அழகு & குப்பைத்தொட்டி

"நாங்கள் இவற்றைப் பயன்படுத்த முடியாது. அவை குலதெய்வங்கள் போல இருக்கின்றன!" எனது விடுமுறைக் கூட்டத்தில் விருந்தினராக வந்த ஜினா, பஃபே மேசையிலிருந்து விரிவாக எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட நாப்கின்களில் ஒன்றைப் பிடித்துள்ளார். "நீ அவற்றை எங்கிருந்து பெற்றாய்?"

"ஒரு குப்பைத் தொட்டியிலிருந்து. மேஜை துணியும் அந்த மெழுகுவர்த்தி வைத்திருப்பவர்களும் அங்கே இருந்தார்கள்."

"நீங்க சீரியஸா இருக்கக் கூடாது! அவங்க ஏன் குப்பைத் தொட்டியில இருக்காங்க?" அவள் குரலில் இருந்த அதிர்ச்சி அறையெங்கும் பரவியது, மற்றவர்கள் மேலே பார்த்தார்கள்.

பெண்கள் ஏதாவது எங்கிருந்து வந்தது என்று கேட்பது வழக்கம், குறிப்பாக அது ஒரு கவர்ச்சிகரமான ஆடைப் பொருளாகவோ அல்லது வீட்டிற்குப் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டதாகவோ இருந்தால். ஆனால், ஒரு குப்பைத் தொட்டியை, குறிப்பாக அழகுப் பொருளாகக் குறிப்பிடுவது முற்றிலும் எதிர்பாராதது.

என்னுடைய விளக்கம் ஒரு மர்மமான சூழலை உருவாக்கியது. அந்தக் கதை அவ்வளவு சாத்தியமில்லாததாக இருந்ததால், பின்னர் என் நண்பர்கள், ஒருவேளை நான் அதைக் கனவு கண்டிருக்கலாம் என்று கேலி செய்தார்கள்.

சிவப்பு நாப்கின், மேஜை துணி மற்றும் மெழுகுவர்த்திகள் அனைத்தும் திருமதி சைபுல்ஸ்கிக்கு (அவரது உண்மையான பெயர் அல்ல) சொந்தமானது, நான் அக்கம்பக்கத்தில் இருந்தபோது சுமார் இருபது ஆண்டுகளாக அவர் தெருவில் வசித்து வந்தார்.

தன் வீட்டுத் தோட்டத்திற்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதைத் தவிர, அவள் அதிகம் வெளியே செல்லவில்லை. அவள் வெளியே சென்றபோது, அவளை உயிருடன் பிணைத்திருந்த கயிறு பின்வாங்கி, ஒரு நித்திய வீட்டை நோக்கி இழுத்துச் சென்றது போல், வீட்டின் அருகேயே இருந்தாள்.

ஒரு நாள், அவளுடைய பங்களாவின் முன் ஒரு முழு அளவிலான குப்பைத் தொட்டியைக் கண்டேன். அது முற்றத்தின் குப்பைகள் அல்லது ஏதோ புதுப்பித்தல் திட்டத்தின் குப்பைகளுக்காக என்று நினைத்தேன். ஆனால் விரைவில் அந்நியர்கள் தோன்றினர். நான் தினமும் நடந்து செல்லும்போது, அவர்கள் சொத்தை சுற்றித் திரிவதைக் காண முடிந்தது. சுமார் பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் தாழ்வாரத்தில் அமர்ந்து சோகமாகப் பார்த்தான். அவனுடைய முகபாவனை எனக்குள் ஒருவித பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியது, ஒருவேளை திருமதி சை இறந்துவிட்டாளோ என்ற பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியது.

நான் தயங்கி, "அவள் போய்விட்டாளா?" என்று அழைத்தேன்.

"ஆமாம், அவள் இறந்துவிட்டாள்." அவர் உறவினர்களை இழந்ததில் வருத்தப்பட்டாரா அல்லது ஒரு விரும்பத்தகாத வேலைக்கு உதவ வேண்டியிருப்பதில் வருத்தப்பட்டாரா என்பதைச் சொல்வது கடினமாக இருந்தது.

