் அனுபவத்தைப் பெற முடிந்தது.
எனவே நாங்கள் அவளை இந்த எக்ஸ்ரே இயந்திரத்தில் வைத்தோம், புற்றுநோய் மெட்டாஸ்டாஸிஸாக மாறி வருவதாகவும், அவள் நீண்ட காலம் வாழவில்லை என்றும் அறிந்தோம். அதனால் நான் அவளுடன் நாள் முழுவதும் கழித்தேன், பின்னர் அடுத்த வாரங்கள் மற்றும் வாரங்கள். இறுதியாக அவளை தூங்க வைக்க வேண்டிய நேரம் இது என்று முடிவு செய்தோம், ஏனென்றால் அவள் வலியில் துடிக்கத் தொடங்குவது போல் இருந்தாள். எப்போது நேரம் என்று நான் எப்போதும் விலங்கிடம் கேட்பேன். ஒரு இரவு மிஷேலின் மகள் [மிஷேல் வைல்ட்லைஃப் அசோசியேட்ஸில் தலைமை விலங்கு பராமரிப்பாளர்], ஐந்து அல்லது ஆறு வயது என்று நான் நம்புகிறேன், நள்ளிரவில் மிஷேலை எழுப்பி, “சூசி விடைபெற்றாள் அம்மா. சூசி என்னிடம் வந்து விடைபெற்றாள்” என்று சொன்னாள். அதற்கு மிஷேல், “சூசி எங்கும் செல்லவில்லை” என்று பதிலளித்தாள்.
"இல்லை, சூசி விடைபெற்றுவிட்டாள், நாளை நம்மை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறாள். அவள் என்னிடம் வந்து விடைபெற்றாள்."
அன்றிரவு சூசி பியர் இறந்து கொண்டிருப்பதாக ஒரு கனவு கண்டேன். அது நான் கொயோட்டுடன் கண்ட கனவு போன்றது. அது எங்கே நடந்தது, எப்படி நடந்தது என்று பார்த்தேன். மறுநாள், நாங்கள் கால்நடை மருத்துவருடன் வந்து சூசி பியருக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி அளிக்க ஒரு ஊசி போட்டோம். நான் அவள் மீது கயிற்றைப் போட்டேன், அவள் வெளியே சென்று படுத்துக் கொண்டாள். நான் அவளுக்கு எங்கு செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. இந்த தரிசனத்தில் நான் கண்ட அதே இடத்திற்கு அவள் என்னை அழைத்துச் சென்றாள். [ஸ்டீவ் அழுகிறாள்]
அவள் தன் இரண்டு பாதங்களாலும் என் கையைப் பிடித்தாள். அவள் அதைப் பிடித்து என் கண்களைப் பார்த்து, இப்போது போக வேண்டிய நேரம் என்று சொன்னாள். நான் என் கையை இழுக்க முயன்றேன், அவள் அதை கடினமாகப் பிடித்து அவளிடம் நெருங்கிப் பிடித்தாள். பின்னர் மருத்துவர் சூசி பியருக்கு ஊசி போட்டார், அவள் உடலை விட்டு வெளியேறும் வரை என் கண்களைப் பார்த்தாள், பின்னர் அவள் கண்கள் மூடியது. அவள் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டாள், அது தளரும் வரை. நான் அவளுடன் மிகவும் இணைந்திருந்தேன், அந்த நேரத்தில் அவளை எப்படி விடுவிப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் அந்த பகுதி கிழிந்து அவளுடன் சென்றது. பல வருடங்களாக அதைப் பற்றி என்னால் பேச முடியவில்லை. மாதங்கள், மாதங்கள், நான் வேறு ஒரு நபராக இருந்தேன். மனச்சோர்வடைந்தேன். ஏதோ காணவில்லை; ஒரு துளை இருந்தது.
