Vrede Is mogelijk: Het Opmerkelijke Verhaal Van Een Vriendschap in De Gevangenis

Claudia en Ciliana tijdens een van de vele verzoeningsevenementen

Al meer dan 50 jaar voeren de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC in het Spaans) een guerrillaoorlog voor sociale rechtvaardigheid. Als reactie hierop richtten de rijken en machtigen paramilitaire troepen op om de bestaande sociale orde te verdedigen. Aan beide kanten vochten voornamelijk arme campesinos (dorpelingen) en arbeiders.

Ciliana, een grafisch ontwerper, zit een gevangenisstraf van 29 jaar uit voor een moordpartij als lid van de paramilitaire strijdkrachten. Claudia sloot zich aan bij de FARC om haar eerstehulp- en psychologische vaardigheden aan te bieden. Tot nu toe heeft ze acht jaar van haar 40-jarige straf voor moord en terrorisme uitgezeten. Ze zitten hun straf uit in een gevangenis waar vrouwen zitten die veroordeeld zijn voor geweld aan alle kanten van het conflict. Claudia en Ciliana zijn celgenoten – en beste vriendinnen.

Ik had het voorrecht hen in de gevangenis te interviewen. Tijdens ons gesprek straalden ze vrede en bedachtzaamheid uit. Hun gezichten straalden van vreugde, en soms ook van verdriet.

Positief nieuws: Wat is er zo bijzonder aan jullie relatie?

Ciliana: Ik was hier een jaar toen Claudia naar mijn unit werd overgeplaatst en als mijn kamergenoot werd toegewezen. Als je uit de andere groep komt, is het ongebruikelijk om een ​​kamer te delen zonder om herplaatsing te vragen.

Claudia: Toen ik in mijn nieuwe gevangeniskamer aankwam, trof ik een heel behulpzaam persoon aan, en toen ik later besefte dat ze van de parachutisten was, kon het me niet schelen. Ciliana vond het prima, omdat ze probeerde een mens achter de misdaad te zien. We begonnen alles samen te doen.

Ciliana: Toen beseften we dat we veel gemeen hadden. We zagen elkaars kinderen opgroeien en we steunden elkaar in de pijn van het gebrek aan nabijheid.

Claudia: Ik was erbij toen Ciliana haar vonnis kreeg, en ik mocht haar steunen in haar verdriet. Als ik met mijn vierjarige dochter aan de telefoon was, troostte Ciliana me.

Ciliana: We beseften allebei dat het voor ons beiden niet de bedoeling was om iemand pijn te doen.

We beseften ook dat we verder konden kijken dan de ideologie die conflicten en oorlogen veroorzaakt, en dat we ons konden verenigen, wat in ons de hoop voor de mensheid nieuw leven inblies.

Als we dingen bespreken, hebben we vaak verschillende standpunten: Claudia denkt links [politiek], en ik rechts. Maar we zoeken naar een gemeenschappelijke basis.

PN: Hoe hebben anderen gereageerd op jullie vriendschap?

Claudia: Het is zeldzaam dat mensen van buitenaf onze vriendschap begrijpen. Mensen zijn geschokt omdat er een mentaliteit heerst dat als je aan de ene kant staat, je niet aan de andere kant kunt staan.

Ciliana: Andere gevangenen waren ook verrast dat we vrienden werden.

PN: Heeft het anderen op enigerlei wijze beïnvloed?

Groepsleden maken een spandoek: "Wij werken aan vrede in Colombia"

Ciliana: Vijf jaar geleden dachten we: als wij dit kunnen [vrienden worden], waarom anderen dan niet? We beseften dat als we ons willen verzoenen, we eerst bij onszelf moeten beginnen. Dus stelden we een verzoeningsproject voor met andere vrouwen in de gevangenis.
Zonder medeweten van het gevangenispersoneel verzamelden we vrouwen van de tegengestelde kampen voor een besloten ceremonie. Deze ceremonie hielp ons om ons te richten op het doel van verzoening en om een ​​werkgroep op te richten die zich richt op hoe we onszelf en anderen kunnen vergeven. Sindsdien hebben we krachtige activiteiten ondernomen.

Claudia: Toen we eenmaal een sterke groep waren, nodigden we [conflict]slachtoffers van buiten de gevangenis uit om met ons mee te doen aan een aantal activiteiten. We hebben allerlei verzoeningsactiviteiten gedaan. We besloten dat het leger, degenen die de staat verdedigden, ook slachtoffers waren. Het evenement waarvoor we het leger uitnodigden was belangrijk omdat de vrouwen hier bang waren dat ze niet goed ontvangen zouden worden. Maar het tegenovergestelde gebeurde. De militairen, andere aanwezigen en de vrouwen omhelsden elkaar en huilden samen.

Het was deze gebeurtenis, waar mijn dochter bij aanwezig was, die me het meest raakte. Toen heb ik haar, in het bijzijn van iedereen, om vergeving gevraagd. We zijn één familie. Zelfs nu, een jaar later, hebben we nog steeds contact met een aantal militairen.

PN: Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Claudia: Als we vrijkomen, willen we een centrum oprichten waar we onze verzoeningsgedachten kunnen voortzetten, met behulp van wat we hier hebben geleerd.

PN: Hoe kunnen we allemaal een betere wereld creëren?

Ciliana: Ten eerste moeten we minder oordelen. Ten tweede moeten we elkaar in onze essentie zien. Het klopt dat mensen elkaar pijn hebben gedaan, maar dat is niet de essentie van wie we zijn. Echt kunnen vergeven is belangrijk en de manier om blijvende vergeving te creëren is door elkaars menselijkheid echt te zien. Dat het slachtoffer hoort wat de dader tot geweld heeft bewogen; dat de dader de impact van zijn daden volledig begrijpt door naar het slachtoffer te luisteren. In de huidige Colombiaanse verzoeningshoorzittingen is er geen ruimte voor die menselijkheid om door oprechte interactie naar voren te komen – en dat moet veranderen.
..................................................
Dankzij Camila Reyes, die deze ontmoeting organiseerde, kan de boodschap van deze twee bijzondere vrouwen ons ook buiten de gevangenismuren bereiken.