Levenslessen Van Een Berg

We ontmoeten elkaar op zondagmorgen op de parkeerplaats van een supermarkt in Ashland, Oregon.

Het is 17 juli, een datum die ik al zo lang als ik me kan herinneren vier. De dag dat ik geboren ben.

Ik ben vijf uur naar het zuiden gereden om een ​​groep vreemden te ontmoeten in afwachting van een andere geboorte. Ik ben hier, precies 42 jaar na mijn geboorte, om eindelijk een man te worden.

Zenuwachtige begroetingen. Laatste controles. Auto's en vrachtwagens volgeladen met kampeeruitrusting, rantsoenen en literflessen water. We slingeren in konvooi de heuvels in.

Winkels, borden en andere voertuigen verdwijnen langzaam totdat het asfalt een stoffig pad wordt. Enorme dennenbomen torenen boven ons uit en blokkeren bijna de helderblauwe lucht. Een stuk of twaalf kalkoengieren schieten weg voor iets doods terwijl we onze weg de wildernis in slingeren.

Vanuit mijn linkerraam zie ik door een opening in de bomen een verre berg en ik voel een golf van herkenning, alsof ik een oude vriend zie.

Als ik hier terugkom, vraag ik me af of ik voor altijd veranderd zal zijn.

We komen aan bij het basiskamp.

'Welkom bij jullie thuis voor de komende zeven dagen', zegt Robert, onze gids en mentor op de innerlijke en uiterlijke reizen die voor ons liggen.

We verspreiden ons om onze tenten op te zetten en ik word aangetrokken door het uitzicht op de berg. Er ligt nog sneeuw op de top. Het lijkt wel het Paramount-logo dat in de verte schittert.

De kleine groep, 50/50 mannen en 50 vrouwen, verzamelt zich in een kring. Mijn mede-avonturiers. We hebben elk een half uur om onszelf voor te stellen en uit te leggen waarom we hier zijn. Om te delen wat we hopen dat deze ervaring ons zal brengen.

Ik praat over de wens om los te laten. Over het voltooien van een rouwproces. Over het zoeken naar helderheid over mijn doel en wat mijn volgende thuis zou zijn. Over het feit dat ik al een tijdje nadenk over hoe onze cultuur diepe rituelen mist die de overgang naar volwassenheid markeren, en hoe gemakkelijk het is om zonder die rituelen ergens tussen jongen en man te verdwalen. En over hoe ik, misschien wel twintig jaar te laat, hier eindelijk sta om de overstap te maken.

_______________

De volgende dag begint met salie-smudging en een Zegening van de Zeven Richtingen . Robert leert ons de basisprincipes van overleven. De wilde dieren hier steken je eerder dan dat ze je opeten, maar er zijn beren in het bos en een roedel coyotes – “kwetterend, jankend, blaffend” – die ons 's nachts bezoekt.

Hij leert ons de inheemse tradities die ten grondslag liggen aan het transformatieproces dat we zullen ondergaan. De rituelen die we kunnen gebruiken om onszelf te reinigen, te zuiveren en ons open te stellen voor de Geest. De effecten die we kunnen verwachten te voelen, zien en horen als we diep duiken. Zijn wijsheid is kalmerend. De tijd verstrijkt terwijl hij verhalen deelt over hen die ons voorgingen.

We vormen elk een intentie en schreeuwen of fluisteren die naar de vallei... de mijne verklaart dat ik een man (het woord klinkt nog steeds ongemakkelijk in mijn mond) ben met integriteit, een brug tussen werelden.

Dan stuurt hij ons individueel op pad om een ​​plek te vinden waar we zelfs de dunne laag van onze tent afwerpen en drie dagen en drie nachten alleen in de wildernis leven. We zullen leven van niets meer dan vier liter water per dag en een klein zakje oplosbare elektrolyten.

'De manier waarop je de locatie voor je Vision Quest kiest, weerspiegelt meestal je leven', vertelt hij ons.

Sommigen kiezen voor een snelle route en relatief dicht bij de camping. Ik ga ver, verken alle windrichtingen voordat ik noordwaarts over een bergkam trek en zoek tot ik een nog duidelijker zicht op mijn berg heb.