பெரிய தட்டு கண்ணாடி ஜன்னல் வழியாக ஒரு பெண் தன் விரல்களுக்கு இடையில் ஸ்டெம்வேரை சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதைக் காண முடிந்தது. பின் கதவிலிருந்து சுமார் நாற்பது பேர் கொண்ட ஒரு ஆண் வெளியே வந்தான், அவன் கைகள் படுக்கை போன்றவற்றால் உயர்ந்து இருந்தன. அவன் உண்மையில் அதை குப்பைத் தொட்டியில் போடப் போகிறானா என்று பார்க்க நான் அருகில் காத்திருந்தேன்.

உள்ளே நுழையத் தயங்கினாலும் ஆர்வமாக, நான் என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். “ஹாய், நான் மெரிடித், தெருவில் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர். திருமதி சைபுல்ஸ்கியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு வருத்தமாக இருக்கிறது. அவர் உங்கள் பாட்டியா?”

"பெரியம்மா. தொண்ணூற்றொன்னு. நல்ல வாழ்க்கை வாழ்ந்தேன்," என்று கூறிவிட்டு குப்பைத் தொட்டியை நோக்கிச் சென்றார், எங்கள் உரையாடல் முடிந்துவிட்டது போல. அழகாக மடித்த தாள்கள் மற்றும் போர்வைகளை அவர் கவனமாக கீழே வைத்தார், இப்போது இதுதான் அவற்றை வைக்க வேண்டிய அறை என்பது போல. எல்லா வகையான குப்பைத் தொட்டிகளும் நிரம்பியிருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இதுபோன்ற ஒன்றை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை, கடல் பயணத்திற்கான ஒரு பெட்டியைப் போல நிரம்பியிருந்தது.

திடீர் மரணம் மற்றும் வியாபாரம் போன்ற அமைதியின் விசித்திரமான ஒற்றுமையைக் கண்டு நான் குழப்பமடைந்து, அந்த இடத்திலேயே நிலையாக நின்றேன். மருமகன் விரைவில் அடுத்த தொகுதியுடன் தோன்றினார், அதை அவர் முந்தைய ஒன்றின் மேல் அதே சாதாரண முறையில் அடுக்கி வைத்தார். அவரது உணர்ச்சியின்மையைக் கருத்தில் கொண்டு, யாரையும் புண்படுத்தாமல் குப்பைத் தொட்டியில் எட்டிப் பார்க்க முடியும் என்று நினைத்தேன். சரியான வீட்டுப் பொருட்களால் சூழப்பட்ட ஒரு மர பகல் படுக்கை, எந்த நேரத்திலும், மதியம் படிக்க ஒரு புத்தகத்துடன் யாரோ ஒருவர் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருப்பது போல் ஒரு பக்கமாகத் தள்ளப்பட்டது.

பகல் படுக்கை வீணாகி, என் விருந்தினர் அறைக்கான டிக்கெட்டாக இருப்பதையும், பகல் படுக்கையை என் விருந்தினர் அறைக்கு வாங்குவதற்கான டிக்கெட்டாகவும் பார்ப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; பழைய மெத்தையை எளிதாக மாற்றலாம். ஆனால் புதிதாகப் பிரிந்தவரிடமிருந்து ஏதாவது காப்பாற்றக் கேட்பது அசிங்கமாகத் தோன்றியது. இது வெறும் சமூக ஒழுக்கமா, அல்லது தடைகள் எழும் ஒரு ஆதிகால உள்ளுணர்வா? மருமகன் தனது அத்தையின் மரணத்தால் குறிப்பாக துக்கப்படவில்லை என்றால், ஒரு வண்ணமயமான தளபாடத்தை மீட்க நான் கோரியதால் அவர் வருத்தப்படமாட்டார். தயக்கத்துடன், நான் துணிந்து, "நீங்கள் அதை அகற்ற திட்டமிட்டால், அந்த பகல் படுக்கையை உங்களிடமிருந்து வாங்க முன்வர முடியுமா என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது," என்று துணிந்தேன்.

"இல்லை, ஆனால் அதை எடுத்துக்கொள். நீ அதை எடுத்துக்கொள்ளலாம்." அவர் என்னைப் பார்க்காமல், ஒரு துடிப்பும் தவறாமல் கடந்து சென்றார். நான் என் முதல் குப்பைத் தொட்டியின் உள்ளே நடந்தேன்.

