De Hartslag Van Een Trommel

Er was een man die Ken heette, een dakloze man in Half Moon Bay, waar we wonen. Hij woonde onder de brug bij Main Street. Hij woonde in zijn auto en maakte houtsnijwerk. Dus hij had al zijn houtsnijwerk daar onder de brug uitgestald, en overdag hing hij daar gewoon rond.

Ik had net een heel pijnlijke scheiding achter de rug, mijn leven was gewoon behoorlijk onrustig. Ik voelde me erg onrustig en ongelukkig, en vroeg me af wat ik moest doen, wat er in mijn leven zou gebeuren.

Op een keer liep ik over Main Street met mijn zoon Adam, die toen ongeveer 12 of 13 jaar oud was. Hij begon net interesse te krijgen in drums.

Hij zei: "Papa, ik wil je graag een van mijn drumleraren laten zien."

Ik zei: "Ja."

Dus hij neemt me mee, onder de brug door, waar Ken is. En hij zei: "Ik leer drummen van Ken."

Ik zei: "Wat?! Je leert drummen van een dakloze man die onder de brug woont?"

Hij zei: "Kom maar eens kijken."

Ik was er niet zo blij mee, maar ik kwam erheen en ontmoette Ken. En ik leerde zijn verhaal kennen.

Ken was leraar op een middelbare school in Redwood City, vlakbij, en het leven had hem een aantal problemen bezorgd. Hij verloor zijn baan, hij verloor zijn huwelijk, hij verloor zijn huis, hij verloor alles. Hij had niets.

Maar terwijl ik daar met Ken onder de brug zat, merkte ik dat hij heel kalm was. Hij leek in orde. Het leven was gewoon prachtig.

Ik vroeg: "Ken, hoe komt het dat ik het gevoel heb dat ik echt niet blij ben met mijn leven? Ik heb zoveel, en jij hebt helemaal niets. Wat is er aan de hand? Hoe kun je zo blij zijn met je leven?"

Ken pakte een trommel en begon erop te slaan.

Hij zei: "Dit is de hartslag die altijd aanwezig is. De hartslag van onszelf; de hartslag van ons leven."

En hij begon op zijn trommel te spelen.

Toen ging Adam – weet je, op 12-jarige leeftijd – zitten en begon ook te drummen. Hij was aanwezig. En als hij aanwezig was, dan was dat voor hem te zien aan de drumbeat – dat was de basale hartslag.

Adam sloot zich dus aan bij een groep kinderen die elke dinsdagavond onder de brug doorgingen en samen met Ken drums speelden. Op dat moment voelde ik me er prima bij. Alle andere ouders van de kinderen voelden zich er ook prima bij. We waren er zeker van dat de kinderen in goede handen waren.

Adam en zijn vrienden leerden hoe ze contact konden maken met de basishartslag.

Ga zo’n 20 jaar verder.

Wat doet Adam nu? Hij is muziekleraar in San Francisco. Hij gaat naar scholen in allerlei buurten. Hij zegt dat het soms erg chaotisch is, vooral in de arme buurten. Sommige kinderen zijn dakloos of weten niet zeker waar hun ouders naartoe gaan; er speelt zoveel in het leven van die kinderen. En de manier waarop hij kinderen leert drummen is door de kamer binnen te lopen. Dan, in plaats van voor de klas te staan en ze instructies te geven – in plaats van te zeggen: "Dit is waar muziek over gaat. Dit is de C-toonladder. Dit is de D-toonladder." – zit hij gewoon in de kamer en kijkt hij toe hoe de kinderen rondrennen, dingen naar elkaar gooien en doen wat ze doen.

Dan begint hij op de trom te slaan.

Uiteindelijk leren de kinderen drummen. En ze vinden de beat die hen bij elkaar houdt. Zo begint hij zijn muzieklessen.

Hij vertelde me over een meisje dat dakloos is en niet weet waar haar vader is, en haar moeder heeft problemen. Niemand in hun familie heeft de middelbare school afgemaakt. Ze is begonnen met vioolspelen en is erg enthousiast. Ze wil naar de universiteit en muzikant worden. En hij moedigt haar aan.

Daar is Ken, nog steeds onder de brug in Half Moon Bay. Hij is niet bezig met zijn verhaal over wat het leven hem heeft aangedaan. Hij leeft gewoon met de hartslag van het heden.