De Man Die Een Berg Verzette

Dit is het verhaal van een gewone man.

Hij was een buitenbeentje, een landloze arbeider die elke dag een hele berg over moest trekken om de boerderij te bereiken waar hij werkte. Het was een gevaarlijke tocht, die vaak tot ongelukken leidde. Zijn volk had hulp nodig, er stonden elke dag levens op het spel. Hij besloot: als niemand zijn volk wilde helpen, zou hij het wel doen. Zonder er ook maar een moment bij na te denken, ging hij aan de slag en deed dat met zijn blote handen.

Dit is het verhaal van Dashrath Manjhi: de man die een berg verplaatste, zodat zijn volk op tijd een dokter kon bereiken.

De gemeenschap van Gehlour

Het was 1960. Landloze arbeiders, de Musahars, leefden te midden van rotsachtig terrein in het afgelegen Atri-blok van Gaya, Bihar, in Noord-India. In de gemeenschap van Gehlour werden ze beschouwd als de laagsten der laagsten in een door kasten gedomineerde samenleving en werden ze verstoken van de basisbehoeften: watervoorziening, elektriciteit, een school, een medisch centrum.

Een 90 meter hoge berg torende uit tussen hen en de basisvoorzieningen waar ze altijd naar hadden verlangd.

Net als alle Musahar-mannen werkte Dashrath Manjhi aan de andere kant van de berg. 's Middags bracht zijn vrouw Phaguni hem zijn lunch. Omdat er geen weg was, duurde de tocht over de berg uren. Dashrath bewerkte de velden voor een landeigenaar aan de andere kant. Hij hakte steen. En binnen een paar uur was hij moe en hongerig.

Phaguni, Dashraths vrouw, bereidde zich voor op haar gevaarlijke klim naar de berg. Ze wikkelde de roti's in, vulde een bakje met een dunne curry en wikkelde het eten in een lap stof. Ze pakte een kleine pot water en zette die op haar hoofd. Haar kinderen zaten te spelen bij hun hut in de kleine nederzetting Musahar in de schaduw van de berg.

Hij zou Phaguni in de gaten houden en wachten. Die dag kwam ze met lege handen en gewond naar hem toe. Terwijl de felle zon brandde, struikelde Phaguni over losse stenen en raakte ernstig gewond. Haar waterkan brak. Ze gleed meters naar beneden, waarbij ze haar been verwondde. Uren na twaalf uur strompelde ze naar haar man. Hij was boos op haar omdat ze te laat was.

Maar toen hij haar tranen zag, nam hij een besluit. Hij besloot dat hij niet zou wachten tot iemand anders zijn problemen zou oplossen, hij zou het zelf doen.

Hij hakte door de berg met alleen een hamer, een beitel en koevoeten

Dashrath kocht een hamer, beitel en koevoet. Hij moest zijn geiten verkopen, wat een lager inkomen voor zijn gezin betekende. Hij klom naar de top en begon de berg af te hakken. Jaren later zou hij erover vertellen:

Die berg had zoveel potten verbrijzeld en zoveel levens geëist. Ik kon niet verdragen dat het mijn vrouw had verwond. Al kostte het me nu mijn hele leven, ik zou een weg door de berg banen.

Het nieuws verspreidde zich wijd en zijd. Hij begon vroeg in de ochtend, hakte een paar uur in de berg, werkte dan op het land en kwam terug om weer op de berg te werken. Hij sliep nauwelijks. De dorpelingen begonnen hem geleidelijk te respecteren en begonnen voedsel aan zijn familie te doneren. Uiteindelijk zegde hij zijn loondienst op en begon hij zoveel mogelijk tijd te besteden aan het afbreken van de berg.

Toen werd Phaguni ziek. De dokter was in Wazirganj, dat net aan de andere kant van de berg lag, maar de weg ernaartoe was 75 kilometer lang. Omdat ze de reis niet kon maken, overleed ze. Haar dood maakte hem niet alleen woedender, maar spoorde hem ook aan om door te gaan.