_______________

Robert maakt ons allemaal om 6 uur wakker.

Hij heeft een stenen cirkel gecreëerd met in het midden een staf. Dit is de drempel. Hij zegent hem en nodigt ons uit om er één voor één in te stappen. Een laatste veeg. Gefluisterde bezweringen. Een ceremonieel strijken van de veren en hij stuurt ons op weg.

Vanaf dit moment zullen we niemand meer zien of spreken, totdat we over 3 dagen terugkomen.

Als ik op mijn soloplek aankom, bedank ik de natuur eromheen. Ik vraag de bomen, rotsen en dieren om vriendelijk over me te waken. Ze hebben het vermogen me vast te houden of pijn te doen, om de komende dagen te buigen naar inzicht of letsel. De zon staat hoog en heet. Ik begin water te drinken en mijn kamp op te zetten.

Ik bouw mijn onderkomen met touw en een zeil en ben er lang over aan het nadenken hoe ik het zo kan maken dat ik de berg kan zien terwijl ik lig. Als het klaar is, heb ik een vlakke slaapplek ingeruild voor een adembenemend uitzicht, maar ik ben trots op hoe ik deze locatie heb nagestreefd, niet heb opgegeven totdat ik hem had gevonden en hem heb gemaakt zoals hij moest zijn. Ik weet dat ik de perfecte setting heb gevonden voor mijn zoektocht naar een visioen. Eindelijk gaat het echt gebeuren.

______________

Louis CK grapte in zijn toespraak bij de Oscars dat de winnaar in de categorie Korte Documentaires in een Honda Civic naar huis zou rijden. Ik maak documentaires voor de kost en heb niet eens meer een auto.

Ik heb vrienden rijk zien worden in andere sectoren en me vaak afgevraagd waarom ik ervoor koos om een ​​carrière na te streven die door de maatschappij zo financieel ondergewaardeerd wordt. Maar diep van binnen weet ik waarom. Eerlijk gezegd wilde ik nooit een baan. Na een paar pogingen besefte ik dat ik nooit wilde in- en uitklokken, al mijn dagen aan iemand anders wilde geven, of de zondagavondvrees wilde voelen terwijl er weer een week op kantoor aanbrak. Ik wilde een interessant leven leiden, zoveel mogelijk van de wereld ervaren, mensen en verhalen ontmoeten waarvan ik vond dat ze gehoord moesten worden, en geen creatieve of levenskeuzes maken die door geld werden gemotiveerd.

Dat is me min of meer gelukt, maar de laatste tijd stel ik mezelf lastige vragen over filmmaken en vraag ik me af of een negen-tot-vijf-baan (of negen-tot-negen-baan) wel de juiste is om je een volwaardig lid van de mensheid te voelen. Ik ben boos geworden op mijn roeping, heb die weggeduwd en geprobeerd me ertegen te keren.

Een gesprek met een vriendin een jaar geleden maakte indruk. "Ik heb geprobeerd veel andere dingen te zijn", zei ze eenvoudig, "maar ik heb eindelijk geaccepteerd dat ik filmmaker ben." Een deel van mij is hier om eenzelfde soort vrede te sluiten, of om te ontdekken hoe ik de komende tien jaar van mijn leven anders moet doorbrengen.

Ik heb op een kleine manier valsgespeeld tijdens de zoektocht. Ik heb een boek hierheen gesmokkeld. Iets zei me dat dit het juiste moment was om An Untethered Soul van Michael A. Singer te lezen. Ik sla de kaft open en zie dat het begint met een citaat van Shakespeare:

“Dit boven alles: wees trouw aan jezelf, en daaruit moet volgen dat je, net als de nacht de dag, tegenover niemand ontrouw kunt zijn.”

Ik duik erin.

________________

Het vroege licht wekt me en ik zie het achter de horizon verdwijnen. Het zwartblauw van de nacht verandert in dieporanje dat geleidelijk overgaat in geel, totdat de zon opkomt en alles in goud overspoelt en de mist van de bomen opheft. 's Nachts keert het proces om: helderblauw verandert in roze, totdat de donkere tinten ook dat verdrijven.