பின்னர் கலாச்சார மானுடவியலாளர், கல்வியாளர் மற்றும் குறுக்கு-கலாச்சார கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சியின் நிறுவனர் ஏஞ்சல்ஸ் அரியன், தனது வயது வந்த மாணவர்களுக்கு "விலங்குகளுடன் இருப்பது" என்ற தலைப்பில் ஒரு வகுப்பை கற்பிக்கச் சொன்னார். சூசி பியர் பற்றி நான் பேச முடிந்தது அதுதான் முதல் முறை. ஒரு ஆசிரியராக அவளைப் பற்றிப் பேசும்போது, ​​அவள் என் மூலம் கற்பிக்கப்பட்டது, குணப்படுத்தும் செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது - பழைய ஸ்டீவ் அல்ல, ஆனால் அந்த அனுபவத்திலிருந்து உருவான ஸ்டீவ் ஆக இருக்க முடிந்தது, அதனால் நான் முன்னேற முடிந்தது. விலங்குகள்தான் எனது முதன்மை கவனம். எனது அன்பு, எனது நம்பிக்கை, எனது கவனம் அனைத்தும் விலங்குகள் மீதுதான். கற்பித்தல் என்பது மனிதகுலத்திற்கு நான் அதை வெளிப்படுத்தும் விதம்.
குழந்தைகள் முன் இருந்து, இந்த அறிவையும் விழிப்புணர்வையும், நனவையும், வளர்ப்பையும் வழங்குவதன் மூலம், குழந்தைகள் அதிகமாகப் புரிந்துகொள்வதைக் கண்டேன்.
இந்த காட்டு விலங்குகள் விழிப்புணர்வு மற்றும் உணர்வுடன் வாழும், சுவாசிக்கும் உயிரினங்கள், நம்மிடமிருந்து வேறுபட்டவை, ஆனால் பல வழிகளில் ஒத்தவை, நாம் பூமியைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம் என்பதை குழந்தைகள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அவை எவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் உதவப் போகின்றன?
மனிதர்கள் பல குலங்களில், பல கலாச்சாரங்களில் வருகிறார்கள், மக்கள் நினைக்கிறார்கள், "நீ நான் பேசுவது போல் பேசவில்லை அல்லது சிந்திக்கவில்லை என்றால், உன்னிடம் ஏதோ தவறு இருக்கிறது." மரபணு ரீதியாகப் பார்த்தால், இந்த விலங்குகள் நமது உறவினர்கள்; மரபணு ரீதியாகப் பார்த்தால், தாவரங்கள் நமது உறவினர்கள் என்ற புரிதலைப் பெறுவதிலிருந்து இது ஒரு அடிப்படையான விஷயம்.

கற்பித்தல்
எனது கற்பித்தல் ஒரு உள்ளுணர்வு அணுகுமுறையில் அதிக கவனம் செலுத்தியது. இவை நாங்கள் பள்ளிகளுக்கு கொண்டு வரும் மிகவும் வடிவமைக்கப்பட்ட கல்வித் திட்டங்கள். பார்வையாளர்களுடன் நாம் உறவுகளை உருவாக்குவதுதான் அவற்றை மிகவும் வித்தியாசமாக்குகிறது, மேலும் அந்த இணைப்பு மாணவர்களை வாழ்க்கையின் அனைத்து உறவுகளிலும் ஒரு பயணத்தில் வழிநடத்த அனுமதிக்கிறது. இந்தக் குழந்தைகள் அதைக் கண்டுபிடித்து, ஆராய்ந்து, உணரும்போது மிகவும் சக்திவாய்ந்த அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்கள். கற்பித்தல் என்பது அமைதியாக இருப்பதும், உங்கள் உள் இருப்பு கற்பித்தல் அனுபவத்தை வழிநடத்த அனுமதிப்பதும் ஆகும். குழந்தைகளுடன் இணைக்கப்பட்ட இந்த இடம் கற்றல் செயல்முறையை மிகவும் திறம்பட தெரிவிக்கிறது.
விலங்குகள் தங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை எவ்வாறு உணர்கின்றன என்பது பற்றிய ஆய்வுகள் அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவை தேர்வுகள் செய்வது போலவே இருக்கிறது. இவை அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன; அனைத்தும் உயிருடன் இருக்கின்றன. இங்கே நாம் உயிருடன் இருக்கும் அனைத்திற்கும் நடுவில் இருக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும், உயிர்க்கோளம், கையா, இவை அனைத்தையும் நாம் நம்பியிருக்கிறோம், இவை அனைத்தும் விஷயங்களைத் தொடர்ந்து நடத்துகின்றன.
