Hij Kocht Een Huis Van $500 in Detroit. Maar Het Ging Nooit Om Het huis.

Een jonge blanke man verhuisde naar een zwarte buurt om een ​​vervallen huis op te knappen en ontdekte wat werkelijk verschillen overstijgt.

Hoe kan een jonge, blanke man zonder vertrouwen in de politiek een pad vinden dat zinvol kan bijdragen aan de strijd voor rassen- en klassenrechtvaardigheid, en ook aan het helen van wat de mensen in deze Verenigde Staten verdeelt? Dat is in veel opzichten het onderwerp van Drew Philps memoires over het leven als blanke millennial die zijn leven wijdt aan het kopen, opknappen en bewonen van een vervallen huis in een arme, zwarte buurt in het op handen zijnde Detroit.

De meest aangrijpende scène uit A $500 House In Detroit begint wanneer een buurman en vriend van Philp in een pick-uptruck voorrijdt en hem vraagt ​​om in te stappen. "Het huis van de Terrys wordt geveild", zegt zijn vriend Woods, ook een blanke man, maar wel een die de geloofwaardigheid heeft dat hij zo'n 20 jaar geleden naar de buurt is verhuisd.

De Terry's zijn zwarte buren die achter Philp wonen. Mevrouw Terry is een van de eersten in de buurt die Philp een handreiking doet. Nu, zo vertelt Woods aan Philp, lijdt haar bejaarde man aan dementie en is hij, zonder dat ze het weet, achterop geraakt met zijn hypotheekbetalingen. Mevrouw Terry weet niet eens dat het huis van haar familie door de bank verkocht gaat worden (één op de vier huizen in Detroit is in beslag genomen).

Daar, in de cabine van de pick-uptruck, vraagt ​​Philp: "Wanneer ga je het haar vertellen?" Lezers vragen zich even af ​​of Philp het probleem van zijn buurman misschien gewoon zal negeren.

1 op de 4 huizen in Detroit is in beslag genomen.

Woods antwoordt: "Ik wilde eerst met je praten. Ik heb een idee. Heb je geld?" Woods maakt de situatie wat luchtiger om Philps oprechtheid op de proef te stellen. Is Philp gewoon een huis aan het herbouwen of is hij echt een toegewijd lid van de gemeenschap die Detroit wil herbouwen en genezen? Want als het laatste het geval is, is het negeren van de problemen van een buurman geen optie.

De vriendschap tussen Philp en de grootmoederlijke Mrs. Terry, wiens familie al generaties lang in de buurt woont, is een belangrijk thema in Philps verhaal. De relatie begon toen Mrs. Terry, nadat ze Philp had zien zwoegen tijdens zijn wederopbouw, hem wenkte en hem een ​​fles koude Gatorade aanbood. Ze nodigt Philp uit voor een familiebarbecue, maar hij gaat niet omdat hij zich schaamt voor de perceptie dat hij een blanke indringer is in een zwarte buurt, en ze geeft hem een ​​uitbrander omdat hij niet komt. In zekere zin wordt ze het welkomstcomité van zijn buurt, en Philp wordt al snel de enige blanke persoon op haar familiebijeenkomsten.

Tot Philp op de hoogte raakt van de executieverkoop, is zijn relatie met Mrs. Terry simpelweg een hartverwarmend verhaal over het langzaam afbreken van interpersoonlijke obstakels van ras en klasse tussen buren. Nu rijst echter de vraag voor Philp of hij echt een buurman is in de zin van "behandel je buurman als jezelf" of gewoon een blanke, liberale, weldoener (min of meer) arme toerist?

“De politiek kon de zaken niet meer oplossen.”

Om het nog erger te maken, is Philp zelf ook behoorlijk arm. Hij woont in het verlaten huis dat hij voor $500 kocht. Het stond vol met krakersafval toen hij erin trok, en een paar jaar lang heeft hij het zonder verwarming en stromend water moeten stellen, terwijl hij klusjes deed om het geld te verdienen dat hij nodig had om het huis op te knappen.

Wat deed hij daar? Om deel uit te maken van "de kiem van iets gloednieuws en revolutionairs voor stedelijke gebieden", schrijft hij. Hij herinnert ons aan de decimering van Detroit, het verlies van de democratie aan door de staat aangestelde bestuurders, het wegvloeien van de rijkdom van zwarte inwoners naar blanke bankiers.

Philp schrijft over hoe millennials hun overwinning hadden behaald bij de verkiezing van hun man – Obama – "en hij had ons teleurgesteld" (omdat, schrijft Philp, niemand op aarde ongedaan kon maken wat we collectief in de afgelopen decennia hadden gedaan). "De politiek zou de zaken niet langer oplossen. We zouden het zelf moeten doen."

Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Politiek is een deel van de oplossing, maar slechts een deel van de oplossing. Een ander deel van de oplossing is hoe we ervoor kiezen om als cultuur te leven. Hoe we als cultuur leven, wordt bepaald door de combinatie van hoe we ervoor kiezen om als individu te leven. En als individu wilde Philp deel uitmaken van de groep mensen die Detroit probeert te herbouwen.

Wij allen hebben de potentie om onszelf op een betekenisvolle manier te transformeren.

Er zijn natuurlijk veel boeken van zwarte schrijvers die veel belangrijker zijn en meer aandacht verdienen als het gaat om de verhalen over het verheffen van zwarte gemeenschappen. Maar ik denk niet dat Philps boek daarover gaat. Het gaat over een blanke man die een nuttige plek probeert te vinden in de interraciale, interklasse-, interetnische, intergender- en interseksualiteitsstrijd voor rechtvaardigheid, gelijkheid en – jawel – liefde.

Na de eerste koude en koude winter in zijn onverwarmde huis, beseft Philp dat zijn doel niet was om een ​​nieuw huis te bouwen. Het was om zichzelf te veranderen door een nieuw huis te bouwen. "Het doel was niet om een ​​nieuwe stad te bouwen. Het was om onszelf te transformeren door een nieuwe stad te bouwen."

De suggestie dat we allemaal de mogelijkheid hebben om onszelf op een betekenisvolle manier te transformeren, maakt het moment waarop Woods bij Philps huis aankomt en hem uitdaagt om te stoppen met het gebruiken van zijn schamele spaargeld om zijn huis te repareren en in plaats daarvan mevrouw Terry te helpen, zo ontroerend.

Ik zal het einde niet voor je verklappen. Maar ik zal je wel vertellen waarom dit gebeurt. Wat Philp doet, komt niet doordat hij een idealistische jonge blanke man is die zijn privilege-schaamte wil afschudden door zwarte mensen te helpen. Het komt doordat Philp en mevrouw Terry, na al die koude winterdagen en al dat werk en al die barbecues en al dat navigeren tussen verschillen en het vinden van overeenkomsten, vrienden waren geworden.

Philps boek geeft ons een glimp van een wereld die niet gered is door te proberen het juiste te doen. Maar door het juiste te doen omdat we eraan gewerkt hebben onze verschillen te overstijgen en elkaar over alle grenzen heen te kennen en voor elkaar te zorgen – inclusief de grenzen tussen onze achtertuinen. Het is zeker niet de hele oplossing, maar ik weet dat het er wel deel van uitmaakt.