Ο καρδιακός παλμός ενός τυμπάνου

Υπήρχε ένας τύπος που ονομαζόταν Κεν, ο οποίος ήταν άστεγος στο Χάφ Μουν Μπέι, όπου ζούμε. Έμενε κάτω από τη γέφυρα στην οδό Μέιν. Έμενε στο αυτοκίνητό του και έφτιαχνε ξυλόγλυπτα. Έτσι, είχε όλα τα ξυλόγλυπτά του παραταγμένα εκεί κάτω από τη γέφυρα, και απλώς περνούσε χρόνο εκεί έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Εκείνη την εποχή, είχα μόλις περάσει ένα πολύ επώδυνο διαζύγιο, η ζωή μου ήταν απλώς πολύ αναστατωμένη. Ένιωθα πολύ αναστατωμένη και δυστυχισμένη, αναρωτιόμουν τι θα έκανα, τι θα γινόταν στη ζωή μου.

Μια φορά, περπατούσα στην Κεντρική Οδό με τον γιο μου, τον Άνταμ, ο οποίος τότε ήταν περίπου 12 ή 13 ετών. Μόλις είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τα ντραμς.

Είπε, «Μπαμπά, θέλω να σου δείξω έναν από τους δασκάλους μου στα ντραμς».

Είπα, «Βεβαίως».

Έτσι με πήγε κάτω από τη γέφυρα, εκεί που είναι ο Κεν. Και είπε, «Μαθαίνω ντραμς από τον Κεν».

Είπα, «Τι;! Μαθαίνεις ντραμς από αυτόν τον άστεγο που ζει κάτω από τη γέφυρα;»

Είπε, «Ναι, κατέβα κάτω να δεις».

Δεν ήμουν πολύ χαρούμενος με όλο αυτό, αλλά κατέβηκα κάτω και γνώρισα τον Κεν. Και έμαθα την ιστορία του.

Ο Κεν ήταν καθηγητής λυκείου στο κοντινό Ρέντγουντ Σίτι και η ζωή του είχε φέρει μερικά προβλήματα. Έχασε τη δουλειά του, έχασε τον γάμο του, έχασε το σπίτι του, έχασε τα πάντα. Δεν είχε τίποτα.

Αλλά καθώς καθόμουν εκεί κάτω από τη γέφυρα με τον Κεν, παρατήρησα ότι ήταν πολύ ήρεμος. Φαινόταν να είναι καλά. Η ζωή ήταν απλά όμορφη.

Ρώτησα, «Κεν, πώς γίνεται να μην είμαι πραγματικά ευχαριστημένος με τη ζωή μου; Εγώ έχω τόσα πολλά και εσύ δεν έχεις τίποτα. Τι συμβαίνει; Πώς μπορείς να είσαι τόσο χαρούμενος με τη ζωή σου;»

Ο Κεν έβγαλε ένα τύμπανο και άρχισε να το χτυπάει.

Είπε, «Αυτός είναι ο καρδιακός παλμός που είναι πάντα παρών. Ο καρδιακός παλμός του εαυτού μας· ο καρδιακός παλμός της ζωής μας».

Και άρχισε να παίζει το τύμπανό του.

Τότε ο Άνταμ -- ξέρετε, στα 12 του χρόνια -- κάθεται και αρχίζει να παίζει κι αυτός τύμπανο. Ήταν παρών. Και όταν ήταν παρών, αυτό που του φαινόταν ήταν ο ρυθμός των τυμπάνων -- αυτός ήταν ο βασικός χτύπος της καρδιάς.

Έτσι, ο Άνταμ έγινε μέλος μιας ομάδας παιδιών που κατέβαιναν κάτω από τη γέφυρα κάθε Τρίτη βράδυ και έπαιζαν ντραμς μαζί με τον Κεν. Σε εκείνο το σημείο, ένιωθα μια χαρά γι' αυτό. Όλοι οι άλλοι γονείς των παιδιών ένιωθαν επίσης καλά. Ήμασταν σίγουροι ότι τα παιδιά ήταν σε καλά χέρια.

Ο Άνταμ και οι φίλοι του έμαθαν πώς να επικοινωνούν με αυτόν τον βασικό καρδιακό παλμό.

Γρήγορα προς τα εμπρός περίπου 20 χρόνια.

Τι κάνει τώρα ο Άνταμ; Είναι καθηγητής μουσικής στο Σαν Φρανσίσκο. Πηγαίνει σε σχολεία σε όλες τις διαφορετικές γειτονιές. Λέει ότι μερικές φορές είναι πολύ χαοτικό, ειδικά στις φτωχές γειτονιές. Μερικά από τα παιδιά είναι άστεγα ή δεν είναι σίγουρα πού θα είναι οι γονείς τους. Συμβαίνουν τόσα πολλά στη ζωή αυτών των παιδιών. Και ο τρόπος που μαθαίνει στα παιδιά πώς να παίζουν ντραμς είναι ότι μπαίνει στην αίθουσα. Έπειτα, αντί να σταθεί μπροστά στην αίθουσα και να τους δώσει οδηγίες -- αντί να πει, "Να τι εστί μουσική. Να η κλίμακα Ντο. Να η κλίμακα Ρε." -- απλώς κάθεται στην αίθουσα και παρακολουθεί τα παιδιά να τρέχουν τριγύρω και να πετάνε πράγματα το ένα στο άλλο και να κάνουν ό,τι κάνουν.

Έπειτα, αρχίζει να χτυπάει το τύμπανο.

Τελικά, τα παιδιά μαθαίνουν να χτυπούν τα τύμπανα. Και βρίσκουν τον ρυθμό που τα κρατάει ενωμένα. Έτσι ξεκινάει τα μαθήματα μουσικής του.

Μου μίλησε για ένα κορίτσι, το οποίο είναι στην πραγματικότητα άστεγο και δεν ξέρει πού είναι ο πατέρας της, ενώ η μητέρα της έχει κάποια προβλήματα. Κανένας στην οικογένειά τους δεν έχει αποφοιτήσει από το λύκειο. Άρχισε να παίζει βιολί και είναι πολύ ενθουσιασμένη. Θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο και να γίνει μουσικός. Και την ενθαρρύνει.

Να ο Κεν, ακόμα κάτω από τη γέφυρα στον κόλπο Χάφ Μουν. Δεν ασχολείται με την αφήγηση για το τι του έχει κάνει η ζωή. Απλώς ασχολείται με τον χτύπο της καρδιάς του παρόντος.