ጁሊያን ኖርዊች እና የለውጥ ሂደት

የኖርዊች ጁሊያን። ክሬዲት፡ ፍሊከር/ማት ብራውን። CC BY 2.0.

የኖርዊች ጁሊያን የተወለደችው በ1342 ነው። ለዓመፅና ስቃይ ምንም እንግዳ ነገር አልነበረም፣ ያደገችው በእንግሊዝና በፈረንሳይ መካከል በነበረው የመቶ ዓመታት ጦርነት በተናጠች እና በታላቁ ጳጳስ ሺዝም በተበጣጠሰ ዓለም ውስጥ ነው። እሷም በ1381 የገበሬዎች አመፅ ውስጥ ኖራለች፣ በዚህ ጊዜ በሺዎች የሚቆጠሩ ተከራይ ገበሬዎችና ሰራተኞች በመላው እንግሊዝ ዘመቱ ገዳማትን እየዘረፉ፣ የነሱን ሰርፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍፍ. ከሁሉም የሚያሳዝነው ግን ጁሊያን የስድስት አመት ልጅ ከነበረችበት ጊዜ ጀምሮ ታላቁን ቸነፈር - በኋላ ላይ ጥቁር ሞት ተብሎ የሚጠራውን - ተደጋጋሚ ወረርሽኝ በጽናት ተቋቁማለች - በመጨረሻም ከአውሮፓ ህዝብ ከግማሽ በላይ የሆነውን 50 ሚሊዮን ሰዎችን ገደለ ። ከአፖካሊፕቲክ ያነሰ አልነበረም።

በግንቦት 1373 ጁሊያን 30 ዓመቷ ሳለ ሰውነቷ ተሰበረ። ሽባ ሆና ለሞት ተቃርባለች። የአካባቢው ተወላጅ ዓይኖቿን በመስቀል ላይ እንድታስተካክል ነገራት። ወዲያው ህመሟ ሁሉ ተወግዶ የክርስቶስ በመስቀል ላይ ያለው መልክ ሕያው ሆኖ ታየ። በሚቀጥሉት 12 ሰአታት ውስጥ፣ ጁሊያን የክርስቶስን ስቃይ እና ወደ ክብር መለወጡን ወደ ጥልቅ ሚስጥራዊ ልምምድ ገባ። አሥራ ስድስት መገለጦችን ተቀብላ በቀሪው ሕይወቷ ሁሉ ከእሷ ጋር የቆዩትን ቦታዎች ሰማች - በተለይም የክርስቶስን የግል ማረጋገጫ “ሁሉም ነገር ይኖራል እናም ሁሉም ነገር ደህና ይሆናል” የሚለውን የክርስቶስን የግል ማረጋገጫ።

መጀመሪያ ላይ ጁሊያን እነዚህን ቃላት መቀበል አልቻለም. የራሷ ዓለም በግልጽ እየፈራረሰ ሳለ 'ሁሉም ነገር መልካም ይሆናል' ብላ እንዴት ታምናለች? በክፋት ስኬት እና በስቃይ ወራዳነት በጣም ተሠቃያት ስለነበር “የኃጢአት መጀመሪያ ያልተከለከለው ለምንድነው፤ ያኔ ሁሉም ነገር መልካም ይሆን ነበር ብዬ አስቤ ነበር። ራእዩን ለመጠየቅ ደፈረች፡- “አህ፣ ቸር ጌታ፣ በፍጥረትህ ላይ በኃጢአት ምክንያት ለደረሰው ታላቅ ጉዳት እንዴት ይሆናል?” የጁሊያን የአእምሮ ጭንቀት ከመጠን ያለፈ የመካከለኛው ዘመን በኃጢአት መጨነቅ ብቻ አልነበረም። ህይወታችን በጣም የተሰበረ እና እንዴት ማስተካከል እንደምንችል እንደማናውቅ የሰው ልጅ ውስጣዊ ስሜትን የሚያመለክት ነበር። ከትዕቢታችን፣ ከንዴታችን፣ ከራስ ወዳድነታችን፣ ከቅናታችን፣ ከስግብግብነታችን እና ከውሸታችን የተነሳ ከምንገባበት አዘቅት ራሳችንን ማዳን አንችልም።

