Bicie Serca bębna

Był sobie facet o imieniu Ken, bezdomny w Half Moon Bay, gdzie mieszkaliśmy. Mieszkał pod mostem na Main Street. Mieszkał w swoim samochodzie i robił drewniane rzeźby. Więc wszystkie swoje drewniane rzeźby ułożył w rzędzie pod mostem i po prostu przesiadywał tam w ciągu dnia.

W tamtym czasie byłam właśnie po bardzo bolesnym rozwodzie, moje życie było po prostu bardzo niespokojne. Czułam się bardzo niespokojna i nieszczęśliwa, zastanawiając się, co będę robić, jak potoczy się moje życie.

Pewnego razu szedłem ulicą Main Street z moim synem Adamem, który miał wtedy jakieś 12-13 lat. Zaczynał się właśnie interesować perkusją.

Powiedział: „Tato, chcę ci pokazać jednego z moich nauczycieli gry na perkusji”.

Powiedziałem: „Jasne”.

Więc zabrał mnie pod most, gdzie jest Ken. I powiedział: „Uczę się grać na perkusji od Kena”.

Powiedziałem: „Co?! Uczysz się grać na perkusji od bezdomnego, który mieszka pod mostem?”

Powiedział: „Tak, chodź i zobacz”.

Nie byłem z tego wszystkiego zadowolony, ale przyjechałem i poznałem Kena. I poznałem jego historię.

Ken był nauczycielem w pobliskim liceum Redwood City i życie rzuciło mu kłody pod nogi. Stracił pracę, małżeństwo, dom, wszystko. Nie miał nic.

Ale kiedy siedziałem tam pod mostem z Kenem, zauważyłem, że był bardzo spokojny. Wydawał się być w porządku. Życie było po prostu piękne.

Zapytałem: „Ken, dlaczego czuję, że naprawdę nie jestem zadowolony ze swojego życia? Mam tak wiele, a ty nie masz nic. Co się dzieje? Jak możesz być tak zadowolony ze swojego życia?”

Ken wyciągnął bęben i zaczął w niego bić.

Powiedział: „To jest bicie serca, które jest zawsze obecne. Bicie serca nas samych; bicie serca naszego życia”.

I zaczął grać na bębnie.

Potem Adam – wiesz, w wieku 12 lat – siada i też zaczyna grać na bębnie. Był obecny. A kiedy był obecny, to u niego objawiało się biciem bębna – to było podstawowe bicie serca.

Adam dołączył więc do grupy dzieciaków, które co wtorek wieczorem schodziły pod most i grały na perkusji razem z Kenem. W tamtym momencie czułem się z tym dobrze. Wszyscy inni rodzice dzieci też byli zadowoleni. Byliśmy pewni, że dzieciaki są w dobrych rękach.

Adam i jego przyjaciele dowiedzieli się, jak nawiązać kontakt z tym podstawowym biciem serca.

Przesuńmy się o 20 lat do przodu.

Co Adam teraz robi? Jest nauczycielem muzyki w San Francisco. Uczęszcza do szkół w różnych dzielnicach. Mówi, że czasami panuje tam ogromny chaos, zwłaszcza w biednych dzielnicach. Niektóre dzieci są bezdomne albo nie wiedzą, gdzie będą ich rodzice; w życiu tych dzieci dzieje się tak wiele. A sposób, w jaki uczy dzieci gry na perkusji, polega na tym, że wchodzi do klasy. Potem, zamiast stanąć przed klasą i pouczać – zamiast mówić: „Oto, na czym polega muzyka. Oto gama C. Oto gama D” – po prostu siedzi w klasie i obserwuje, jak dzieci biegają, rzucają w siebie przedmiotami i robią to, co robią.

Następnie zaczyna bić w bęben.

W końcu dzieciaki zaczynają grać na bębnach. I odnajdują rytm, który ich łączy. Tak właśnie zaczyna lekcje muzyki.

Opowiedział mi o pewnej dziewczynie, która jest bezdomna i nie wie, gdzie jest jej ojciec, a jej matka ma problemy. Nikt w ich rodzinie nie ukończył szkoły średniej. Zaczęła grać na skrzypcach i jest tym bardzo podekscytowana. Chce iść na studia i zostać muzykiem. A on ją do tego zachęca.

Oto Ken, wciąż pod mostem w Half Moon Bay. Nie jest pochłonięty swoją opowieścią o tym, co życie z nim zrobiło. Żyje tylko sercem teraźniejszości.