Ik heb een kater. Een doffe pijn klopt achter mijn ogen. Maar tot mijn verbazing heb ik geen honger. Ik drink water. Nog meer water.

Ik heb elke dag maar één echte verplichting: 's ochtends een aangewezen buddy-plek bezoeken en een bordje achterlaten dat het goed met me gaat. Mijn buddy komt dan 's middags langs, ziet dat ik leef en laat een bordje achter dat ik de volgende ochtend ophaal. Elke keer dat we langskomen, voegen we meer decoratie toe aan de cirkel: takjes, dennenappels, stenen. Op de tweede dag laat mijn buddy een simpele schets voor me achter: twee wilde bloemen en een bij op aquarelpapier. Het ontvangen van dit prachtige cadeau via ons primitieve postsysteem maakt me onbeschrijfelijk gelukkig.

Op de terugweg van de buddycirkel merk ik dat ik langzamer loop dan normaal. Ik bereik een open plek en blijf even stilstaan ​​om op adem te komen bij een boomstronk.

Mijn gedachten dwalen af ​​naar angst. Alles wat me tegenhield, leidt uiteindelijk tot die angst. Plotseling besluit ik mijn verlegenheid af te leggen als een oude jas die ik niet meer nodig heb en hem achter te laten.

Ik haal het er plechtig af en zet het voorzichtig neer voordat ik verder loop.

Ik schat de tijd in op basis van de stand van de zon. Een groot deel van de dag dans ik tussen zon, schaduw en vliegen. Als de insecten te veel worden, besef ik dat het tijd is om te vertrekken.

Dan, zittend op een rots met uitzicht op de berg, besluit ik om het gewoon allemaal uit te praten.

De dichtstbijzijnde mens bevindt zich op meer dan een kilometer afstand, terwijl de meeste mensen met wie ik moet communiceren, duizenden kilometers verder weg zitten.

Maakt niet uit. Ik bied mijn oprechte excuses aan aan ex-partners en geliefden. Ik zoek naar genoegdoening voor gebroken vriendschappen. Ik betuig mijn respect aan degenen die te vroeg zijn overleden en vertel hen hoe erg ik ze mis.

Ik weet dat deze gesprekken geen vervanging kunnen zijn voor het echte werk, maar het opdiepen van al het ongezegde maakt me lichter en leger. Hun lading is verdwenen. Ik voel de weg langzaam vrijmaken voor iets nieuws.

Het gaat door tot in de tweede nacht met een 'Death Lodge Ceremony' waarin ik me voorbereid op mijn eigen dood. Ik sluit mijn ogen en verwelkom vrienden en familie die zich in stilte manifesteren om een ​​laatste afscheid te nemen. Ik heb geen idee hoe lang het duurt, maar ik voer een hardop gesprek met iedereen. Ik bedank hen voor hun vriendelijkheid, hun liefde, de manieren waarop ze mijn leven hebben verrijkt. Tegen de tijd dat ik klaar ben, is de maan vol en staat hoog aan de nachtelijke hemel.

_______________

Het boek duikt dieper in de paradox van het jezelf bevrijden van je ingebeelde Zelf. We zijn niet het constante gebabbel, de stem in je hoofd. We zijn niet de verzameling ervaringen. We zijn de getuige van deze dingen, het bewustzijn dat erachter schuilgaat. De 'jij' die er altijd al is geweest – als tweejarige, als twaalfjarige, als tweeëntwintigjarige, als tweeënveertigjarige. De jij voorbij labels en namen, voorbij zelfs gender.

Het nodigt uit tot een verschuiving van geest naar hart. Naar een constant, levenslang proces van het openen en openhouden van dat mysterieuze orgaan, van loslaten en "jezelf toestaan ​​om elke noot te ervaren die het hart kan spelen... Alles komt goed zodra je met alles oké bent. En dat is het enige moment waarop alles oké zal zijn".