தொல்பொருள் தளங்களுக்குச் சென்றிருக்கிறேன், சூரிய ஒளியில் வெளுத்த எலும்புகளின் வெண்மை, பூமி விட்டுச் சென்ற தேயிலை நிறக் கறைகள் தெரியும். இங்கே, மண் அடுக்குகள் எதுவும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதை மறைக்கவில்லை. பகல்நேரப் படுக்கைக்குச் செல்ல, படுக்கைக் குவியல்களை நகர்த்த வேண்டியிருந்தது. அவளுடைய கூடார அலமாரி இப்போது காலியாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் இங்கே இஸ்திரி செய்யப்பட்ட தாள்கள், போர்வைகள், மேஜை துணி மற்றும் பழைய பெண்களின் அறைகளில் காணப்படும் எம்பிராய்டரி மற்றும் குரோஷே துணிகள் இருந்தன. இவற்றைப் பார்த்ததும், என் சொந்த துக்கம் மீண்டும் தொடங்கியது.

என் பாட்டியின் வீட்டில் மாலைப் பொழுதில், நாங்கள் இருவரும் திவானில் ஒன்றாகக் கூடி, வண்ண நூல் ஊசிகளை மஸ்லின் துணியின் சதுரங்களில் பொருத்தி, எதிர்கால சமையலறை துண்டுகளில் நாங்கள் இஸ்திரி செய்யும் பறவைகள் மற்றும் பூக்களுக்கு எப்படி வடிவம் கொடுப்பது என்று அவள் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தாள். எனக்கு எஞ்சியிருக்கும் சில எனக்கு தங்கம் போன்றது. என் பாட்டியும் திருமதி சையும் ஒரே தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள்.

எங்கள் தாத்தா பாட்டி இறந்தபோது, நானும் என் சகோதரனும் தங்கள் உடைமைகளைக் கையாள வேண்டியிருந்தது. 70களின் பிற்பகுதியில், ஆன்மாவிற்கும் பொருளுக்கும் இடையிலான வற்றாத போராட்டம் மீண்டும் ஒருமுறை மூண்ட காலம் அது. விஷயங்களில் பற்றுக் கொள்ளவோ அல்லது கடந்த காலத்தைப் பற்றிக்கொள்ளவோ கூடாது என்ற அழுத்தத்திற்கு அடிபணிந்து, நாங்கள் அதிகமாகக் கொடுத்துவிட்டு, மீதமுள்ளவற்றை ஒரு பாடலுக்கு விற்றோம். எங்கள் மூதாதையர்களின் மனத்தால் நிரப்பப்பட்ட பொருட்கள் எங்கள் விரல்களால் நழுவி, தங்கள் ஆன்மாவைப் பற்றி கவலைப்படாமல், தங்கள் பொருளை மட்டுமே கவனிக்கும் அந்நியர்களிடம் சென்றன.

ஒரு காலத்தில் இதுபோன்ற கலைப்பொருட்கள் குப்பைத் தொட்டியில் போடப்பட்டன. திருமதி சையை எனக்கு நன்றாகத் தெரியாது, ஆனால் இந்த அவமதிப்பை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. சமீபத்தில் நான் தன்னார்வ எளிமைக்கான மத சபதம் எடுத்திருந்தேன், மேலும் இருக்கும் பொருட்களை புழக்கத்தில் வைத்திருப்பதன் மூலமும் அவற்றை கவனமாகப் பராமரிப்பதன் மூலமும் எனது அதிகப்படியான நுகர்வைக் குறைக்க ஆழ்ந்த அர்ப்பணிப்புடன் இருந்தேன். பயன்படுத்தக்கூடிய பொருட்கள் குப்பைக் கிடங்கில் உருகுவதை என்னால் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை. மருமகன் மற்றொரு சுமையுடன் என் திசையில் சென்று கொண்டிருந்தார், நான் என் அதிர்ஷ்டத்தை அழுத்த முடிவு செய்தேன்.

"இந்தத் துணிகளும் படுக்கை விரிப்புகளும் கூடப் போகுமா? அவற்றுக்கும் ஏதாவது தருவதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்." பகல் படுக்கையின் அடிப்பகுதியில் இருந்த ஒரு அடுக்கைக் காட்டினேன்.

"ஓ, நீங்க அவங்களை வாங்கிக்கலாம்னு நினைக்கிறேன். ஆனா அவங்கள கழுவுறதை நான் உறுதி செய்வேன்."