Het was geen gemakkelijke taak. Hij raakte vaak gewond door de stenen die van de onbuigzame berg vielen. Hij rustte uit en begon dan opnieuw. Soms hielp hij mensen hun spullen over de berg te dragen voor een kleine vergoeding, geld om zijn kinderen te voeden. Na tien jaar, terwijl Manjhi aan het kappen was, zagen mensen een kloof in de berg en kwamen sommigen hem helpen.

In 1982 kwam Gehlour voor een verrassing te staan.

Ze begonnen hem 'BABA' te noemen

Manjhi brak door die laatste dunne rotswand heen en liep naar de andere kant van de berg. Na 22 jaar had Dashrath Das Manjhi, de gewone man, de landloze arbeider, de berg gebroken: hij had een weg uitgehouwen van 110 meter lang en 9 meter breed. Wazirganj, met zijn dokters, banen en school, was nu nog maar 5 kilometer verderop. Mensen uit 60 dorpen in Atri konden zijn weg gebruiken. Kinderen hoefden slechts 3 kilometer te lopen om naar school te gaan. Dankbaar begonnen ze hem 'Baba' te noemen, de vereerde man.

Maar Dashrath stopte daar niet. Hij begon bij de overheid aan te kloppen en vroeg om asfaltering van de weg en aansluiting op de hoofdweg. Hij deed het ondenkbare om de aandacht van de overheid te trekken: hij liep langs de spoorlijn helemaal naar New Delhi, de hoofdstad. Hij diende daar een petitie in, voor zijn weg, voor een ziekenhuis voor zijn volk, een school en water. In juli 2006 ging Dashrath naar de 'Junta Durbar' van de toenmalige minister-president van Bihar, Nitish Kumar. De minister, overweldigd, stond op en bood 'Baba' zijn stoel aan, de zetel van zijn minister; een zeldzame eer voor een man van Manjhi's maatschappelijke status.

De regering beloonde zijn inspanningen met een stuk land; Manjhi schonk het land prompt terug voor een ziekenhuis. Ze nomineerden hem ook voor de 'Padma Shree', maar de ambtenaren van het ministerie van Bosbouw verzetten zich tegen de nominatie en noemden zijn werk illegaal. "Ik geef niets om deze prijzen, deze roem, het geld," zei hij. "Het enige wat ik wil is een weg, een school en een ziekenhuis voor onze mensen. Ze zwoegen zo hard. Het zal hun vrouwen en kinderen helpen."

Het zou 30 jaar duren om zijn weg te asfalteren.

Zoveel meer bergen

Op 17 augustus 2007 verloor Dashrath Manjhi, de man die een berg had bedwongen, zijn strijd tegen kanker. Zijn hele leven had hij zich ingezet voor zijn volk, zonder persoonlijk gewin.

"Ik ben dit werk begonnen uit liefde voor mijn vrouw, maar heb het voortgezet voor mijn volk. Als ik het niet had gedaan, zou niemand het doen," aldus Manjhi's woorden, die de realiteit van ons land weerspiegelen.

Nu hij er niet meer is, is zijn volk nog steeds arm. Er staan ​​elektriciteitspalen, maar geen elektriciteit; een waterput, maar geen water; geen echt ziekenhuis, geen bestaansmiddelen, weinig onderwijs. Manjhi's zoon verloor onlangs zijn vrouw aan een ziekte. Na al die jaren werd hun lot bezegeld door een nieuwe berg: armoede, het onvermogen om een ​​dokter te betalen, om de noodzakelijke behandeling op tijd te krijgen.

Nu is het jouw beurt

Manjhi's nalatenschap, zijn inspiratie, is niet met hem gestorven. Ze leeft voort onder de duizenden Indiërs die dagelijks met uitdagingen worden geconfronteerd, een verschil maken voor hun medemens, strijd leveren en tegenslagen overwinnen. Zijn nalatenschap leeft voort in zovelen van jullie die hun eigen bergen bedwingen.

Hoe vaak heb je naar een probleem gekeken en gezegd: "Ik ga niet wachten op de autoriteiten, ik ga het zelf oplossen!"? Hoe vaak maak je de KEUZE om de VERANDERING te laten gebeuren?