የሚገርመው፣ ጁሊያን በአንድ ቦታ ላይ ኃጢአት “በትህታዊ” - ማለትም “ጠቃሚ” እንዲያውም “አስፈላጊ” ሊሆን እንደሚችል ተነግሮታል ምክንያቱም መለኮታዊ ምሕረት እና መንፈሳዊ ፈውስ ፍላጎታችንን እንድንገነዘብ ስለሚያስገድደን። እሷም በእግዚአብሔር ውስጥ ቁጣ ወይም ነቀፋ እንደሌለ ተረድታለች - ሁሉም ንዴት እና ነቀፋ ከጎናችን ናቸው። እግዚአብሔር ለሰው ልጆች የሚራራለትና የሚራራልን በጥፋታችን ምክንያት ልንቀበለው የማይቀረው መከራ ነው። ጁሊያን ሁሉም ሰው ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ በእግዚአብሔር እንደሚወደዱ እርግጠኛ ሆነ። እንደጻፈችው፡-

"ነፍሳችን ከፍጡራን ዘንድ እጅግ የተወደደች ናትና፣ ፍጡራንን ሁሉ ከማወቅ በላይ እስከምትሄድ ድረስ፣ ማለትም፣ ፈጣሪያችን ምን ያህል እና እንዴት እንደሚጣፍጥ እና እንዴት እንደሚወደን ሊያውቅ የሚችል ምንም አይነት ፍጥረት የለም… እና ስለዚህ የምንፈልገውን ሁሉ ፍቅረኛችንን በአክብሮት እንጠይቅ።

ይህ መገለጥ ጁሊያንን ለባልንጀሮቿ ርኅራኄ ሞላው። ስለ መለኮታዊ ፍቅር፣ ምሕረት እና የተለማመዷቸውን መገለጦች ለመመስከር ጓጓች። እርግጥ ነው፣ ጁሊያን በዘመናችን 'በፖለቲካ ንቁ' አልሆነም። በሷ ጊዜ ማንኛዋም ሴት በዩኒቨርሲቲ እንድትማር አልተፈቀደላትም (ማለትም ኦክስፎርድ ወይም ካምብሪጅ)፣ የህዝብ ቢሮ እንድትይዝ፣ ሌሎችን እንድታስተምር ወይም ከመድረክ እንድትሰብክ አልተፈቀደላትም። ምእመናን ሃይማኖትን እንዳያስተምሩ (ከልጆቻቸው በስተቀር) ተከልክለዋል። ነገር ግን 'ፖለቲካዊ' ማለት ከራስ ወዳድነት ነፃ የሆነ 'የሰውነት ፖለቲካን' ለማገልገል እና ለተቸገሩት ርኅራኄ ማሳየትን እንደሚያመለክት ከተገነዘብን ጁሊያን የማህበራዊ ለውጥ ኃይል ሆነ። ልታደርጋቸው የወሰናት ሦስት ነገሮች ነበሩ ፡ መጸለይ፣ መምከር እና መጻፍ .

እ.ኤ.አ. በ 1390 አካባቢ ጁሊያን እንደ መልህቅ መዘጋትን መረጠ - በኖርዊች ከሚገኘው የቅዱስ ጁሊያን ቤተክርስቲያን ጎን (ምንም ግንኙነት የለውም)። እዚያም ለ25 ዓመታት ያህል በአንዲት ትንሽ ክፍል ውስጥ ኖረች፣ አንዲት ገረድ የምትገኝበት ምግብ፣ ንጹሕ ልብስ፣ ብራና እና ቀለም ያመጣላት ነበር። ራሷን ለጸሎት እና ለማሰላሰል፣ መንፈሳዊ መመሪያን ለማግኘት ወደ መልህቅ መስኮትዋ የሚመጡትን ለመምከር እና ለመፃፍ ሰጠች።

ጁሊያን የራዕዮቿን ረጅም ጽሑፍ በበርካታ ስሪቶች ላይ በትጋት ሠርታለች (በ1370ዎቹ አጭር ጽሑፍ ጽፋ ነበር።) የሥላሴን ምሥጢራዊ ሥነ-መለኮት አዳበረች; ትንሽ hazelnut ውስጥ ተንጸባርቋል የእግዚአብሔር ቸርነት; በእግዚአብሔር ውስጥ ቁጣ ወይም ነቀፋ ማጣት; ፈሪሃ አምላክ ያለው ፈቃድ “ኃጢአትን ፈጽሞ ያልሠራው ፈጽሞም የማይሠራ” ክርስቶስ በዓለም ፍጻሜ የሚያከናውነው ታላቅ ሥራ; በጸሎት የምንለምነው መሠረት በሆነው በመለኮታዊ ተመስጦ; የመከራ ዋጋ; እና የእግዚአብሔር 'እናትነት' ከዘመናችን ጋር ተዛማጅነት ያለው።