மனிதர்களிடம் அசாதாரணமானது என்னவென்றால், நடக்கும் அனைத்தையும் பற்றிய நனவான விழிப்புணர்வைப் பெறும் திறன் நமக்கு உள்ளது, அதை அழிக்கும் திறன் நமக்கு உள்ளது. எனவே, என்ன நடக்கிறது என்பதை நனவுடன் அறிந்திருப்பதற்கும், சிறிதும் அறியாமல் இருப்பதற்கும் இடையே ஒரு பெரிய இடைவெளி உள்ளது. நம் தலையில் கதைகளை உருவாக்குவதும், விசித்திரமான நம்பிக்கை முறையைக் கொண்டிருப்பதும் மிகவும் எளிதானது. இந்த மூளை அதைச் செய்வது மிகவும் எளிதானது, ஏனென்றால் மூளை புரிந்து கொள்ளாது. மூளை தன்னால் முடிந்த எந்த வகையிலும் உலகைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறது.
சூசி போன்ற ஆசிரியர்களைப் பெற்றதற்கு நான் அதிர்ஷ்டசாலி. ஒரு கரடி ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்க முடியுமா? ஆம். ஒரு கரடி ஒரு ஆசிரியராக இருக்க முடியுமா? ஆம். ஒரு கரடி உங்கள் வாழ்க்கையின் அன்பாக இருக்க முடியுமா? ஆம். அது இந்த கிரகத்தில் அனுபவத்தின் காற்றழுத்தமானியாக இருக்க முடியுமா? யாருக்குத் தெரியும்? ஆனால் அவள் இன்னும் என் இதயத்தில் வசிக்கிறாள்.
சூசி எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த சில பாடங்கள் என்ன? நான் நானாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். என்னுடைய மனித உறவுகளில், நான் எதையும் எதிர்பார்க்கக்கூடாது, ஒரு நபர் யார் என்பதற்கான உள் அனுபவத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, அந்த நபரின் அந்தப் பகுதியுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும். நான் சூசி பியருடன் இருந்தபோது, ​​நான் வேறொருவராக இருக்க முயற்சிக்கவில்லை, ஏனென்றால் நான் அப்படி இருந்திருந்தால், நான் காயமடைந்திருப்பேன். நான் எப்போதாவது என்னை முட்டாளாக்கிக் கொண்டிருந்தால், அவள் என்னை எழுப்ப ஏதாவது செய்வாள். ஓநாய் என்னை எழுப்ப ஏதாவது செய்யும்.
கடந்த வாரம் நான் விழித்தேன். அவள் என் கனவில் இருந்தாள். நான் அவளுடன் என் கனவில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன், நான் சத்தமாகப் பேசினேன், அதனால் நான் விழித்தேன். நான் உண்மையில் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். நான் அதிலிருந்து நழுவாமல் இருக்க, உரையாடலை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள நான் பேசிக்கொண்டே இருந்தேன். அதனால் நாங்கள் இன்னும் தூக்கத்தில் உரையாடல்களைக் கொண்டிருக்கிறோம். [ஒரு அமைதியான இடைநிறுத்தம்]
தைரியமாக இருப்பது எப்படி என்று அவள் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தாள் என்று நினைக்கிறேன். சிறார் தடுப்பு மையத்திலிருந்து எங்களிடம் வரும் இந்த இளம் பெண்களுக்கு, அல்லது அவசரகால தங்குமிடங்களிலிருந்து வளர்ப்பு குழந்தைகளுக்கு, அல்லது ஆபத்தில் இருக்கும் டீனேஜர்களுக்கு நான் கற்பிக்கும்போது இது போன்றது. தைரியமாக இருப்பது என்பது உள்ளே நுழைந்து "இதைத்தான் நான் கற்பிக்கப் போகிறேன்" என்று சொல்வதல்ல. இது ஒரு செயல்முறை. எங்களுக்கு அன்றைய தினத்திற்கான ஒரு கருப்பொருள் உள்ளது, மேலும் செயல்முறை அவர்களுடன் அமர்ந்து தனிநபர்களாக, உள் மட்டத்தில் அவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதன் மூலம் தொடங்குகிறது, எனவே திட்டம் அது நகர வேண்டிய வழியில் நகர்கிறது.