__________________

De laatste nacht kregen we de opdracht om onze eigen stenen 'Doelcirkel' te bouwen en daarin wakker te blijven tot het eerste licht wordt.

Nadat ik de stenen heb verzameld, bestrijk ik mijn cirkel met de laatste restjes wilde salie die Robert ons gaf. Ik steek een kaars aan en wacht tot de maan door de bomen opkomt.

Ik doe mijn best, maar ik kan gewoon niet stoppen met in slaap vallen. Ik val in en uit lucide dromen. Ik besef dat mijn visie niet holografisch voor deze vermoeide ogen zal dansen.

Opeens gaan ze open en is het de vierde ochtend.

Beneden de vallei ligt een witte deken. Ik ben letterlijk boven de wolken.

Foto genomen door Robert Wagner in het basiskamp op de vierde ochtend van de Vision Quest

Terwijl de zon opkomt, pak ik langzaam in wat ik denk dat ik op mijn trillende benen kan dragen en zie ik een zin die ik gisteravond in mijn dagboek heb geschreven:

“Kom op God, laten we samen een Oscar winnen.”

Ik draai me om en ga terug naar het basiskamp. Ik word vervuld van een zalig gevoel van vrede en voldoening. "Het zou elke dag zo kunnen zijn" vormt zich als een gedachtewolkje dat lukraak door mijn bewustzijn zweeft.

Ik zoek mijn weg terug door de bomen, over het droge open gebied waar ik de dag ervoor een klein vogelnestje op de grond had gevonden. Het was kwetsbaar, volkomen intact en niet meer in gebruik.

Ik boog me voorover en verwonderde me over de ingewikkelde manier waarop gras en twijgjes tot een perfecte cirkel waren verweven, elk sprietje zorgvuldig in elkaar gezet door een vogeltje dat ijverig een plekje bouwde om zijn gezinnetje groot te brengen. Het vinden van dit prachtige kleine huisje op mijn pad voelde als een teken dat het nu tijd was, en Oregon is dé plek, om mijn eigen nest te bouwen.

Ik bereik het pad dat terug naar het basiskamp leidt. Als ik dichterbij kom, verschijnt onverwachts de tune van The Great Escape op mijn lippen. Ik begin te fluiten.

Ik ben dolblij dat ik deze hele ervaring niet alleen heb overleefd, maar ook heb omarmd en ervan heb genoten. Ik ben niet opgegeten. Ik ben niet gewond geraakt.

Dan, ongeveer tweehonderd meter verderop, begint het fluitsignaal te haperen.

Ik pauzeer en probeer het opnieuw.

Opeens voel ik me alsof ik op mijn staf leun, terwijl een enorme golf van emotie door me heen gaat.

Uit het niets beginnen de tranen over mijn wangen te stromen en ik voel een snik uit mijn borst barsten. Iets in mijn hart barst open en ik kan het niet meer tegenhouden.

Ik ben uitgeput van al dat loslaten. Het afwerpen van vele huiden heeft me rauw achtergelaten. Ik heb 84 uur niet gegeten. Ik word plotseling overweldigd door de gedachte dat er een paar stappen verder een nieuwe toekomst wacht. Dat ik, wanneer ik weer over de drempel stap, eindelijk op weg ben naar ware mannelijkheid. Het is tegelijk herkenning, opluchting en een laatste rouw om het te lang geleden einde van de jeugd.

Ik laat mijn rugzak vallen en stap de kring in. Mijn schouders trillen van emotie. Ik ruik de brandende salie terwijl Robert me zegent en Spirit dankt dat hij me veilig heeft teruggebracht. Mijn ogen zijn gesloten. De tranen blijven maar komen.

Hij omhelst me stevig als ik naar buiten stap. "Welkom terug, broer."

De anderen zijn ook allemaal terug. Ze klappen en juichen mijn succesvolle terugkeer toe. Ik voel hun warmte. Ik heb aan elk van hen gedacht en ben benieuwd naar hun verhalen.

Ik glimlach en haal diep adem.

"Oké", zeg ik, "wat eten we vandaag?"