அவளுடைய மரணம் அவர்களை மாசுபடுத்தியதா அல்லது அவளுடைய வாழ்க்கையை மாசுபடுத்தியதா? அவனிடம் ஏளனமாகப் பேசாமல் இருக்க, எல்லாவற்றையும் துவைப்பேன் என்று உறுதியளித்து, படுக்கையின் மேல் துணிகளை அடுக்கி வைக்க ஆரம்பித்தேன். அவற்றில் ஒரு பழைய பாணியிலான சரிகை உறை, ஒரு டஜன் பொருத்தமான நாப்கின்கள் அவற்றின் அசல் பெட்டியில் பொருத்தப்பட்ட ஒரு சிறந்த டமாஸ்க் மேஜை துணி, மற்றும் மூலைகளில் சலவை டேக்குகள் கொண்ட தூய பருத்தித் தாள்கள் இருந்தன. சலவை செய்வது பிரச்சினையாகத் தெரியவில்லை.

இவற்றையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, என் லாரியை எடுக்க வீட்டிற்கு நடந்தேன். நான் திரும்பி வந்தபோது, அந்த மனிதரோ அல்லது அவரது மகனோ மேலே பார்க்கவில்லை, உதவி செய்ய முன்வரவில்லை. பகல் படுக்கையை இழுத்துச் சென்றேன். உலோக நீரூற்றுகள் மற்றும் குதிரை முடி நிரப்புதல் அதை கனமாக்கியது, ஆனால், லீவரேஜ் மூலம், அதை பிளாட்பெட்டில் ஏற்ற முடிந்தது. உறவினர்கள் சென்ற பிறகு மீதமுள்ளவற்றுக்கு நான் திரும்பிச் செல்வேன் என்று முடிவு செய்தேன்.

ஐந்து மணிக்குள் அவர்களின் கார் போய்விட்டது. நான் குப்பைத் தொட்டியின் பெரிய கதவுகளைத் திறந்தேன். நான் திகைத்துப் போனேன். திருமதி சையின் முழு வீட்டாரும் உள்ளே நிரம்பியிருப்பது போல் இருந்தது. மேலே ஒரு மங்கிய பச்சை செஸ்டர்ஃபீல்ட் இருந்தது. திருமதி சையின் கோபமான பேய் அதற்குச் சற்று மேலே சுற்றித் திரிவதைக் கண்டு நான் ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன்.

இந்த முயற்சிக்காக ஜீன்ஸ் மற்றும் வேலை செய்யும் பூட்ஸ் அணிந்திருந்த நான், சமூக உரிமை அல்லது சட்டக் கவலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு அச்சத்துடன் அணுகினேன். கார்ட்டர் முதன்முதலில் மன்னர் டுட்டின் கல்லறையைத் திறந்தபோது அவருக்கு என்ன நடந்தது? அதன் பிறகு அவர் விரைவில் இறக்கவில்லையா?

குப்பைத் தொட்டி நிரம்பியிருந்தது. பயனற்ற பொருட்களின் அடுக்குகளுக்கு இடையில், பொக்கிஷங்கள் வெளிப்பட்டன: பல சிறிய இந்திய கூடைகள், மஞ்சள் மற்றும் பச்சை நிறங்களில் கையால் செய்யப்பட்ட ஒரு அழகான பருத்தி போர்வை, ஒரு ஜோடி தகரம் நாட்டுப்புற கலை சுவர் ஸ்கோன்ஸ், 1930 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் புல்லாங்குழல் கண்ணாடி நிழலுடன் கூடிய ஒரு பழங்கால பித்தளை விளக்கு, வெள்ளை தையல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய சிவப்பு மேஜை துணி. மென்மையான ஊதா நிற பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகான தேநீர் துண்டுகள். மற்றும் அனைத்து வகையான சமையலறைப் பொருட்களும், அனைத்து டிராயர்களும் வெறுமனே தலைகீழாக மாற்றப்பட்டதைப் போல. புல்வெளி கிளிப்பிங்ஸ். ஒரு ஜிப்லாக் பையில் ஒரு வேர்க்கடலை வெண்ணெய் மற்றும் ஜெல்லி சாண்ட்விச், வெள்ளை ரொட்டி இன்னும் வசந்த காலம்.

இந்த சவப்பெட்டி உலகில் நான் நேரத்தை மறந்துவிட்டேன். சூரியனின் நிலையில் இருந்து பார்த்தால், அதிகாலை மாலை போல் இருந்தது. நான் சோர்வாக இருந்தேன். எனது வேட்டையாடுதலும் சேகரிப்பும் ஏராளமாக இருந்தன. எனது லாரி நெருப்பிடம் கருவிகள், ஒரு சாய்ஸ் லவுஞ்ச், மெருகூட்டப்பட்ட சீனப் பானையில் ஒரு ஜேட் செடி ஆகியவற்றின் சரக்குகளுடன் சத்தமிட்டது.

