ለአፍታ የማቆም ቅዱስ ጥበብ

ለአፍታ የማቆም ቅዱስ ጥበብ

በህይወታችን ብዙ ጊዜ ራሳችንን መቆጣጠር በማንችላቸው ሁኔታዎች ውስጥ፣ የትኛውም ስልታችን የማይሰራባቸው ሁኔታዎች ውስጥ እናገኛለን። ረዳት የሌለን እና በጭንቀት የምንዋጥ፣ እየሆነ ያለውን ነገር ለመቆጣጠር በብስጭት እንሞክራለን። ልጃችን በአካዳሚክ ትምህርት ወደ ታች ይመለሳል እና እሱን እንዲሰለፍ ለማድረግ አንድ በአንድ ዛቻ እንሰጣለን። አንድ ሰው ጎጂ ነገር ተናግሮናል እና በፍጥነት መልሰን እንመታለን ወይም ወደ ኋላ እንመለሳለን። በስራ ላይ ስህተት እንሰራለን እና እሱን ለመሸፈን እንቸገራለን ወይም ለመካካስ ከመንገዳችን እንወጣለን። በስሜት ወደተቀሰቀሱ ግጭቶች በፍርሃት እየተለማመድን እና ስትራቴጂ ወደ ማውጣታችን እንሄዳለን።

ውድቀትን በፈራን ቁጥር ሰውነታችን እና አእምሯችን በበለጠ ፍጥነት ይሰራሉ። ቀኖቻችንን በተከታታይ እንቅስቃሴ እንሞላለን፡- በአእምሮ እቅድ ማውጣትና መጨነቅ፣ለመለመዱ ማውራት፣ማስተካከል፣መቧጨር፣ማስተካከል፣መደወል፣መክሰስ፣መጣል፣መግዛት፣መስታወት መመልከት።

በዚህ ሥራ መጨናነቅ ውስጥ፣ አውቀን እጃችንን ከቁጥጥር ብንወስድ ምን ይመስላል? ሆን ብለን የአዕምሮ ስሌቶቻችንን እና በየአካባቢያችን መሯሯጣችንን ብናቆም እና ለአንድ ወይም ለሁለት ደቂቃ ዝም ብለን ቆም ብለን ውስጣዊ ልምዳችንን ብናስተውልስ?

ለአፍታ ማቆምን መማር የራዲካል ተቀባይነት ልምምድ የመጀመሪያው እርምጃ ነው። ለአፍታ ማቆም እንቅስቃሴን ማገድ ነው፣ ወደ የትኛውም ግብ የማንሄድበት ጊዜያዊ የመለያየት ጊዜ ነው። ቆም ማለት በማንኛውም እንቅስቃሴ መካከል ሊከሰት ይችላል እና ለቅጽበት፣ ለሰዓታት ወይም ለህይወታችን ወቅቶች ሊቆይ ይችላል።

ቁጭ ብለን ለማሰላሰል ከቀጣይ ኃላፊነታችን ቆም ልንል እንችላለን። ሀሳባችንን ለመተው እና ትኩረታችንን ወደ እስትንፋሱ ለማነቃቃት በማሰላሰል መካከል ቆም ብለን እናስብ ይሆናል። ወደ ማፈግፈግ ወይም በተፈጥሮ ላይ ጊዜ ለማሳለፍ ወይም ሰንበትን ለመውሰድ ከዕለት ተዕለት ኑሮ በመውጣት ቆም ልንል እንችላለን። በእውነት ለማዳመጥ እና ከሌላው ጋር ለመሆን በንግግር ላይ ቆም ብለን መናገር የምንፈልገውን ትተን ይሆናል። ስሜታችን በልባችን ውስጥ እንዲጫወት በመፍቀድ በድንገት ሲነካን ወይም ስንደሰት ወይም ኀዘን ሲሰማን ቆም ብለን ልንቆም እንችላለን። ለአፍታ ቆም ብለን የምናደርገውን ማንኛውንም ነገር ማለትም ማሰብን፣ መነጋገርን፣ መመላለስን፣ መፃፍን፣ ማቀድን፣ መጨነቅን፣ መመገብን እናቋርጣለን እና በሙሉ ልብ ተገኝተናል፣ በትኩረት እና ብዙ ጊዜ በአካል ጸጥ እንሆናለን።

