Wszyscy wiemy, że tym, Co Zmieni edukację, Nie Jest Kolejna teoria, Kolejna książka Czy Kolejna formuła, Ale Odmieniony sposób Bycia W świecie. Pośród Znanych pułapek Edukacji – rywalizacji, Intelektualnych zmagań, Obsesji Na Punkcie wąskiego Zakresu F

Miałem nauczyciela w Carleton College, który odmienił moje życie, ale wykładał bez przerwy. Podnosiliśmy ręce i próbowaliśmy wtrącić słowo, a on mówił: „Chwileczkę. Zajmę się tym pod koniec godziny”. Nie zrobiłby tego pod koniec tygodnia, miesiąca, roku. Trzydzieści lat później moja ręka wciąż jest w górze! Niestety, on nie żyje, ale wciąż jestem zajęty tym, co powiedział.

Zastanawiałam się, co to za magia sprawia, że ​​czuję się tak głęboko związana ze światem myśli społecznej, którą on naucza, chociaż on sam jest z natury nieśmiałą i nieśmiałą osobą, która nie wie, jak nawiązać ze mną kontakt na płaszczyźnie społecznej.

Wygłaszał energiczne marksistowskie oświadczenie, na jego twarzy malowało się zdziwienie, a potem stawał tutaj i kłócił się sam ze sobą z heglowskiego punktu widzenia. To nie było udawanie. Był naprawdę zdezorientowany.

Dopiero po latach zrozumiałem, o co chodziło. Nie potrzebował naszej wspólnoty! Po co osiemnastolatkowie z North Shore w Chicago, skoro zadaje się z Marksem, Heglem, Troeltschem i innymi naprawdę ciekawymi ludźmi? Ale on otworzył przede mną drzwi, które nigdy wcześniej nie były otwarte, świat wyobraźni i myśli, o których istnieniu nie miałem pojęcia, i to był niezwykle łaskawy gest. Był niesamowitym człowiekiem, który nosił w sobie wspólnotę ludzi, których już dawno nie ma.

(To lekko polityczny komentarz, ale jestem zdumiony kontrowersją wokół Hillary Clinton i jej rozmów z Eleanor Roosevelt. W końcu sednem nauk humanistycznych jest umiejętność rozmawiania ze zmarłymi. Ludzie płacą 25 000 dolarów rocznie, żeby nauczyć się rozmawiać ze zmarłymi. To się nazywa liberalne wykształcenie!)

Po czwarte, gdybyśmy odzyskali poczucie świętości, odzyskalibyśmy pokorę , która umożliwia nauczanie i uczenie się.

Wszyscy w środowisku akademickim wiedzą, co miał na myśli Freeman Dyson, mówiąc o rozwoju broni jądrowej, która groziła zniszczeniem Ziemi: „To niemal nieodparta arogancja, która nas ogarnia, gdy widzimy, co potrafimy zdziałać umysłem”. Tyle arogancji, że będziemy kręcić korbą, aż zniszczymy samą Ziemię. Tylko dzięki pokorze, pokorze płynącej z przebywania w obecności rzeczy świętych i poznania prostej cechy zwanej szacunkiem, możliwe jest prawdziwe poznanie, nauczanie i uczenie się.

Kilka lat temu Watson i Crick, odkrywcy cząsteczki DNA, świętowali 40. rocznicę tego odkrycia. Ci z Was, którzy czytali książkę „ Double Helix” , wiedzą, że traktuje ona o wszystkich antycnotach życia akademickiego: rywalizacji, ego, chciwości, władzy i pieniądzach.

Ale kiedy zostali przesłuchani w 40. rocznicę odkrycia DNA, James Watson powiedział: „Ta cząsteczka jest tak piękna. Jej blask odbił się na Francisie i na mnie. Chyba resztę życia spędziłem, próbując udowodnić, że jestem niemal tak samo dobry, jak DNA, co było trudnym zadaniem”.

