Toen Ik Op Een Zaterdagochtend Na
"Je bent in ons hart terwijl we erlangs reizen. Goede reis. Nu is je werk gedaan." Dat is voor sommige mensen heel nuttig geweest.
werken: Claudia, ik weet dat je al lang lid bent van het Threshold Choir en ik vraag me af of je speciale momenten wilt delen die je hebt meegemaakt aan het bed van iemand anders.
Claudia Goldberg: Nou, je hebt het eigenlijk over twee van mijn favorieten gehad. De tijd dat we aankwamen en de vrouw was overleden en we niet wisten wat we moesten doen. Er was die magische ontvouwing van "Oh, laten we erbij zijn" terwijl deze geweldige gebeurtenis gaande was, het wassen van het lichaam. Het was nieuw voor ons. We wisten niet wat we konden verwachten. En het was ongelooflijk bevredigend voor ons allemaal. We kenden deze vrouw niet. Maar we waren als vrouwen verbonden door deze eeuwenoude taak.
Er was een keer dat ik op het laatste moment werd gebeld met de vraag of ik naar het huis van een koorlid kon gaan omdat haar vader op sterven lag. Ik zei: "Jazeker." Ik had mijn boek bij me en reed erheen. Haar broers en zussen waren er ook. Het was best gespannen. Er was helemaal geen gevoel van comfort in de kamer. Dus ik kwam gewoon binnen en bleef even zitten. Na een tijdje begon ik een van de liederen te zingen. Ik zong een paar liederen en voelde een gevoel van rust over de mensen in de kamer komen. Een van de zusters zei: "Weet je, mama heeft dat liedboek." Dus ze pakten het liedboek en begonnen daaruit te zingen. Wat zo bijzonder was, is dat ik het gevoel had dat ik een brug was geweest naar de rust die er heerste. En de kamer werd steeds lichter.
Ze zongen uit het liedboek. Ze begonnen zich oude liedjes te herinneren. Een van de meiden pakte haar gitaar. Tegen de tijd dat ik wegging, praatten de broers en zussen met elkaar. Het was echt verbazingwekkend, het verschil tussen toen ik voor het eerst die kamer vol spanning binnenkwam, waar niemand wist wat te doen, en het echte gemak van het weten dat dit het einde was, en toch in staat zijn om te genieten van zijn leven en de liederen waaraan ze allemaal hadden meegedaan. Het was prachtig.
KM: En we hebben de extra vreugde dat we samen zingen aan het bed een van de mooiste aspecten van onze relatie vinden. Onze stemmen verweven zich op een manier die heel goed voelt en beter klinkt dan die van ons afzonderlijk.
Werken: Dat is mooi. Ik vraag me af of je er nog iets aan toe wilt voegen.
KM: Er is iets dat teruggaat tot de tijd voordat we aan het praten waren, voordat je de bandrecorder aanzette. Ik zou graag je citaat willen horen over het quitte spelen met het tijdschrift dat je runt.
Werkt: Klopt. Ik zei dat geld verdienen nooit het idee was. Maar ik hoopte wel quitte te spelen met mijn inkomsten en uitgaven.
KM: Ja. Balans. Een van de aspecten van dit werk, die ik zo uitdagend en fijn vind als het werkt, is het bewandelen van de balans tussen vertrouwen in onze stem en de nederigheid om die stem als geschenk aan te bieden, tussen stilte en zang, tussen leven en dood, tussen een groepservaring en een individuele ervaring. Er zijn gewoon zoveel balanslijnen. Het is er tussen stille terughoudendheid en enthousiast aandringen. Ik voel het in mijn leiderschap. Ik voel het in de groei van deze organisatie. Die vraag is gewoon altijd en overal actief. Waar is de flow? Waar is de balans tussen al deze schijnbare tegenstellingen? Overal in dit werk zoek ik naar die dynamiek van balans.
Hier is een persoonlijk verhaal van Kate, afkomstig van www.thresholdchoir.org:
Ik wil jullie het verhaal vertellen over hoe Laurels familie afscheid nam van hun grootmoeder Kay. Kelsey, Khalila en ik zongen "We walk not into the night, we walk but towards the stars" toen de eenvoudige kist die de familie had versierd bij de ingang van het crematorium werd geplaatst. De familie sloot zich meteen bij ons aan, een geweldige groep sterke zangers. Ze omhelsden elkaar en zongen terwijl de kist in de vlammen verdween. Toen zongen we buiten "If not love, what are we here for?" Daarna zongen we "It hurts to know we're losing you, don't want to make you stay, so we will hold you while you fly away." Vlak boven ons verscheen een prachtige roodstaartbuizerd, zwevend, roerloos behalve de uiteinden van haar vleugels die haar op haar plaats hielden. Ongeveer een minuut lang zongen we terwijl we haar boven ons zagen zweven, iedereen riep naar de geest van hun moeder/grootmoeder/vriendin. Toen vouwde de vogel haar vleugels in en dook steil uit het zicht. Een van de kinderen riep: "Oma, kom terug." Ze verscheen meteen weer en bleef weer in de buurt, dit keer langer, misschien wel vier minuten, terwijl iedereen zich verwonderde, klapte en zong.
werken: Claudia, ik weet dat je al lang lid bent van het Threshold Choir en ik vraag me af of je speciale momenten wilt delen die je hebt meegemaakt aan het bed van iemand anders.
