บทเรียนจากความยุ่งวุ่นวาย

เย็นวันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ขณะที่กำลังทำทาโก้ ฉันได้ยินเสียงนิ้วเท้าของลูกชายวัยเตาะแตะวิ่งมาหาฉัน พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน ฉันจำได้ว่าคิดว่า “ฉันสงสัยว่ามีอะไรตลกนักนะ… เขาเงียบมาก เล่นคนเดียว” เด็กวัยเตาะแตะเงียบๆ เล่นคนเดียว 30 นาทีเหรอ ฉันน่าจะรู้ดีกว่านี้นะว่าเป็นความผิดพลาดของมือใหม่

ฉันหันไปทักทายลูกชายวัย 16 เดือนของฉัน และต้องตกตะลึงเมื่อเห็นลูกชายหน้าตาซีดเผือกเหนียว ๆ เดินโซเซมาหาฉัน มือข้างหนึ่งยื่นออกมาหาฉัน ส่วนอีกข้างหนึ่งกำขวดน้ำเชื่อมขนาด 16 ออนซ์ที่ว่างเอาไว้ในมือขณะที่ฉันกำลังทำอาหารอยู่ จนทำให้พ่อกำขวดจนมือเขียว

ฉันรีบอุ้มเขาขึ้นมาและดวงตาของเราก็เบิกกว้างพอๆ กัน ดวงตาของเขามีรอยน้ำตาลเชื่อม ฉันอุทานว่า “คุณทำอะไรลงไป” จากนั้นก็หัวเราะออกมา เขาหัวเราะท้องแข็งตอบกลับ ฉันวางเขาลงแล้วปิดเนื้อบด แม้แต่มือใหม่คนนี้ก็รู้ว่าเราคงต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่เราจะได้กินเนื้อบด

ฉันคิดว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นความประมาทเลินเล่อของเขา ฉันคิดว่าตัวเองคงจะไม่พอใจกับการทำความสะอาด แต่กลับประทับใจกับขอบเขตอันกว้างไกลของงานของเขา

เราเดินตามรอยเท้าของเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยจับมือกันและเท้าที่เหนียวเหนอะหนะ ขณะที่ฉันกำลังยุ่งอยู่กับการทำให้เนื้อวัวเป็นสีน้ำตาล เขาก็กำลังยุ่งอยู่กับการทำให้โซฟา โซฟาคู่ โต๊ะกาแฟ ชั้นวางทีวี รีโมตคอนโทรล โทรศัพท์มือถือ พื้น และผนังเป็นสีน้ำตาลด้วยกากน้ำตาล และแน่นอนว่าเขาเองก็ทำให้ตัวเองเป็นสีน้ำตาลเช่นกัน ซึ่งเขาใช้โอกาสทองนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด คุณเคยใช้กากน้ำตาลเมื่อเร็วๆ นี้หรือไม่ กากน้ำตาลมีความหนืดและสีคล้ายกับน้ำมันเครื่อง โชคดีที่มันมีกลิ่นที่ดีกว่า ฉุนกว่า แต่ดีกว่า เขาสร้างความยุ่งเหยิงให้เกิดขึ้น

ฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเหงื่อแตกพลั่ก เพราะก่อนมีลูก ฉันเคยเป็นสมาชิก “ชมรมทำความสะอาดรถ” ที่ร้านล้างรถแถวบ้านมาก่อน ฉันพบว่าคราบสกปรกนั้นน่ารำคาญ ไม่ให้เกียรติ และน่ารังเกียจอย่างยิ่ง แต่ระหว่างที่ลูกวัยเตาะแตะของฉันทาสีห้องนั่งเล่นและตัวเขาเองด้วยกากน้ำตาล ฉันก็รู้สึกอบอุ่นใจและพร้อมที่จะลุยกับความสกปรก

ฉันคิดว่าตัวเองคงจะโกรธ แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นเขาทำสิ่งที่ไม่รอบคอบ ฉันคิดว่าตัวเองคงจะรู้สึกไม่พอใจกับการทำความสะอาด แต่กลับรู้สึกประทับใจกับผลงานของเขาที่ทำได้หลากหลาย และกากน้ำตาลก็ละลายน้ำได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร สิ่งเดียวที่ฉันโกรธเมื่อมองย้อนกลับไปก็คือ ฉันไม่หยุดถ่ายรูปสักรูปสองรูป

เพียงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ฉันพบหนังสือดีๆ สำหรับลูกชายของฉัน ชื่อว่า “The Beautiful Oops” เขียนโดย Barney Saltzberg ลูกชายวัย 5 ขวบของฉันและน้องชายวัย 3 ขวบของเขาชื่นชอบบทเรียนในหนังสือเล่มนี้ “รอยเปื้อนและรอยเปื้อนสามารถสร้างเวทมนตร์ได้” “การหยดสีเพียงเล็กน้อยช่วยให้จินตนาการของคุณโลดแล่น” ผู้เขียนได้ตีความความยุ่งเหยิงและ “ความผิดพลาด” ใหม่ ไม่ใช่เป็นอุบัติเหตุที่เลวร้ายหรือเหตุการณ์ที่โชคร้าย แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทาง เป็นช่วงเวลาที่สำคัญต่อการพัฒนาความคิดและตัวเราเอง ความยุ่งเหยิงเป็นโอกาสสำหรับการแสดงออกอย่างสร้างสรรค์ เพื่อความเพลิดเพลินและการค้นพบ และเพื่อความเพลิดเพลินและการเฉลิมฉลอง ความยุ่งเหยิงเป็นเรื่องจริง เป็นวิธีที่เราใช้ชีวิต และมันอาจสวยงามได้

คราบน้ำเชื่อมทำความสะอาดได้อย่างดี (ด้วยความช่วยเหลือของผ้าเช็ดจานเปียกประมาณ 10 ผืน) เช่นเดียวกับลูกชายของฉันหลังจากอาบน้ำนานๆ ปัจจุบันลูกชายของฉันจะรื้อโซฟาเหล่านั้นเพื่อสร้างป้อมปราการ สนามเด็กเล่น และถ้ำ พวกเขาช่วยฉันอบขนม และแป้งก็กระจายไปทั่ว บนเตียงที่ฉันเคยทำทุกวัน (มีมุมโรงพยาบาลด้วย!) ฉันนอนลงบนที่นอนที่ยับยู่ยี่และยับยู่ยี่เพื่องีบหลับกับลูกชายคนเล็กของฉัน

ขณะที่เขางีบหลับเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ฉันสังเกตเท้าของเขาซึ่งยังเล็กมาก สงสัยว่าเท้าเหล่านั้นจะไปที่ไหน จะทำอะไร ฉันหวังว่าเท้าเหล่านั้นจะปีนขึ้นไปบนซากปรักหักพังของชาวมายัน เตะประตูชัยสักหนึ่งหรือสองประตู และสัมผัสความอบอุ่นของเรือแคนูอลูมิเนียมขณะล่องไปตามลำธารอันบริสุทธิ์ในชนบท ฉันจินตนาการว่าเท้าเหล่านั้นจะต้องเหงื่อออกในขณะที่เขารออยู่ที่หน้าประตูบ้านพ่อแม่ของเดทครั้งแรกของเขา ฉันยังหวังด้วยว่าหนึ่งในนั้นจะได้รับเสี้ยนจากเม่นทะเลนอกชายฝั่งเมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของอิตาลี และฉันหวังว่าชายชราในท้องถิ่นจะแนะนำด้วยภาษาอังกฤษที่ไม่ค่อยคล่องนักและแสดงละครใบ้ว่าเขาควรฉี่ใส่แผลของเขา เรียกเสียงหัวเราะ ซึ่งเป็นยาแก้ปวดที่แท้จริง ใช่แล้ว ฉันอยากใช้เวลาไปกับการยุ่งวุ่นวายกับไอเดียสวยๆ เหล่านี้มากกว่าจะทำความสะอาดสิ่งที่เรียกว่าเลอะเทอะ

ฉันยอมรับว่าฉันยังคงไป “คลับรถสะอาด” อยู่ แต่เพียงปีละครั้งเท่านั้น พนักงานรู้สึกอึดอัดเมื่อต้องดึงเบาะหนังของลูกชายฉันออกจากเบาะอย่างแรง ซึ่งเหนียวเหนอะหนะตลอดเวลาจากกล่องน้ำผลไม้ที่หยดลงมานับไม่ถ้วนที่ลูกชายของฉันสูดเข้าไประหว่างทางกลับบ้านจากการผจญภัยนับไม่ถ้วนในเมือง พวกเขาอุทานขณะที่ได้ยินเสียงกรอบแกรบว่า “ไม่ได้เข้ามานานเลยใช่ไหม” ไม่หรอก ไม่แน่ใจ เราต่างก็ยุ่งวุ่นวายกันมาก สร้างความสกปรกให้สวยงาม