Wtedy Francis Crick, o którym Watson powiedział kiedyś: „Nigdy nie widziałem go w skromnym nastroju”, odpowiedział: „Przyćmiła nas cząsteczka”.

Wreszcie, gdybyśmy odzyskali poczucie świętości, odzyskalibyśmy zdolność do zadziwienia i zaskoczenia – absolutnie niezbędną cechę w edukacji. Wiem, co się dzieje, gdy jesteśmy zaskoczeni w kontekście akademickim. Sięgamy po najbliższą broń i staramy się jak najszybciej stłumić niespodziankę, bo śmiertelnie się boimy.

Nigdy nie będę w stanie zrozumieć, dlaczego ludzie tak gorliwie wierzą, że konkurencja to najlepszy sposób na generowanie nowych pomysłów, bo wiem z doświadczenia, co się w niej dzieje. W rywalizacji nie sięga się po nowy pomysł, bo nowy pomysł jest ryzykowny. Nie wie się, jak go wykorzystać. Nie wie się, dokąd cię zaprowadzi. Nie wie się, jaką flankę może otworzyć. W rywalizacji sięga się po stary pomysł, którym umie się posługiwać jak bronią, i najszybciej, jak się da, obala się kłamstwo.

Spłaszczyliśmy nasz krajobraz. Mój obraz tego obiektywnego krajobrazu w szkolnictwie wyższym jest taki, że jest on tak płaski, tak pozbawiony różnorodności, tak kompletnie banalny, że wszystko, co się pojawia i nas zaskakuje, jest natychmiast definiowane jako zagrożenie. Skąd się to wzięło? Skąd się wzięło? Musi być z podziemia. Musi być dziełem diabła.

Ten święty krajobraz ma wzgórza i doliny, góry i strumienie, lasy i pustynie. To miejsce, gdzie zaskoczenie jest naszym stałym towarzyszem – a zaskoczenie jest cnotą intelektualną wykraczającą poza wszelkie wyobrażenia. Myślę, że moglibyśmy je przywrócić, gdybyśmy kontynuowali tematy tej konferencji w naszym życiu i edukacji.

Na koniec chciałbym powiedzieć jedno słowo o drodze do odzyskania sacrum, o dotarciu z punktu A do punktu B. Nie sądzę, żebyśmy mogli słusznie prosić, czy wręcz mieć nadzieję, że będziemy prosić nasze instytucje o ucieleśnienie cech sacrum, o których mówiłem. Nie sądzę, aby instytucje były dobrze przygotowane do niesienia sacrum. Myślę, że zniekształcenie pojawia się, gdy sacrum zostaje wpisane w kontekst lub ramy instytucjonalne.

Myślę, że instytucje są użyteczne. Mają zadania do wykonania. Wszyscy podejmujemy ważne decyzje zawodowe, czy być w instytucjach, czy poza nimi i jak to zrobić, ponieważ wszyscy znamy ich siłę oddziaływania. Nie wierzę jednak, że to, o czym tu mówimy, zostanie przeniesione przez Kościół rzymskokatolicki, Filadelfijskie Roczne Spotkanie Towarzystwa Przyjaciół Religijnych, Uniwersytet Kolorado w Boulder, a nawet Instytut Naropa. Wierzę, że to właśnie te rzeczy niesiemy w sercach w świat, w samotności i we wspólnocie.

Przeprowadziłem małe badanie ruchów społecznych, które zmieniły krajobraz: ruchu kobiecego, ruchu wyzwolenia Afroamerykanów, ruchu tożsamości gejów i lesbijek, ruchu na rzecz wolności w Europie Wschodniej i w RPA. Nie będę zanudzał Was szczegółami ewolucji ruchów. Chcę tylko powiedzieć kilka słów o punkcie wyjścia ruchów społecznych, tak jak ja to rozumiem.