Claudia Goldberg: Nou, je hebt het eigenlijk over twee van mijn favorieten gehad. De tijd dat we aankwamen en de vrouw was overleden en we niet wisten wat we moesten doen. Er was die magische ontvouwing van "Oh, laten we erbij zijn" terwijl deze geweldige gebeurtenis gaande was, het wassen van het lichaam. Het was nieuw voor ons. We wisten niet wat we konden verwachten. En het was ongelooflijk bevredigend voor ons allemaal. We kenden deze vrouw niet. Maar we waren als vrouwen verbonden door deze eeuwenoude taak.
Er was een keer dat ik op het laatste moment werd gebeld met de vraag of ik naar het huis van een koorlid kon gaan omdat haar vader op sterven lag. Ik zei: "Jazeker." Ik had mijn boek bij me en reed erheen. Haar broers en zussen waren er ook. Het was best gespannen. Er was helemaal geen gevoel van comfort in de kamer. Dus ik kwam gewoon binnen en bleef even zitten. Na een tijdje begon ik een van de liederen te zingen. Ik zong een paar liederen en voelde een gevoel van rust over de mensen in de kamer komen. Een van de zusters zei: "Weet je, mama heeft dat liedboek." Dus ze pakten het liedboek en begonnen daaruit te zingen. Wat zo bijzonder was, is dat ik het gevoel had dat ik een brug was geweest naar de rust die er heerste. En de kamer werd steeds lichter.
Ze zongen uit het liedboek. Ze begonnen zich oude liedjes te herinneren. Een van de meiden pakte haar gitaar. Tegen de tijd dat ik wegging, praatten de broers en zussen met elkaar. Het was echt verbazingwekkend, het verschil tussen toen ik voor het eerst die kamer vol spanning binnenkwam, waar niemand wist wat te doen, en het echte gemak van het weten dat dit het einde was, en toch in staat zijn om te genieten van zijn leven en de liederen waaraan ze allemaal hadden meegedaan. Het was prachtig.
KM: En we hebben de extra vreugde dat we samen zingen aan het bed een van de mooiste aspecten van onze relatie vinden. Onze stemmen verweven zich op een manier die heel goed voelt en beter klinkt dan die van ons afzonderlijk.
Werken: Dat is mooi. Ik vraag me af of je er nog iets aan toe wilt voegen.
KM: Er is iets dat teruggaat tot de tijd voordat we aan het praten waren, voordat je de bandrecorder aanzette. Ik zou graag je citaat willen horen over het quitte spelen met het tijdschrift dat je runt.
Werkt: Klopt. Ik zei dat geld verdienen nooit het idee was. Maar ik hoopte wel quitte te spelen met mijn inkomsten en uitgaven.
KM: Ja. Balans. Een van de aspecten van dit werk, die ik zo uitdagend en fijn vind als het werkt, is het bewandelen van de balans tussen vertrouwen in onze stem en de nederigheid om die stem als geschenk aan te bieden, tussen stilte en zang, tussen leven en dood, tussen een groepservaring en een individuele ervaring. Er zijn gewoon zoveel balanslijnen. Het is er tussen stille terughoudendheid en enthousiast aandringen. Ik voel het in mijn leiderschap. Ik voel het in de groei van deze organisatie. Die vraag is gewoon altijd en overal actief. Waar is de flow? Waar is de balans tussen al deze schijnbare tegenstellingen? Overal in dit werk zoek ik naar die dynamiek van balans.
Hier is een persoonlijk verhaal van Kate, afkomstig van www.thresholdchoir.org:
Ik wil jullie het verhaal vertellen over hoe Laurels familie afscheid nam van hun grootmoeder Kay. Kelsey, Khalila en ik zongen "We walk not into the night, we walk but towards the stars" toen de eenvoudige kist die de familie had versierd bij de ingang van het crematorium werd geplaatst. De familie sloot zich meteen bij ons aan, een geweldige groep sterke zangers. Ze omhelsden elkaar en zongen terwijl de kist in de vlammen verdween. Toen zongen we buiten "If not love, what are we here for?" Daarna zongen we "It hurts to know we're losing you, don't want to make you stay, so we will hold you while you fly away." Vlak boven ons verscheen een prachtige roodstaartbuizerd, zwevend, roerloos behalve de uiteinden van haar vleugels die haar op haar plaats hielden. Ongeveer een minuut lang zongen we terwijl we haar boven ons zagen zweven, iedereen riep naar de geest van hun moeder/grootmoeder/vriendin. Toen vouwde de vogel haar vleugels in en dook steil uit het zicht. Een van de kinderen riep: "Oma, kom terug." Ze verscheen meteen weer en bleef weer in de buurt, dit keer langer, misschien wel vier minuten, terwijl iedereen zich verwonderde, klapte en zong.
***
Kom aanstaande zaterdag naar een Awakin Call met Kate Munger. Meer informatie en RSVP-info vind je hier.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
1 PAST RESPONSES
Thank you Kate for your beautiful bedside ministry in song. Thank you Richard for bringing Kate to our awareness.
What stays with me are the moving stories of connection, bridge building, comfort and letting go.
The hawk story touched my heart deeply. Hawks often show up when I'm struggling. Just two days ago one flew above me at our small local park as if to remind me he's still here watching over me & lending perspective.
Thank you again.