MEVROUW TIPPETT: We moeten onze angst erkennen, maar we mogen niet bang zijn.
BR. STEINDL-RAST: Geen angst. Er is een groot verschil. Kijk, angst, of angstig, angstig zijn, dit woord komt van een wortel die 'engte' en verstikking betekent, en de oorspronkelijke angst is onze geboorteangst. We komen allemaal ter wereld via dit zeer ongemakkelijke proces van geboren worden, tenzij je toevallig een keizersnede hebt ondergaan. Het is echt een strijd op leven en dood voor zowel moeder als kind. En dat is de oorsprong, het prototype, van angst. Op dat moment doen we het onbevreesd, want angst is de weerstand tegen deze angst. Zie je? Als je ermee meegaat, brengt het je ter wereld. Als je je ertegen verzet, sterf je in de baarmoeder. Of je moeder sterft.
MEVROUW TIPPETT: Angst is dus niet alleen een begrijpelijke, maar een redelijke reactie op veel menselijke ervaringen.
BR. STEINDL-RAST: Het is een redelijke reactie en we moeten die erkennen en bevestigen, want het ontkennen van onze angst is een andere vorm van verzet.
MEVROUW TIPPETT: Klopt. Dat is dus logisch, maar de angst is eigenlijk dat moment van verzet.
BR. STEINDL-RAST: Maar de angst is levensvernietigend.
MEVROUW TIPPETT: Het is een compleet andere zet, die ons lichaam en onze geest in een compleet andere richting stuurt.
BR. STEINDL-RAST: Vernietigt het, ja. En daarom kunnen we terugkijken op ons leven, niet alleen op onze geboorte, maar op alle andere momenten waarop we in echt moeilijke situaties terechtkwamen en angst leden. Angst is geen optie in het leven. Het hoort erbij. We komen tot leven door angst. En we kijken ernaar, herinneren het ons en zeggen tegen onszelf: we hebben het gehaald. We hebben het overleefd. We hebben het gehaald. Sterker nog, de ergste angsten en de ergste moeilijke momenten in ons leven, vaak jaren later, als je erop terugkijkt, onthullen zich als het begin van iets compleet nieuws, een compleet nieuw leven.
MEVROUW TIPPETT: Juist, juist.
BR. STEINDL-RAST: En dat kan ons leren, en dat kan ons ook moed geven, nu we erover nadenken, vooruitkijken en zeggen: ja, dit is een lastige situatie. Het is ongeveer de lastigste situatie waarin de wereld ooit heeft gezeten, of in ieder geval de mensheid. Maar als we erin meegaan – en dat zal een dankbaar leven zijn – als we erin meegaan, zal het een nieuwe geboorte zijn. En dat is vertrouwen in het leven. En dit meegaan betekent dat je kijkt, wat is de kans ...
MEVROUW TIPPETT: Dus, en ik denk dat dankbaarheid voor jou net zo goed draait om aanwezig zijn in het moment, maar voor jou ook om het zien van de kansen in het moment. Verder...
BR. STEINDL-RAST: Ik zie de kans.
MEVROUW TIPPETT: ...de huidige omstandigheden.
BR. STEINDL-RAST: En van de gelegenheid gebruik maken.
MEVROUW TIPPETT: Oké. Het is dus een heel actieve...
BR. STEINDL-RAST: Ja.
MEVROUW TIPPETT: Het is erg actief.
BR. STEINDL-RAST: En dat is heel moeilijk, want angst verlamt ons. Zie je? Maar wat ons echt verlamt, is angst. Het is niet de angst zelf, het is de angst zelf, want die verzet zich. Op het moment dat we die weerstand opgeven – en dus draait alles om dit vertrouwen in het leven. Vertrouwen. En met dit vertrouwen, met dit geloof, kunnen we die angst ingaan en zeggen: het is verschrikkelijk, het voelt afschuwelijk. Maar het kan – ik vertrouw erop dat het gewoon een nieuwe geboorte is in een grotere volheid.
MEVROUW TIPPETT: U zei dat God een richting is, en niet iets.
BR. STEINDL-RAST: Een aanwijzing. Ja, maar geen onpersoonlijke aanwijzing, zie je?
MEVROUW TIPPETT: Mm-hmm.