Een uur later heb ik fruit, wat ontbijtgranen en een groot stuk chocolade gegeten. De nood-energiereep in mijn tas, waarmee ik zo uitgebreid had gediscussieerd en onderhandeld tijdens de zoektocht, zit nu eindelijk in mijn gekrompen maag.

Terwijl ik terugloop naar mijn plek om de rest van mijn spullen op te halen, zet ik mijn telefoon aan om een ​​paar mensen te laten weten dat ik leef. Ik had er al zo vaak spijt van gehad om foto's te maken, maar een paar dagen zonder technologie hebben me in een andere tijdsgeest gebracht, en ik heb gemengde gevoelens als ik zie hoe mijn inbox wordt bijgewerkt.

Ik heb 247 ongelezen e-mails. Ik scroll er snel doorheen, op zoek naar iets belangrijks. Eén valt me ​​op en ik twijfel:

Onderwerp: Gefeliciteerd met je Emmy-nominatie!

Ik open Facebook. Ik ben getagd in een bericht. Ik klik op de link en scroll helemaal naar beneden tot ik de bevestiging zie. Het klopt. Onze film Tashi and the Monk is genomineerd in de categorie Beste Korte Documentaire van de Emmy's.

Ik glimlach weer.

Ik denk dat het daarmee wel is opgelost. Ik ben echt een filmmaker.

________________

Robert zegt dat het een jaar duurt voordat de visie zich volledig manifesteert. Op de laatste ochtend samen nodigt hij ons allemaal uit om een ​​brief aan onszelf te schrijven over een jaar. We stoppen ze in enveloppen die hij ons over 12 maanden zal versturen. Ik zal niet precies vertellen wat er in mijn brief stond, maar als alles volgens plan verloopt, zal er tegen 17 juli volgend jaar veel gebeurd zijn. Ik onderteken hem met 'Je beste vriend'.

Ben ik nu echt een man geworden?

Het was in de stilte onder die gigantische bomen, waarvan de jaarringen meer dan 100 winters en zomers aangaven, dat ik eindelijk tot rust kwam.

Ik bedacht hoe dezelfde intelligentie of visie die het zaadje voor de torenhoge den in zich draagt, ook in ons aanwezig is. We groeien, evolueren en bewegen ons in een spiraal omhoog door een zich steeds uitbreidend nu. We leren van de mensen om ons heen. Atmosferische omstandigheden spelen een rol. Maar het is een herinnering aan wat we op de een of andere manier intuïtief al weten, die danst met de ontdekkingen van de wereld buiten onszelf. Een acceptatie van een proces dat veel ouder en wijzer is dan we ons ooit kunnen voorstellen.

Deze bomen twijfelen niet aan hun boom-zijn, het zijn gewoon bomen. Ik ben een mens. En als ik vanuit de kern van mijn wezen handel, weet ik dat dat de daden van een goed mens zullen zijn.

Mijn stem is niet plotseling dieper. Net als op een verjaardag voel ik me niet plotseling een jaar ouder. Maar er is iets veranderd. Ik sta rechtop. Mijn ogen stralender. De last van twijfel of dubbelzinnigheid is weggenomen. Ik voel me vastberaden en doelgericht. Ik weet dat er een deur naar een andere plek opengaat, en hoewel het jaren kan duren om mijn nieuwe (mens)menspak volledig te vullen en echt te leren handelen met moed en hart, is het proces gaande.

Vlak voordat we afscheid nemen en teruggaan naar de wegen die naar ons oude/nieuwe leven leiden, geeft Robert nog een laatste advies.

"Wanneer je iemand omhelst", zegt hij, "wees dan niet de eerste die de knuffel verbreekt. En kijk wat er met de energie gebeurt."

Het is, net als al zijn lessen van de afgelopen week, een perfecte mix van licht en serieus.

_____________

Stof dwarrelt op terwijl het konvooi van auto's en vrachtwagens samen wegrijdt. Er zijn geen zichtbare sporen in het landschap, maar er is veel achtergelaten in deze wilde en prachtige plek.

Moe, vies en met een glimlach komen we allemaal van de berg af, veel lichter dan we vorige week aankwamen.