“እግዚአብሔር እንደ አባታችን፣ በእውነትም እግዚአብሔር እናታችን እንደሆነ” ተገነዘበች። በመስቀል ላይ የሰው ልጆችን በደም እና በውሃ በመውለድ እና እኛን በመንከባከብ እና በማነሳሳት, እናታችን ክርስቶስ ለሁሉም ምድራዊ እናቶች, ጠባቂዎች, አማካሪዎች, አስተማሪዎች እና በጎ ፈቃደኞች ምሳሌ ናት; ሕይወታቸውን ለምህረት እና ለማህበራዊ አገልግሎት ለሚሰጡ ሁሉ. በዚህ ጊዜ ሁሉ፣ ጁሊያን የጌታን መገለጦች ሁሉ ጥልቅ ትርጉም ፈለገ። አንድ ቀን “ይህን በደንብ እወቅ፣ ፍቺው ፍቅር ነበር” ስትል በጸሎት ተመለሰች። መለኮታዊ ፍቅር የሕይወቷ ትርጉም ሆነ ለዓለም የምታስተላልፈው መልእክት።

ጁሊያን በራሷ መለያ “ያልተማረች” ብትሆንም (የቅዱሳት መጻሕፍትና ሥነ መለኮት ቋንቋ የሆነውን ላቲን ማንበብም ሆነ መፃፍ አትችልም) በእንግሊዝኛ ቋንቋ መጽሐፍ በመጻፍ የመጀመሪያዋ ሴት ነበረች። አንባቢዎቿ ራዕዮቹን ለእርሷ ሳይሆን ለእኛ እንደታየን እንዲቀበሉ ተማጸነቻቸው። ከ1416 በኋላ ሞተች፣ እና ጽሑፎቿ በተሃድሶው ወቅት ሊወድሙ ተቃርበው ነበር። በነዲክቶስ፣ ረጅሙ ጽሑፍ በቤኔዲክትን መነኮሳት ወደ ፈረንሳይ ሸሸ። እ.ኤ.አ. እስከ 1910 ድረስ ነበር አጭር ጽሑፍ በመጨረሻ በሶቴቢ ጨረታ እንደገና ብቅ ያለው። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የጁሊያን ስም እና ተፅዕኖ በዓለም ዙሪያ አድጓል። አሜሪካዊው ሚስጥራዊ እና አክቲቪስት ቶማስ ሜርተን ጁሊያንን “ከታላላቅ የእንግሊዝ የሃይማኖት ሊቃውንት” እና የካንተርበሪ የቀድሞ ሊቀ ጳጳስ ሮዋን ዊልያምስ የጁሊያን መጽሐፍ “በእንግሊዘኛ ቋንቋ የክርስቲያን ነጸብራቅ በጣም አስፈላጊ ሥራ” እንደሆነ ገልጾታል።

ጁሊያን ስለ ለውጡ ሂደት ምን ነገረን? ተስፋ ሳንቆርጥ በዓለማችን ውስጥ ያለውን 'ሁሉንም ነገር መልካም' ለማድረግ መሥራት የምንችለው እንዴት ነው? ድሆችን፣ የሚሰደዱትን ወይም የተገለሉትን ያገለገለ ማንም ሰው ሁለቱ ታላላቅ አደጋዎች ተስፋ መቁረጥ እና ድካም እንደሆኑ ያውቃል። ችግሮቹ በጣም ሰፊ ናቸው እና ጥረታችን በጣም ትንሽ ነው. በብስጭታችን ውስጥ፣ የፈጠራ ትብብርን ከመፍጠር ይልቅ መፍትሄዎችን ለማዘዝ እንሞክር ይሆናል። ደክመናል፣ እንናደዳለን፣ እና አንዳንዴም እንደተከዳን ይሰማናል። ዕድሎች በእኛ ላይ የተደራረቡ በሚመስሉበት ጊዜ እንዴት መቀጠል እንደምንችል እንጠይቃለን።