BR. STEINDL-RAST: Er is een prachtige regel van Rilke waarin hij tot God bidt. Je spreekt Duits, dus ik zal het eerst in het Duits zeggen...
MEVROUW TIPPETT: En ik hou van Rilke, net als jij. Ja, zeg het in het Duits, alsjeblieft.
BR. STEINDL-RAST: Hij zegt: "Ich geh maar immer auf Dich zu, mit meinem ganzen Gehen. Denn wer bin ich und wer bist du, wenn wir uns nicht verstehn?" Dus zegt hij: "Bij elke stap die ik zet, ga ik naar jou toe. Want wie ben ik en wie ben jij als we elkaar niet begrijpen?" Zien? Dat wordt tegen dat grote mysterie gezegd, maar als ik mysterie zeg, bedoel ik niet iets vaags, maar iets heel duidelijks.
MEVROUW TIPPETT: Nou, dat brengt ons terug bij het gevoel van erbij horen. Dat erbij horen, de kern van ...
BR. STEINDL-RAST: Het zit er gewoon in. Ik ga naar jou, zie je? Op het moment dat een mens "ik" zegt, op dat moment heb ik een "jij" geponeerd. Dat betekent dat ik "ik" zeg omdat ik verwant ben aan een "jij", die mysterieuze "jij" die er altijd is. En in die zin is dit mysterie niet iets onpersoonlijks.
MEVROUW TIPPETT: Mm-hmm. Het is relationeel.
BR. STEINDL-RAST: Het is een relatie. Uiteindelijk komt alles neer op relatie.
MEVROUW TIPPETT: Ja. U zei ook, ik vond dit zo interessant: "Mystiek is de ervaring van grenzeloos ergens bij horen."
BR. STEINDL-RAST: Ja.
MEVROUW TIPPETT: Die mystiek – want, nogmaals, ik denk dat dat een woord is – als je het woord ‘mystiek’ in de westerse cultuur gebruikt, denken mensen misschien aan iets heel abstracts en heel elitairs.
BR. STEINDL-RAST: Nee, nee. Ik geloof dat ieder van ons een mysticus is, omdat we af en toe, uit het niets, deze ervaring van erbij horen hebben – vrouwen zeggen vaak dat wanneer ze een kind krijgen, ze het hebben, of wanneer we verliefd worden, we dit gevoel van erbij horen hebben. Of, soms, zonder enige specifieke reden, voel je je plotseling in de natuur één met alles. En ieder mens heeft dit. Maar wat wij de grote mystici noemen, zij laten deze ervaring elk moment van hun leven bepalen en vormgeven. Ze zijn het nooit vergeten. En wij mensen, de rest van ons, hebben de neiging het te vergeten. We vergeten het gewoon. Maar als we het in gedachten houden, dan zijn we echt verbonden met dat grote mysterie. En dan kunnen we er vreugde in vinden.
[ muziek: “Fünf Klavierstücke, Op. 3: I. Andante” van Richard Strauss, uitgevoerd door Glenn Gould ]
MEVROUW TIPPETT: Ik ben Krista Tippett, en dit is 'On Being' . Vandaag in het Gut Aich Priory in St. Gilgen, Oostenrijk, met broeder David Steindl-Rast.
[ muziek: “Fünf Klavierstücke, Op. 3: I. Andante” van Richard Strauss, uitgevoerd door Glenn Gould ]
MEVROUW TIPPETT: Het is een zeer gedurfde uitspraak van u, dat iedereen tot mysticus geroepen kan worden. Die mystiek is voor u niet het domein van professionals. Die mystiek is iets dat het geboorterecht is van ieder mens.
BR. STEINDL-RAST: Ja. De mysticus is geen bijzonder mens. Elk mens is een bijzonder soort mysticus. En ik ben nooit in de buurt geweest van dat specifieke soort mysticus dat jij kunt zijn, omdat je uniek bent. Nooit heeft iemand de talenten en ook de tekortkomingen die bij hem horen, meegebracht. En dat sluit heel nauw aan bij wat ik bedoel met "mysterie". Het is niet iets mysterieus wanneer ik zeg dit grote mysterie, dit goddelijke mysterie waarmee we geconfronteerd worden.
