Hjartsláttur Trommu

Það var gaur að nafni Ken, sem var heimilislaus í Half Moon Bay, þar sem við búum. Hann bjó undir brúnni við Main Street. Hann bjó í bílnum sínum og hann bjó til tréskurðarverk. Svo hann hafði öll tréskurðarverkin sín raðað upp þarna undir brúnni og hann hékk bara þar á daginn.

Á þeim tíma hafði ég nýlega gengið í gegnum mjög sársaukafullan skilnað, líf mitt var bara mjög óstöðugt. Ég var mjög óróleg og óhamingjusöm og velti fyrir mér hvað ég ætti að gera, hvað myndi gerast í lífi mínu.

Einu sinni var ég að ganga eftir Aðalgötunni með syni mínum, Adam, sem þá var um 12 eða 13 ára gamall. Hann var rétt að byrja að fá áhuga á trommum.

Hann sagði: „Pabbi, ég vil sýna þér einn af trommukennurum mínum.“

Ég sagði: „Jú, vissulega.“

Svo fer hann með mig yfir, undir brúna, þar sem Ken er. Og hann sagði: „Ég er að læra trommuleik hjá Ken.“

Ég sagði: „Hvað?! Ertu að læra trommuleik af þessum heimilislausa manni sem býr undir brúnni?“

Hann sagði: „Já, komdu niður og sjáðu.“

Ég var ekki alveg ánægður með allt saman, en ég kom niður og hitti Ken. Og ég frétti sögu hans.

Ken hafði verið framhaldsskólakennari í Redwood City, þar skammt frá, og lífið hafði valdið honum ýmsum erfiðleikum. Hann missti vinnuna sína, hjónabandið sitt, heimilið sitt, allt. Hann átti ekkert.

En þegar ég sat þarna undir brúnni með Ken, tók ég eftir því að hann var mjög rólegur. Hann virtist vera í lagi. Lífið var bara dásamlegt.

Ég spurði: „Ken, hvernig stendur á því að mér líður eins og ég sé í raun og veru ekki ánægður með líf mitt? Ég hef svo mikið en þú hefur ekkert. Hvað er í gangi? Hvernig geturðu verið svona ánægður með líf þitt?“

Ken dró fram trommu og byrjaði að berja á hana.

Hann sagði: „Þetta er hjartslátturinn sem er alltaf til staðar. Hjartsláttur okkar sjálfra; hjartsláttur lífs okkar.“

Og hann byrjaði að spila á trommuna sína.

Svo sest Adam -- þú veist, 12 ára gamall -- niður og byrjar líka að spila á trommu. Hann var viðstaddur. Og þegar hann var viðstaddur, þá birtist það fyrir honum með trommuslætti -- það var grunnhjartslátturinn.

Þannig að Adam varð hluti af hópi krakka sem fóru niður undir brúna á hverju þriðjudagskvöldi og spiluðu á trommur ásamt Ken. Á þeim tímapunkti leið mér bara vel með það. Öllum hinum foreldrum barnanna leið líka vel. Við vorum viss um að börnin væru í góðum höndum.

Adam og vinir hans lærðu að hafa samband við þennan grunnhjartslátt.

Spólum áfram um 20 ár.

Hvað gerir Adam núna? Hann er tónlistarkennari í San Francisco. Hann sækir skóla í alls kyns hverfum. Hann segir að stundum sé mjög ringulreið, sérstaklega í fátækrahverfunum. Sum börnin eru heimilislaus eða vita ekki hvar foreldrar þeirra verða; það er svo margt að gerast í lífi þessara barna. Og leiðin sem hann kennir börnum að spila á trommur er að hann gengur inn í herbergið. Síðan, í stað þess að standa upp fyrir framan herbergið og leiðbeina þeim - í stað þess að segja: "Þetta er það sem tónlist snýst um. Hér er C-kvarðinn. Hér er D-kvarðinn." - situr hann bara í herberginu og horfir á börnin hlaupa um og kasta hlutum hvert í annað og gera það sem þau gera.

Svo byrjar hann að berja á trommuna.

Að lokum byrja krakkarnir að tromma. Og þau finna taktinn sem heldur þeim saman. Þannig byrjar hann tónlistartímana sína.

Hann sagði mér frá þessari einu stelpu, sem er í raun heimilislaus og veit ekki hvar pabbi hennar er og móðir hennar á við einhver vandamál að stríða. Enginn í fjölskyldunni þeirra hefur útskrifast úr menntaskóla. Hún byrjaði að spila á fiðlu og er mjög spennt. Hún vill fara í háskóla og verða tónlistarmaður. Og hann hvetur hana áfram.

Þarna er Ken, enn undir brúnni í Half Moon Bay. Hann er ekki hrifinn af frásögninni af því sem lífið hefur gert honum. Hann er bara með í hjartslætti nútímans.