Lessen Uit De tuin: Oogst En Dankbaarheid

Soms voelt het overweldigend. Een vriendin belde een paar dagen geleden en nodigde me uit om een ​​paar dagen naar Alberta te komen. "Klinkt geweldig en onmogelijk," zeg ik. Ik leg uit over de tuin en de oogst, maar merk dat het haar niet begrijpt. Ze mompelt iets, niet voor het eerst, en niet zonder vriendelijkheid, dat ik een slaaf van de tuin ben. "Het is niet de bedoeling, hè?", oppert ze.

Overweldigd door al het werk dat de oogst met zich meebrengt, vergeet ik gemakkelijk dankbaarheid voor deze overvloed. Ik maak soms grapjes over mijn herinnering aan mezelf: "Herinner je januari. Herinner je februari." In deze koude maanden, wanneer de tuin stil ligt onder een dikke laag sneeuw, smullen we van de overvloed uit de vriezer en de wortelkelder, van voedsel dat nog steeds rijk is aan kleur, smaak en voeding.

Maar mijn dankbaarheid gaat verder dan alleen de voedselvoorraad die ik tijdens de winter in de kelder heb opgeslagen.

Een paar jaar geleden, in de herfst, hoorde ik op de radio een verslag over vluchtelingen in Somalië die moeite hadden om aan voedsel te komen. Ze waren door verschrikkelijke droogte en hitte gemigreerd op zoek naar een plek om te wonen waar voldoende voedsel beschikbaar was om te overleven. "Zou geen van die mensen," zei ik tegen mezelf, "zou het geweldig vinden om hun probleem van te veel voedsel te hebben, voedsel dat je in overvloed hebt om de seizoenen door te komen tot de volgende oogst?" Een nieuwe vorm van dankbaarheid kwam naar boven, voor mijn geluk dat ik geboren ben op een plek waar voedsel zo toegankelijk is, waar land beschikbaar is, waar het klimaat overvloed bevordert en waar oorlogvoering niet bestaat.

Er zit nog een andere dimensie aan dankbaarheid voor het voedsel dat hier groeit. Toen het idee ontstond om rijke en gezonde grond te creëren en zoveel mogelijk in onze eigen tuin te verbouwen, was dat ook mijn eigen bijdrage aan duurzaamheid en wat ik, in het boeddhistische ideaal, een rechtvaardige levenswijze zou noemen.

De voedingsindustrie is losgeraakt van de kleine stukjes land rond woningen en dorpen. Hier in Canada komen in de koude wintermaanden verse mango's uit Zuid-Amerika aan, sla en broccoli uit Californië, avocado's uit Azië. Verpakkingen en brandstof vormen een enorme aanvulling op het voedsel. Wat doet één mens in een wereld waarin we de ecosystemen van de planeet ernstig overbelasten, grondstoffen verspillen en in een alarmerend tempo vervuilen?

Het kweken van mijn eigen moestuin is een kleine stap vergeleken met de enorme omvang van deze milieu-uitdagingen, maar het is nog steeds aanzienlijk. Door de jaren heen kan ik de besparingen op verpakkingen, brandstof, andere transportkosten, versheid en vitaliteit optellen.

Gemeten in een kopje voor kopje of pond voor pond, lijkt het niets, vergeleken met het totaal van wat er wordt verbruikt. Maar kleine daden zijn niet niks.

Systeemdenken toont aan dat zeer kleine gedragingen de werking van zeer grote systemen aanzienlijk kunnen veranderen. En Rupert Sheldrake suggereert in zijn werk met morfogenetische velden dat de acties van één element van een soort andere leden van de soort kunnen beïnvloeden, zelfs wanneer er geen contact plaatsvindt, zelfs wanneer de leden zich op een ander continent bevinden. Sheldrake doet verslag van laboratoriumtests in de Verenigde Staten waar ratten leren navigeren door een doolhof om als beloning voedsel te krijgen. De eerste generatie deed er lang over om het doolhof te leren, terwijl volgende generaties er minder tijd voor nodig hadden. Vreemd genoeg leerden ratten in Australië, toen ze voor het eerst met dezelfde doolhoftest werden geconfronteerd, deze sneller dan de eerste generatie ratten. Er zijn in veel delen van de wereld veel testsituaties uitgevoerd die suggereren dat soorten met elkaar verbonden zijn via een veld dat verder reikt dan het fysieke.

Acties die worden ondernomen om duurzame voedselproductie te ondersteunen, zelfs op kleine schaal, kunnen een verschil maken. Ik ben dankbaar dat ik dit weet en eraan herinnerd word, terwijl ik uien snijd en hak voor de volgende pan soep.

Als ik mijn gedachten richt op herinnering, op dankbaarheid, voel ik het groeien. De schoonheid van het eten – die glinsterende, diep kastanjebruine pruimen, hun vruchtvlees zacht, zoet en sappig; de intense kleur in de combinatie van groene paprika en rode tomaat, fijngehakt in een salade.

Deel uitmaken van dit proces is een bron van vreugde. Sterker nog, ik word soms moe van al dat werk, terwijl het eten rijpt en zijn eigen schema volgt, niet het mijne. Maar hier zit ook een les in overgave. Om blij deel uit te maken van het proces dat mijn eigen schema ver te boven gaat.

Ja, de oogst vergt veel inspanning. Maar kunnen werken is een geschenk en een voorrecht. Ik kies ervoor om dit werk te doen en andere genoegens of hobby's te laten varen. Door de tijd te nemen om te onthouden waarom, zodat ik me niet onderdrukt voel door de inspanning die het vereist, word ik er jaar na jaar aan herinnerd waarom ik deze keuze maak. Het gaat er niet alleen om dat ik januari herdenk. Het gaat erom dat ik nu aanwezig ben, met alle zegeningen en voordelen die het me geeft.