En in de mystieke ervaring is dat iets wat we niet kunnen bevatten. Zie je, we kunnen het niet in woorden vatten, we kunnen het ons niet voorstellen in een beeld, we kunnen het niet in een concept vatten. We kunnen het niet bevatten. Maar we kunnen het wel begrijpen. Er is een groot verschil tussen bevatten en begrijpen. En je begrijpt het door begrepen te worden. Het doet iets met je. En veel mensen ervaren dat op een ander niveau met muziek. Je begrijpt muziek, maar je kunt muziek niet bevatten. Je kunt het niet. Wat valt er te bevatten?
MEVROUW TIPPETT: En je kunt er niet echt over praten. Je kunt niet...
BR. STEINDL-RAST: Je kunt er niet eens over praten, omdat je geen woorden of concepten hebt. Maar je kunt het begrijpen als je je erdoor laat meeslepen en je overgeeft aan de muziek. En dat grote mysterie met – je zou het leven kunnen noemen, of God, of wat dan ook – dat grote mysterie waarmee alle mensen altijd geconfronteerd worden, en dat we natuurlijk ook niet kunnen bevatten, maar dat we wel kunnen begrijpen door het iets met ons te laten doen. En die openheid kan volkomen stil zijn. Stille openheid is een prachtige vorm van gebed.
MEVROUW TIPPETT: Een van de manieren – u spreekt over gebed, ook in de context van dankbaarheid, als iets wat uw hart verheft, toch? Dat is een manier om te beginnen met praten over de ervaring van gebed.
BR. STEINDL-RAST: Ja. En wat we ervaren als we dankbaar zijn, is dat iets ons hart verheft, die vreugde die dankbaarheid is, en die vreugde is gebed omdat het ons hart verheft. Wat ons hart ook verheft. En daar zijn we voor gemaakt.
MEVROUW TIPPETT: Ja, en u zei: "Als vissen uw hart verheft, dan is vissen uw gebed."
BR. STEINDL-RAST: Ja.
MEVROUW TIPPETT: Of een deel van uw gebed. Ik weet dat ik moet afmaken. Ik denk, heel misschien, eindelijk – u hebt psychologie gestudeerd. En ik voel dat u zich er zeer van bewust bent hoe instinctief we dankbaarheid in twijfel trekken. Misschien is dat wel zo in de westerse cultuur, toch? Om de gepastheid of de zuiverheid ervan in twijfel te trekken en ook de motieven van anderen te wantrouwen – we raken erg gecompliceerd wanneer we dit gebied van dankbaarheid betreden – en om anderen hun dankbaarheid te onthouden.
Je spreekt over de moed om jezelf te laten zakken in de diepte die dankbaarheid opent. En ik vraag me af of je daar nog wat meer over zou kunnen vertellen, en misschien hoe dat bij jou is gebeurd, hoe jij hebt ervaren dat je jezelf in die diepte hebt laten zakken.
BR. STEINDL-RAST: Ja. Als ik het over diepte en dergelijke heb, zijn dat allemaal maar beelden, de poëtische beelden die je niet mag...
MEVROUW TIPPETT: Maar het is een heel magnetische taal, denk ik.
BR. STEINDL-RAST: Ja. Nou, poëtische taal heeft meer kracht dan de meeste andere talen. Dus je wilde dat ik persoonlijk zou zijn. Als ik bijvoorbeeld met iets geconfronteerd word, waarvan ik moet zeggen: "Mijn hemel, hiervoor kan ik natuurlijk niet dankbaar zijn. En waar vind ik de kans hierin?" Dat is allemaal te oppervlakkig en ik moet mijn eigen woorden inslikken.
Dan laat ik dit alles los, al deze gedachten, en dit alles – en ik probeer gewoon rustig te zitten. Het is alsof je dit hele pakket aan dingen waar je niet zo graag mee omgaat, in het meer gooit. En ze zakken, en zakken, en zakken. En dan word je gewoon rustig. En als je voldoende rustig bent, kan dat lang duren, of misschien niet erg lang, en misschien niet in één keer, het kan dagen of weken duren. Maar als je voldoende rustig bent, dan komt er, zonder dat je iets hoeft uit te zoeken, een antwoord naar boven. Dat is het beste wat ik kan doen om het uit te drukken. Maar we vinden op de een of andere manier de weg erdoorheen. Dit in het meer gooien is als geen weerstand. Je geeft niet...