Wierzę, że ruchy rodzą się, gdy jednostki, które czują się bardzo odizolowane i osamotnione pośród obcej kultury, stykają się z czymś życiodajnym w obliczu sytuacji niosącej śmierć. Podejmują jedną z najbardziej podstawowych decyzji, jaką może podjąć człowiek, którą nazwałem decyzją o tym, by nie żyć już „w rozdwojeniu”, decyzją o tym, by nie postępować na zewnątrz inaczej, niż jest się świadomym w swojej wewnętrznej prawdzie.

Nazywam to decyzją Rosy Parks, ponieważ jest ona dla mnie i dla wielu znanych mi osób symbolem historycznego potencjału decyzji, która może wydawać się bardzo samotna i wyobcowana. Rosa Parks była przygotowana na ten dzień w autobusie w Montgomery w Alabamie, 1 grudnia 1955 roku. Była przygotowana pod wieloma względami. Uczęszczała do Highlander Folk School, gdzie Martin Luther King również uczył się pacyfizmu. Była sekretarzem NAACP w swojej społeczności.

Ale wszyscy wiemy, że w dniu – w chwili, gdy usiadła – nie miała żadnej gwarancji, że teoria się powiedzie, że strategia się powiedzie, ani nawet gwarancji, że ludzie, którzy twierdzili, że są jej przyjaciółmi, będą przy niej po tym, jak postąpi. To była samotna decyzja podjęta w samotności, ale decyzja symboliczna dla wielu innych osób w tamtym miejscu i czasie, dla których stała się wzorem. To była decyzja, która zmieniła porządek i prawo kraju.

Często zadawałem sobie pytanie, skąd ludzie czerpią odwagę, by podjąć taką decyzję, wiedząc, że władza instytucji runie im na głowę? Skąd biorą odwagę, by podjąć taką decyzję, skoro wiedzą, że może ona łatwo doprowadzić do utraty statusu, reputacji, dochodów, pracy, przyjaciół, a być może i sensu życia?

Odpowiedź przychodzi mi do głowy, gdy studiuję życie Rosy Parks, Václava Havla, Nelsona Mandeli i Dorothy Day tego świata. To ludzie, którzy zrozumieli, że żadna kara, jaką ktokolwiek mógłby nam wymierzyć, nie może być gorsza od kary, którą sami sobie wymierzamy, spiskując w swoim umniejszaniu, żyjąc w rozdwojeniu, nie podejmując fundamentalnej decyzji, by działać i mówić na zewnątrz w sposób zgodny z tym, co w głębi duszy uważamy za prawdę.

I gdy tylko podjęliśmy tę decyzję, dzieją się niesamowite rzeczy. Po pierwsze, wróg przestaje być wrogiem. Kiedy Rosa Parks usiadła tamtego dnia, było to po części przyznanie, że spiskując z rasizmem, przyczyniła się do jego powstania. Spiskując z zabójczą edukacją, pomagamy tworzyć zabójczą edukację. Ale decydując się na to, by nie żyć już w podziałach, pomagamy to wszystko zmienić.

Kiedy tego dnia policja przyjechała autobusem, powiedzieli Rosie Parks: „Wiesz, jeśli będziesz tam dalej siedzieć, będziemy musieli wsadzić cię do więzienia”. A jej odpowiedź jest historyczna. Powiedziała: „Możesz to zrobić”. Niezwykle uprzejmy sposób na powiedzenie: „Co może znaczyć twoje więzienie w porównaniu z więzieniem, w którym ja tkwiłem przez ostatnie 43 lata i z którego dziś się wydostałem?”.

Nie wiem, na jakim etapie swojej drogi jesteś. Moja droga nieustannie zmierza ku zrozumieniu, co to znaczy przestać żyć w rozłamie. I myślę, że jeśli wyjdziemy z tej konferencji lepiej rozumiejąc tę ​​decyzję w kontekście edukacji, zrobimy coś naprawdę wartościowego.