Ik Zou Liever Een Leeg Leven Hebben

Mijn bestaan ​​is op zichzelf al een tegenstrijdigheid. Gebouwd door mannen die oorlog voerden voor hun brood. Gebouwd om kinderen te beschermen tegen de dood door diezelfde oorlog. Ik ben een schuilkelder.

Ik ben een ruimte diep onder het terrein van de St. Bakhita Girls Primary School in Zuid-Soedan. Als een graf, maar dan veel groter; groot genoeg om een ​​dozijn jonge meisjes te herbergen die uit hun klaslokalen zijn gerend toen ze het angstaanjagende gedreun van een naderend Antinov-gevechtsvliegtuig hoorden.

Iedereen hier kent dat geluid, dat ons al lang bereikt voordat het vliegtuig in zicht komt. Iedereen hier kent de stortvloed aan bommen die volgt, die de lucht vertroebelt, op de aarde neerstort, bomen doormidden hakt, takken van mensen berooft, huizen verwoest en onze hele wereld in brand lijkt te zetten.

Iedereen hier weet dat ik de enige mogelijke toevlucht bied. Eerlijk gezegd zou ik liever leeg blijven. Ik wou dat ik nooit nodig zou zijn.

Zulke bommen zijn tijdens de burgeroorlog twee keer op deze campus gevallen. Mijn betonnen muren beschermden de meisjes wel tegen de dood, maar alleen omdat er geen bom recht op mij viel. Beton is geen partij voor die enorme explosieven. Mijn diepte kan me echter beschermen tegen granaatscherven. Een jong meisje, haar stappen te verlamd door paniek om mijn holle veiligheid te bereiken, verloor haar been aan het hete, rondvliegende metaal.

Er zijn verschillende bommen op deze campus gevallen. Eén kwam op een steenworp afstand van mij terecht, maar ontplofte niet. Door de klap werd hij zo'n drie meter de grond in geslingerd. Daar ligt hij nog steeds. De schoolleiding heeft de overheid herhaaldelijk gesmeekt: "Kom alsjeblieft deze bom verwijderen, of in ieder geval onschadelijk maken." Ondanks de smeekbeden blijft de bom bestaan. Een bedreiging uit het verleden. Een actueel gevaar voor de 853 meisjes die over de campus rennen.

Jaren zijn inmiddels verstreken sinds de oorlog officieel voorbij is. De Antinovs vliegen niet meer over Zuid-Soedan. Maar ik ben nog steeds hier op de campus, samen met een half dozijn anderen zoals ik, voor het geval we weer nodig zijn. De conflicten in Zuid-Soedan duren voort, aangewakkerd door vijandschap, fraude, overstromingen en hongersnood, maar worden meestal uitgevochten met wapens, niet met bommen.

Mijn leegte wordt voorlopig alleen verstoord door rennende ratten en af ​​en toe een slang. Ik ben het gelukkigst als ik leeg ben.