Hoe Kan Onze Dankbaarheid Bijdragen Aan wereldvrede?

Elke dag zijn we getuige van de wreedheid van oorlog en wreedheid, en kunnen we ons hopeloos voelen of eraan twijfelen of wat we als individu ook maar doen een positieve impact kan hebben. De Internationale Dag van de Wereldvrede werd onlangs gevierd, dus dit is misschien een goed moment om te reflecteren op hoe onze eigen dankbaarheid een verschil kan maken.

Ik houd van het Zen-gezegde:

Als er licht in de ziel is,
Er zit schoonheid in de persoon,
Als er schoonheid in de persoon zit,
Er zal harmonie in het huis zijn,
Als er harmonie in huis is,
Er zal orde zijn in het land,
Als er orde in het land is,
Er zal vrede in de wereld zijn.

Willen we wereldvrede bewerkstelligen, dan moeten we ons eerst afvragen of onze manier van denken, zeggen en doen een verschil kan maken. Dit is geen banale vraag. We moeten ons dit eerst afvragen als dankbaarheid relevant moet zijn en een transformerende kracht moet zijn.

Dankbaarheid brengt licht in de ziel omdat het licht werpt op ons gevoel van verbondenheid met elkaar. Het maakt ons onmiddellijk bewust van wat we van elkaar ontvangen. Dit reikt verder dan onze directe connecties met mensen die we persoonlijk kennen en omvat een breed scala aan mensen die bijdragen aan onze wereld. Bijvoorbeeld, alleen al nadenken over dankbaarheid voor de rijst die we straks eten, kan ons bewustzijn vergroten van degenen die de rijst in India hebben geplant en vervolgens van degenen die de rijst hebben geoogst, getransporteerd en verkocht. Duizenden mensen zouden op deze manier onze dank kunnen ontvangen.

Zo'n gevoel van onderlinge verbondenheid verlicht het 'licht in onze ziel', omdat het ons uit ons individualisme en onze afgescheidenheid haalt en ons dichter brengt bij de erkenning van onze absolute afhankelijkheid van anderen. Dit kan ons minder onverschillig maken voor de zinloze pijn die anderen wordt aangedaan. Filosoof Emmanuel Levinas betoogde dat het juist een gevoel van onderlinge verbondenheid is dat nodig is om de "radicale verantwoordelijkheid" voor de ander op ons te nemen, om ons ethisch te laten handelen en ons echt als mens te gedragen.

Een van de krachtigste manieren om iets terug te doen, is door te erkennen wat we van anderen hebben ontvangen.

Wanneer we erkennen wat we van een ander ontvangen, heeft dat een motiverende kracht die ons aanzet om iets terug te geven. Een van de krachtigste manieren om iets terug te geven, is door anderen te erkennen wat we van hen hebben ontvangen. Dit leidt tot wat sociaal antropoloog Margaret Visser omschrijft als 'verkenning' – erkenning van de waarde van de ander in zijn of haar menselijkheid door dankbaarheid jegens hen te uiten.

Stel dat we bijvoorbeeld naar de buurtwinkel gaan en de winkelier er na een lange werkdag om negen uur 's avonds moe uitziet, dan zouden we iets kunnen zeggen als: "Ik waardeer het enorm dat je de winkel zo laat openhoudt, zodat ik deze melk kan kopen." Het lijkt zo'n klein gebaar, maar het kan een enorme impact hebben in een wereld waarin die winkelier wordt gezien als iemand die er alleen is om een ​​transactie te verrichten, en dus niet echt onze dank verdient. Telkens wanneer we oprechte dankbaarheid uiten, baseren we onze relaties minder op transacties en meer op een gevoel van waardering voor wat we van een ander krijgen. Zoals socioloog Georg Simmel zegt, zorgt dankbaarheid voor de morele cohesie van de mensheid.

Het allerbelangrijkste is dat ze ons leert dat we onszelf geen bevestiging kunnen geven – deze erkenning door middel van dankbaarheid. Die moet ons door anderen gegeven worden.

Wanneer mensen zich erkend voelen door de dankbaarheid die anderen uiten, voelen ze zich meer bevestigd. Margaret Visser vertelt ons dat dit essentieel is voor ons gevoel van verbondenheid, identiteit en relaties. Bovenal leert ze ons dat we onszelf geen bevestiging kunnen geven – deze erkenning door dankbaarheid. Die moet ons door anderen gegeven worden.

Dankbaarheid werpt ook licht op de staat die het tegenovergestelde is: wrok. De woorden die we gebruiken jegens en over anderen zijn belangrijke reflectiepunten om te bepalen of ze voortkomen uit wrok of dankbaarheid. Als we merken dat we kwaadspreken, roddelen of kleineren, doen we het tegenovergestelde van verkenning of verbondenheid. We scheiden en isoleren onszelf van anderen en bevestigen hen.

De kern van de meeste oorlogen en wreedheden is de wrok die we in ons hart koesteren. Onze reflectie op hoe we het de volgende keer anders zouden kunnen doen, stuurt ons niet alleen terug naar dankbaarheid en persoonlijke integriteit, maar is ook een cruciale stap naar wereldvrede. We nemen 'radicale verantwoordelijkheid'. Onze eigen dankbaarheid kan een verschil maken.