MEVROUW TIPPETT: Oké, dus je laat...
BR. STEINDL-RAST: ...voel niet.
MEVROUW TIPPETT: ...van die angst af, van die impuls...
BR. STEINDL-RAST: Laat de angst los.
MEVROUW TIPPETT: ...bang zijn.
BR. STEINDL-RAST: Accepteer het gewoon. Deze moed, dit stille vasthouden, vasthouden en – het leidt tot een nieuwe geboorte. Ik kan het niet bewijzen, maar ik kan je aanmoedigen om het te proberen, iedereen probeert het. En ik denk dat je het ook zult vinden.
MEVROUW TIPPETT: Oké. Ik denk dat mensen aanvoelen dat we in een heel donkere tijd leven. Waar ben je op dit moment dankbaar voor in de wereld? Wat geeft je hoop? Waar kan je dankbaarheid overvloedig terechtkomen?
BR. STEINDL-RAST: Nou, één ding heb ik al gezegd, maar dan op een grotere schaal: als we terugkijken, zien we dat de moeilijkste ervaringen altijd tot iets nieuws en zelfs iets beters leiden, als we vertrouwen hebben.
MEVROUW TIPPETT: Zelfs cultureel, zelfs geopolitiek.
BR. STEINDL-RAST: Op elk niveau, op elk niveau. Maar om ons op de been te houden, is het voldoende om dankbaar te zijn voor de volgende ademhaling, want die is niet vanzelfsprekend. Dat ik weer kan ademhalen. En als ik denk aan de miljoenen mensen die ademhalingsproblemen hebben, en hier kan ik ademhalen... Gewoon om dat te onthouden. Wees gewoon dankbaar voor de volgende ademhaling.
MEVROUW TIPPETT: Oké. Heel erg bedankt.
BR. STEINDL-RAST: Graag gedaan.
MEVROUW TIPPETT: Het was echt heel fijn om hier te zijn.
[ muziek: “Waltzes 6-10, Op. 7” van Johann Strauss, uitgevoerd door Napoléon Coste ]
MEVROUW TIPPETT: Broeder David Steindl-Rast is de oprichter en senior adviseur van A Network for Grateful Living. Zijn boeken omvatten Gratefulness: the Heart of Prayer , Belonging to the Universe en A Listening Heart: The Spirituality of Sacred Sensuousness .
Als u meer dankbaarheid wilt, kijk dan eens naar de website van Br. David: gratefulness.org. Hij is een van de mensen die wordt genoemd in een overzicht van onderzoek en reflectie, elementofgratitude.org.
Op onbeing.org kunt u zich aanmelden voor een wekelijkse e-mail van ons, een brief van Loring Park . Elke zaterdagochtend in uw inbox: een zorgvuldig samengestelde lijst met het beste dat we lezen en publiceren, inclusief teksten van onze gastschrijvers. Deze week kunt u de wetenschapper John Powell over ras en verbondenheid lezen. Zijn werk en nog veel meer vindt u op onbeing.org.
On Being bestaat uit Trent Gilliss, Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Maia Tarrell, Annie Parsons, Marie Sambilay, Tess Montgomery, Aseel Zahran en Bethanie Kloecker.
Dankzij een speciale gift van de John Templeton Foundation konden we naar Oostenrijk om Br. David te bezoeken.
Deze week ook speciale dank aan Margaret Wakeley, Kristi Nelson, Br. Thomas Hessler en de rest van het personeel van Priorij Gut Aich in St. Gilgen, Oostenrijk.
Onze belangrijkste financieringspartners zijn:
De John Templeton Stichting.
De Ford Foundation werkt samen met visionairs die wereldwijd aan de frontlinie van maatschappelijke verandering staan via fordfoundation.org.
Het Fetzer Instituut, dat bewustzijn wil creëren over de kracht van liefde en vergeving om onze wereld te transformeren. Je vindt ze op fetzer.org.
Stichting Kalliopeia levert een bijdrage aan organisaties die eerbied, wederkerigheid en veerkracht verweven in het moderne leven.
De Henry Luce Foundation, ter ondersteuning van Public Theology Reimagined.
En de Osprey Foundation, een katalysator voor gezonde, krachtige en vervulde levens.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
1 PAST RESPONSES
* smiles * Thank you.