ጁሊያን “በማሰላሰል ለመኖር” ወደ ማንነታችን “መሬት” መግባት እንዳለብን ይነግረናል። እንደ እሷ፣ በዝምታ እና በዝምታ ማረፍ እና መተንፈስን የምንማርበት፣ በአእምሯችን ውስጥ ያለውን ግርግር እያወቅን፣ ሀሳቦችን የምንለቅበት እና ከእነዚህ ሃሳቦች ጋር ያለንን ስሜታዊ ትስስር የምንተውበት የእለት ተእለት ልምምድ ማዳበር አለብን። የራሳችንን ግንዛቤ ከመለኮታዊ ንቃተ ህሊና ጋር ያለውን ጥልቅ ትስስር ለመለማመድ ፣ ስለማወቅ የበለጠ ማወቅ አለብን። ከዚያም ለውጥ ማምጣት ከፈለግን በእኛ ውስጥ በሚሰራው መለኮታዊ ግንዛቤ እና በእኛ በኩል መታመን አለብን። ብቻችንን ልናደርገው አንችልም። እኛ ደግሞ ሌሎች ለራሳቸው ማድረግ ያለባቸውን ማድረግ አንችልም። መገምገም፣ መምከር፣ ማበረታታት እና ማበረታታት የምንችለው ብቻ ነው።

እንዲህ ዓይነቱ የማሰላሰል ልምምድ ዓለምን ይለውጠዋል? ወዲያውኑ አይደለም. ግን ይለውጠናል ። ፍቅራችን ወደ ጥልቅ ይሄዳል፣ ትዕግሥታችን እየጠነከረ ይሄዳል፣ እና አገልግሎታችን የበለጠ ትክክለኛ እና ውጤታማ ይሆናል። ለሚገዳደሩን ርኅራኄ ልንሰማቸው እንችላለን፣ እና እኛን ሊያዳክሙን በሚችሉ ሁኔታዎች ውስጥ ሚዛናችንን እንጠብቅ። የበለጠ በትኩረት እናዳምጣለን፣ ተቃራኒ አመለካከቶችን በበለጠ በልግስና እንገመግማለን እና የበለጠ በፈቃደኝነት እንተባበራለን። የግለሰቦችም ሆነ የብሔሮች እውነተኛ የለውጥ ሥራ መለኮታዊ ሥራ መሆኑን እንገነዘባለን። የሆነ ሆኖ እኛ የሰው ልጆች በጣም አስፈላጊ የሆነውን እያንዳንዱን የሰላምና የፍቅር አገልግሎት እንዲሁም እያንዳንዱ የደግነት ቃል ወይም የይቅርታ ቃል “ሁሉንም መንገድ” ጥሩ ለማድረግ ይረዳል። ከመለኮታዊ ፍቅር ስራ ጋር በተባበርን ቁጥር ያንን ፍቅር በራሳችን እና በሌሎች ህይወት ውስጥ ፍሬ ሲያፈራ የበለጠ እንለማመዳለን። እኛ ስንለወጥ ሌሎችም ይሆናሉ።

“all shalle bele” የሚለው መገለጥ ለግል፣ ለቤተሰባችን እና ለዓለማቀፋዊ ችግሮች ፈጣን ፈውስ አይሰጥም። እነዚህ ቃላት ትንቢት እና የተስፋ ቃል ናቸው - የመጨረሻው ለውጥ። በመጨረሻ፣ መለኮታዊ ፍቅር ክፉውን ሁሉ ወደ መልካም፣ ሁሉንም እኩልነት ወደ ፍትህ፣ እና መከራን ሁሉ ወደ ደስታ ይለውጣል። ይሁን እንጂ ከውስጥ ሙሉ በሙሉ እስክንለወጥ ድረስ ይህ እንዴት እንደሚሆን ማየት አንችልም; በሞት እንደገና እስክንፈጠር እና ዳግም መወለድን ወደ መለኮት ገጽታ እስክንሆን ድረስ። ከዚያ በመጨረሻ “ነገር ሁሉ እንዴት ይሆናል” የሚለውን ለመረዳት እንችላለን - ምክንያቱም መለኮታዊው መጠን ፍቅር ነው።