ቆም ማለት በተፈጥሮው የተወሰነ ጊዜ ነው። እንቅስቃሴዎቻችንን ከቀጠልን እንቀጥላለን፣ ነገር ግን ይህን የምናደርገው በመገኘት እና የበለጠ ምርጫ የማድረግ ችሎታን ይዘን ነው። ለምሳሌ ጥርሶቻችንን ወደ ቸኮሌት ባር ከመስጠታችን በፊት ቆም ብለን ስናስብ፣ የጉጉት ትንኮሳ እና ምናልባትም የበስተጀርባ የጥፋተኝነት እና ራስን የመፍረድ ደመና ልንገነዘብ እንችላለን። ከዚያም ቸኮሌትን ለመብላት እንመርጣለን, ጣዕሙን ሙሉ በሙሉ በማጣጣም, ወይም ቸኮሌት ለመዝለል እና በምትኩ ለመሮጥ እንወስን ይሆናል. ቆም ብለን ስናቆም ቀጥሎ ምን እንደሚሆን አናውቅም። ነገር ግን የተለመደ ባህሪያችንን በማበላሸት፣ ለፍላጎታችን እና ለፍርሃታችን ምላሽ የምንሰጥበት አዲስ እና የፈጠራ መንገዶችን እንከፍታለን።

በእርግጥ ለአፍታ ማቆም ተገቢ ያልሆነባቸው ጊዜያት አሉ። ልጃችን ሥራ ወደበዛበት ጎዳና እየሮጠ ከሆነ፣ ቆም ብለን አናቆምም። አንድ ሰው ሊመታን ከሆነ፣ እዚያ ቆመን በቅጽበት አርፈን ብቻ ሳይሆን ራሳችንን የምንከላከልበትን መንገድ በፍጥነት እናገኛለን። በረራ ልንቀር ከሆነ ወደ በሩ እንሮጣለን። ነገር ግን በዕለት ተዕለት ሕይወታችን ውስጥ አብዛኛው የምንገፋው ፍጥነታችን እና የመቆጣጠር ልማድ በሕይወት ለመትረፍ አያገለግልም እና በእርግጠኝነት አያድግም። ስለ አንድ ነገር የተሳሳተ ወይም በቂ ስላልሆነ በነጻ ከሚንቀሳቀስ ጭንቀት ይነሳል. ፍርሃታችን በተጨባጭ ውድቀት፣ ኪሳራ ወይም ሞት ላይ ቢነሳ እንኳን፣ በደመ ነፍስ የምንገፋው ውጥረት እና ትግላችን ብዙ ጊዜ ውጤት አልባ እና ጥበብ የጎደለው ነው።

እጃችንን ከመቆጣጠሪያው ላይ ማንሳት እና ቆም ማለት እየገፋፉን ያሉትን ፍላጎቶች እና ፍርሃቶች በግልፅ ለማየት እድሉ ነው። በቆምንበት ጊዜ፣ የሆነ ነገር እንደጎደለ ወይም እንደተሳሳተ መሰማታችን ወደ ሌላ ቦታ በምንሄድበት ጊዜ ወደ ወደፊቱ እንዳንጠጋ እንደሚያደርገን እንገነዘባለን። ይህ እንዴት ምላሽ እንደምንሰጥ መሰረታዊ ምርጫ ይሰጠናል፡ ልምዳችንን ለማስተዳደር ከንቱ ጥረቶቻችንን መቀጠል እንችላለን ወይም ተጋላጭነታችንን በሬዲካል ተቀባይነት ጥበብ ማሟላት እንችላለን።

ብዙ ጊዜ ቆም ማለት የሚያስፈልገን ጊዜ ይህን ለማድረግ በጣም የማይታገስ ሆኖ የሚሰማን ነው። በንዴት ቆም ማለት፣ ወይም በሀዘን ሲዋጥ ወይም በፍላጎት ሲሞላ፣ ማድረግ የምንፈልገው የመጨረሻው ነገር ሊሆን ይችላል። ቆም ብሎ ማቆም ምንም እርዳታ በሌለበት በጠፈር ውስጥ የመውደቅ ያህል ሊሰማን ይችላል - ምን እንደሚሆን አናውቅም። በቁጣችን ወይም በሀዘናችን ወይም በፍላጎታችን ጥሬነት እንድንዋጥ እንሰጋለን። ሆኖም የወቅቱን ትክክለኛ ልምድ ሳይከፍቱ፣ አክራሪ ተቀባይነት ማግኘት አይቻልም።

በተቀደሰው የማቆም ጥበብ፣ መደበቅ ለማቆም፣ ከልምዳችን መራቅን ለማቆም አቅም እናዳብራለን። በተፈጥሮአዊ አእምሮአችን፣በተፈጥሮ ጥበበኛ ልባችን፣የሚነሳውን ሁሉ ለመክፈት ባለን አቅም መታመን እንጀምራለን። ልክ ከህልም እንደ መነቃቃት፣ ህልማችንን ባለበት ባቆምንበት ቅፅበት ወደ ኋላ እያሽቆለቆለ መጥቷል እና አክራሪ መቀበል የሚቻል ይሆናል።