மறுநாள் காலை நான் திரும்பிச் சென்றேன். குவியலின் மேல் ஏறும்போது, ஒரு செடிப் பெட்டி சாய்ந்து, திருமதி சையின் கடற்படை கம்பளி கோட்டில் மெல்லிய கருமையான மண்ணைக் கொட்டியது. உரம் தயாரிப்பதற்கான இயற்கையின் ஈர்ப்பு வலுவாக இருந்தது; நான் அதன் அலைக்கு எதிராக துடுப்பெடுத்தேன். ஈரமான அட்டைப் பெட்டியிலிருந்து ஸ்ட்ராபெரி ஜாம் ஜாடி விழுந்து உடைந்து திறந்தது, பணிக்கு ஒட்டும் தன்மையைச் சேர்த்தது. வாழ்க்கையின் மறைவோடு தொடர்புடைய ஒரு விசித்திரமான மந்திரம் தன்னை வெளிப்படுத்தியது, அதன் உரிமையாளர் மூச்சு வாங்கும் வரை பாதுகாப்பாக பிணைக்கப்பட்டு வைத்திருந்த உள்ளடக்கங்கள் வழிவகுக்கத் தொடங்கின.

மாஸா குழப்பத்திலிருந்து மேலும் பல பொக்கிஷங்கள் வெளிப்பட்டன: நேற்று தோண்டியெடுக்கப்பட்ட மேஜை துணியுடன் பொருந்தக்கூடிய சிவப்பு நாப்கின்கள் - ஜினா உயர்த்திப் பிடித்த நாப்கின்; ஸ்டெர்லிங் வெள்ளி அடித்தளத்தில் ஒரு சிறிய கட்-கிளாஸ் கிண்ணம்; 1910 அல்லது 1915 ஆம் ஆண்டுகளைச் சேர்ந்த ஆடம்பரமான பருத்தி ஆடைகள் மற்றும் உள்பாவாடைகளைக் கொண்ட ஒரு ஆடைப் பை; வால்நட் பர்லில் இருந்து செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய பெட்டி. பின்னர், ஒரு சாதாரண ஷாப்பிங் பையில் இருந்து, மிகவும் வியக்கத்தக்க கண்டுபிடிப்பு: முத்துக்களால் மணிகள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு சாடின் க்ளோச் தொப்பி மற்றும் இரண்டு பழங்கால பட்டு சால்வைகள், ஒன்று ஷாம்பெயின் நிறத்தில் நீண்ட விளிம்புடன், மற்றொன்று ஆழமான ரோஜா.

இவற்றை நான் கையாண்டபோது, அவற்றின் அழகையும், அவை கைவிடப்பட்டதையும் கண்டு கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. இந்தப் பொருட்கள் பழைய நாட்டிலிருந்து வந்த அவளுடைய திருமண உடையின் பாகமா? அவற்றைப் பையில் திணிப்பதன் மூலம், மருமகன் அல்லது அவரது மனைவி குடும்ப பாரம்பரியத்திற்கு முதுகைக் காட்டினரா, என் அம்மாவும் அப்பாவும் தங்கள் பழைய உலகப் பின்னணியிலிருந்து விலகிச் சென்றது போல?

திருமதி சையின் சால்வைகள், முத்து தொப்பி மற்றும் பழங்கால ஆடைகள் என் பாட்டியின் டிஷ் டவல்கள் மற்றும் என் மற்றொரு பாட்டியின் கருப்பு சரிகை மேன்டில்லாவுடன் சேர்ந்து அவரது சிடார் மார்பில் சேர்க்கப்படும். பெண்மையின் பாரம்பரியம் இது போன்ற பாரம்பரியப் பொருட்களில் வாழ்கிறது, சிறப்பு சந்தர்ப்பங்களுக்காக சேமிக்கப்பட்டு, பகலின் பிரகாசமான ஒளி அவற்றின் பிரகாசத்தை மங்கச் செய்ய முடியாத இடத்தில் சேமிக்கப்படுகிறது. இந்த ஆடைகளின் நூல்கள் ஒரு தலைமுறையின் சதையைத் தொட்டு, பின்னர் மற்றொரு தலைமுறையின் சதையைத் தொட்டு, வாழ்க்கையின் வார்ப் மற்றும் நெசவை நெய்கின்றன.