இது மனித செயல்முறைகளுடன், இந்தக் குழந்தைகளிடம் உள்ள விழிப்புணர்வு மற்றும் புரிதல் செயல்முறையுடன் செயல்படுகிறது. முழு நோக்கமும் அவர்களை மாற்ற அனுபவங்களை நோக்கி நகர்த்துவதாகும். இதைச் செய்ய உங்கள் உள்ளுணர்வு கல்வித் திறன்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். நீங்கள் விரும்பும் அளவுக்கு அவர்கள் திறந்தவர்களாகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாகவும் இல்லாவிட்டால் இதைச் செய்ய முடியாது. இந்தத் திட்டங்களை வேறுபடுத்துவது என்னவென்றால், நாங்கள் அவர்களுடன் ஆழமாகச் செல்கிறோம். மீண்டும், நாங்கள் அவர்களைத் தள்ளித் தள்ளுவதில்லை, மாறாக மாற்ற அனுபவங்கள் ஏற்பட ஏற்பாடு செய்கிறோம். நாங்கள் அவர்களைப் படுகுழிக்குக் கொண்டு வருகிறோம், பள்ளத்தாக்குக்கு, இடத்திற்குக் கொண்டு வருகிறோம், அவர்கள் அதைக் கடந்து நடக்கிறார்கள். அவர்கள் இணைப்பை உருவாக்கி அதை அவர்களே செய்கிறார்கள்; அப்போதுதான் கற்றல் நடக்கும்; அப்போதுதான் மாற்ற அனுபவங்கள் ஏற்படும். நான் அவர்களுக்காக அதைச் செய்ய முடியாது, ஆனால் நான் அவர்களை அதற்கு வழிநடத்த முடியும். நான் பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து செல்வதை அவர்களால் பார்க்க முடியும், அவர்களும் அதைச் செய்ய முடியும்.

ஒரு பணி
ஆமாம், நான் சூசி பியரின் அன்பை சோதித்தேன். 13 வருடங்களுக்குப் பிறகும், அவள் இறந்த நேரத்தில் கூட, நான் அதை நம்பவில்லை. நான் என் கையை விலக்கினேன், அவள் அதைப் பிடித்து, பின்வாங்கினாள். அதனால் கூட, நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், எங்கள் உறவு அவ்வளவு வலுவாக இருக்க முடியாது, என்னை இவ்வளவு நேசிக்கிறாள், அவள் அவ்வளவு நனவாகவும், அவள் இறந்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அறிந்திருக்கவும் முடியாது, அவளுடைய உடலை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பு அவளுடைய கடைசி மூச்சு வரை அவள் என்னைப் பிடித்துக் கொள்ள விரும்ப முடியாது, ஏனென்றால் நான் அவளுக்கு மிகவும் முக்கியமானவள். நான் பின்வாங்கி, "ஐயோ கடவுளே" என்று சொன்னேன், அவள் என்னை அவளுடைய அணைப்பில் இழுத்தாள்.
அவள் ஒரு குழந்தை. கொஞ்சம் முடி [ஸ்டீவ் சிரிக்கிறார்]. இந்த சிறிய கண்களைக் கொண்ட இந்த பெரிய கரடி; அவற்றைப் படிப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. முதலில் செய்ய வேண்டிய கடினமான விஷயம், சூசி பியரை வாசிப்பதுதான். பின்னர் மற்ற விலங்குகளைப் போலவே நான் அதை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. பெரும்பாலான விலங்குகளைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் அவற்றின் கண்களைப் பார்த்து அவை யார் என்பதை நீங்கள் சொல்ல முடியும். நான் அவளுடைய உடல், அவளுடைய தலை நிலை, அவளுடைய உடல் நிலை மற்றும் அவளுடைய அசைவுகளை அதிகமாகப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. சில சமயங்களில் நான் அவளைக் கத்த வேண்டியிருந்தது. எங்களுக்குள் வாதங்கள் இருந்தன [சிரிக்கிறார்]. ஆனால் அந்நியர்களிடம் எப்படி மென்மையாக நடந்து கொள்வது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். இந்த வாழ்க்கையில் அவளுக்கு ஒரு குறிக்கோள் இருந்தது. அவளுக்கு ஒரு குறிக்கோள் இருந்தது.