Lessen Uit Rommel

Toen ik een paar jaar geleden op een avond taco's aan het maken was, hoorde ik het getrippel van de tenen van mijn zoontje die naar me toe renden, gepaard met een hartelijke, ondeugende giechel. Ik weet nog dat ik dacht: "Wat is er zo grappig... Hij is zo stil, helemaal alleen aan het spelen." Een stille peuter? Alleen aan het spelen? Al 30 minuten? Ik had beter moeten weten: beginnersfout.

Ik draaide me om om mijn toen 16 maanden oude kind te begroeten en was geschokt toen ik een plakkerige, druipende en gebruinde versie van hem op me af zag komen. Zijn ene mollige hand reikte naar me uit, de andere hield met witte knokkels een lege pot van 473 ml melasse vast die hij met vijf vingers uit de voorraadkast had gepakt toen ik aan het koken was.

Ik pakte hem snel op en onze even grote ogen ontmoetten elkaar – de zijne omlijnd met stroop. Ik riep uit: "Wat heb je GEDAAN?" en barstte toen in lachen uit; hij lachte hardop. Ik zette hem neer en bedekte het gehakt. Zelfs deze beginneling wist dat het nog wel even zou duren voordat we aten.

Ik dacht dat ik boos zou worden. In plaats daarvan was ik duizelig bij het zien van zijn roekeloze overgave. Ik dacht dat ik de schoonmaak zou verafschuwen. In plaats daarvan was ik onder de indruk van de reikwijdte van zijn werk.

Hand in hand volgden we zijn voetafdrukken de woonkamer in. Terwijl ik bezig was met het bruin bakken van het rundvlees, was hij bezig geweest met het bruin bakken – in melasse – van de bank, de tweezitsbank, de salontafel, de tv-standaard, de afstandsbediening, mijn mobiele telefoon, de vloer en de muren. En hij bruinde zichzelf natuurlijk – gebruikmakend van zijn gouden kans. Heb je de laatste tijd met melasse gewerkt? Het lijkt qua viscositeit en kleur op motorolie. Gelukkig ruikt het beter – scherp, maar beter. Hij had er een flinke bende van gemaakt.

Ik was erop voorbereid dat het zweet me zou uitbreken. Vóór de komst van kinderen behoorde ik immers tot de 'schone autoclub' bij onze lokale autowasstraat. Ik vond vuil storend, respectloos en ronduit smerig. Maar in de tijd dat mijn peuter onze woonkamer – en zichzelf – in stroop had geverfd, begon ik te wennen aan de rommel.

Ik dacht dat ik boos zou zijn. In plaats daarvan was ik duizelig bij het zien van zijn roekeloze overgave. Ik dacht dat ik de schoonmaak zou verafschuwen. In plaats daarvan was ik onder de indruk van de reikwijdte van zijn werk. En melasse is tenslotte oplosbaar in water; geen probleem. Het enige waar ik achteraf boos over was, was dat ik niet even de tijd had genomen om een ​​foto of twee te maken.

Nog maar een paar maanden geleden vond ik een geweldig boek voor mijn zoons: "The Beautiful Oops" van Barney Saltzberg. Mijn nu 5-jarige zoon en zijn 3-jarige broertje genieten van de lessen in het boek: "Een vlekje en een veegje kunnen magie laten verschijnen;" "Een klein druppeltje verf laat je fantasie de vrije loop." De auteur herformuleert rommel en "fouten" niet als vervelende ongelukken of ongelukkige gebeurtenissen, maar als dingen die onderweg gebeuren, als momenten die essentieel zijn voor de evolutie van onze ideeën en van onszelf. Rommel biedt kansen voor creatieve expressie, voor vreugde en ontdekking, en voor plezier en feest. Rommel bestaat echt. Het is hoe we leven. En het kan mooi zijn.

Melassepoort is mooi schoon geworden (met behulp van zo'n 10 natte vaatdoeken), net als mijn zoon na een lang bad. Tegenwoordig breken mijn jongens diezelfde banken af ​​om forten, speeltuinen en grotten te bouwen. Ze helpen me met bakken, en we krijgen overal meel. Boven op het bed dat ik vroeger dagelijks opmaakte (met ziekenhuishoekjes!), plof ik neer in een donzige klodder gekreukt, verkreukeld beddengoed voor het middagdutje van mijn jongste zoon.

Terwijl hij vorige week lag te slapen, bestudeerde ik zijn voetjes, die nog zo klein zijn. Ik Ik vroeg me af waar die voeten heen zouden gaan, wat ze zouden doen. Ik hoop dat ze naar de top van Maya-ruïnes wandelen, een winnend doelpunt of twee scoren en de warmte van een aluminium kano voelen terwijl ze over een ongerepte landelijke beek dobberen. Ik stel me voor dat ze zullen zweten terwijl hij wacht bij de voordeur van het ouderlijk huis van zijn eerste date. Ik hoop zelfs dat een van hen een splinter krijgt van een zee-egel voor de kust van een klein stadje in Noord-Italië, en ik hoop dat een oudere man uit de buurt hem in gebrekkig Engels en pantomime aanraadt om op zijn wond te plassen – wat hem aan het lachen maakt, een echte pijnstiller. Ja, ik besteed mijn tijd liever aan het rommelen met deze prachtige ideeën dan aan het opruimen van zogenaamde rotzooi.

Toegegeven, ik ga nog steeds naar de "clean car club" – maar slechts ongeveer één keer per jaar. De medewerkers huiveren als ze met geweld de autostoelen van mijn zoons van de leren bekleding trekken, die altijd plakkerig is van de talloze druipende pakjes sap die mijn zoons op de terugweg naar huis na onze talloze avonturen in de stad naar binnen werken. Boven het geknetter uit roepen ze: "Even niet geweest, hè?" Nee, zeker niet. We zijn druk geweest. We hebben prachtige rommel gemaakt.