திருமதி. சைபுல்ஸ்கியின் பொருட்கள் என் வீட்டில் இடம் பெற்றன. நெருப்பிடம் மேலே தகர ஸ்கோன்கள் தொங்கவிடப்பட்டன, போர்வை ஒரு அறையை பிரகாசமாக்க ஒரு சுவரில் பதிக்கப்பட்டது. பித்தளை விளக்கு அதன் பல வருட ஆக்ஸிஜனேற்றத்தை வெளியேற்றியது, எரிந்த வால்நட் பெட்டி எலுமிச்சை எண்ணெயை குடித்தது. நான் அனைத்து துணிகளையும் போர்வைகளையும் கழுவினேன், மரணத்தின் நீடித்த வாசனையை அகற்ற அல்ல, மாறாக அவற்றை புத்துணர்ச்சியுடன் கௌரவிக்க. இந்த புதுப்பித்தல் சடங்கு முடிந்ததும், நான் ஸ்கோன்களில் மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றி, திருமதி. சைக்காக ஒரு பிரார்த்தனை செய்தேன். அவளுடைய பயணம் நல்வாழ்த்துக்கள் மற்றும் இந்த எதிர்பாராத நன்மைக்காக அவளுக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். அவளுடைய உறவினர்களை தொந்தரவு செய்ததற்காக நான் மன்னிப்பு கேட்டேன், அவள் புரிந்துகொள்வாள் என்று நம்பினேன்.

சில நிகழ்வுகள் கனவுகளை ஒத்திருக்கின்றன. அவை ஒரு ஏரியில் விழும் கூழாங்கல் போன்றவை, முழு நீர்நிலையும் அதன் தாக்கத்தை பதிவு செய்யும் வரை சிற்றலைகள் மெதுவாக பரவுகின்றன. அல்லது ஒரு பிராக்கன் ஃபெர்ன், முதலில் தரையில் இருந்து மேலே குத்தும்போது இறுக்கமாகவும் சுருக்கமாகவும், பின்னர் பெரிய அகலத்திற்கு சுருண்டுவிடும். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தடுப்பில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த குப்பைத் தொட்டியுடன் நான் சந்தித்தபோதும் அது அப்படித்தான். ஒரு மையத் தண்டைச் சுற்றி எல்லா திசைகளிலும் விரிவடையும் ஒரு கனவு போல அது இன்னும் என் வாழ்நாள் முழுவதும் அலைமோதுகிறது.

என் மூதாதையர்களும் முதல் தலைமுறை குடியேறிகள், அவர்கள் இந்த நாட்டிற்கு தங்களால் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய பொருட்களை மட்டுமே கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் சொந்தமாகக் கொண்ட சிறிய பொருட்களும் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களுடையதாகவே இருந்தன. உடைந்த அனைத்தும் பழுதுபார்க்கப்பட்டன; நாற்காலிகள் மற்றும் சோஃபாக்கள் மீண்டும் மூடப்பட்டன, மேசைகள் புதுப்பிக்கப்பட்டன. பொருட்கள் வந்து போகவில்லை, ஆனால் நிலையானதாகவே இருந்தன, உலகின் ஸ்திரத்தன்மையை அதிகரித்தன. அவர்களிடம் என்னிடம் இருப்பது என் இருப்பின் எடைக்கு பங்களிக்கிறது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் நாம் எவ்வளவு பொருள்முதல்வாதிகளாகிவிட்டோம் என்று புலம்புவது சகஜம், ஆனால் இது துல்லியமானது என்று நான் நம்பவில்லை. நாம் இன்னும் பொருளை மதிக்கத் தொடங்கவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இன்று தயாரிக்கப்படும் பல பொருட்கள் நீடித்து நிலைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இல்லை, அவற்றை சரிசெய்யவும் முடியாது. மனாவால் நம் உடைமைகளை நிரப்ப முடியவில்லை. பொருள் இல்லாததால், அவை ஆன்மாவுக்கு ஏற்ற பாத்திரங்களாக மாற முடியாது. பொருட்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்று நாம் கேட்கலாம், ஆனால் அவற்றிடம் இனி கதைகள் இல்லை. அவைகளும் வேர்களை இழந்துவிட்டன. அப்படியானால், நாம் செல்லும்போது நம்மைப் பற்றிய உறுதியான நினைவுச்சின்னங்களை எப்படி விட்டுச் செல்வது? அரவணைக்க என்ன மிச்சம்?