Zuster Marilyn: Kom En Zie

Vele, vele jaren geleden, toen ik 18 was en voor het eerst in het klooster ging, had ik mijn zinnen gezet op een baan als lerares en wiskundige, en al dat soort dingen. Ons leven was heel gestructureerd, van 5 uur 's ochtends tot 22 uur 's avonds, elke dag, behalve op zondag, dan hadden we 's middags vrij.

Aan het begin van dat eerste jaar nodigde een van de andere novicen me uit om met haar mee te gaan naar San Francisco om haar oom te bezoeken. Ik keek op van het boek dat ik aan het lezen was en zei: "Nee, dat wil ik eigenlijk niet." Ik kende haar oom niet en ik kende haar nauwelijks. Dus ging ik verder met het lezen van mijn boek.

De volgende dag riep de beginnende directeur, die verantwoordelijk was voor onze training en begeleiding, mij bij zich op kantoor en vertelde mij het voorval.

Ze vroeg: "Klopt het dat je een uitnodiging hebt afgewezen om met een andere zuster op bezoek te gaan bij iemand?"

Ik zei: "Ja. Precies."

Ze zei een paar dingen die ik hier niet zal herhalen :), over hoe ik moest leren om opener en saaier te zijn. Mijn antwoord, in al mijn naïviteit en (zou ik nu zeggen) domheid, was dat ik haar recht aankeek en zei: "Maar zus, menselijke relaties zijn niet echt mijn vakgebied."

De schrik op haar gezicht! Het is een wonder dat ze me niet uit het klooster heeft gestuurd en naar huis heeft gestuurd. :)

Maar zo leefde ik. Ik leefde in mijn hoofd. Ik hield van lezen. Ik was competent, ik had zelfvertrouwen, ik had het gevoel dat ik de controle had (en dat had ik ook zo'n beetje) toen ik begon met lesgeven. En ik had altijd de nabijheid van God gevoeld. Maar op de een of andere manier vertaalde zich dat nooit naar andere mensen – naar die verbondenheid waarvan ik nu weet dat die zo ongelooflijk centraal staat.

Die verbondenheid begon tot mij door te dringen via mijn contacten met vluchtelingen.

Op een dag ontmoette ik een bisschop uit Zuid-Soedan. [Hij was] een zwarte Afrikaan, een heel mooie, nederige man. Ik noem hem de Moeder Teresa van Afrika. Hij stierf vorig jaar.

Hij vertelde me over de oorlog in Zuid-Soedan, dat er vluchtelingen in zijn huis woonden en dat er bomkraters in zijn tuin lagen, omdat hij door het noorden van Soedan werd gebombardeerd omdat hij een vredesbrenger was en dat soort dingen.

Mijn onmiddellijke reactie was (ik kende zijn naam niet): "Bisschop," zei ik. "Ik wou dat ik meer wist over het lijden van uw volk."

Hij keek naar mij en zei: "Kom en kijk."

Kom en kijk.

En dat deed ik.

We hadden de Schrift geleerd – christelijke geschriften en Hebreeuwse geschriften – toen ik in het klooster studeerde, en dat is het eerste woord, de eerste zin, die Jezus spreekt in het Evangelie van Johannes. Twee mannen kwamen naar hem toe en vroegen: "Meester, waar woont u?"

En hij zegt: "Kom en zie."

Toen de bisschop dat tegen mij zei, dacht ik: 'Oh, daar kan ik geen nee tegen zeggen.'

Weet je, kom eens kijken. En ik dacht niet aan toen ik achttien was en zei: "Nee, ik wil niet naar je oom."

Tegen die tijd had ik, door mijn werk met vluchtelingen, de openheid om te komen kijken. En dus ging ik kijken.

Dat voorval met mij als jonge novice, en dat keerpunt met die bisschop vele jaren later, kwam via ServiceSpace weer bij me terug. Toen [oprichter] Nipun ons het verschil uitlegde tussen transactionele en transformationele of relationele manieren van zijn, realiseerde ik me met enige schok hoe transactioneel mijn leven was geweest. En hoe dankbaar ik was aan de vluchtelingen die me hadden geholpen het als meer relationeel te zien.

Om terug te gaan naar die regel in het Johannesevangelie: denk eens na over je eigen leven. Hoe vaak is er niet iemand naar je toe gekomen, tijdens een bijeenkomst of ergens anders, en heeft gezegd: "Hé, waar woon je?"

Ik geef altijd als antwoord: "Ik woon in de San Francisco Bay Area."

Wat zou er gebeuren als ik meer zoals Jezus zou antwoorden en zou zeggen: "Kom eens kijken" en meer mensen in mijn leven zou uitnodigen in plaats van alleen maar informatie uit te wisselen?

"Ik woon in San Francisco, waar woon jij?" "Ik woon in India." Dat is gewoon een transactie. En het is zoveel comfortabeler, omdat er geen risico is. Toch? Er is geen risico.

Als we – als ik – meer zouden kunnen sturen op uitnodigingen in plaats van op informatie, hoeveel breder en verrijkender zou mijn leven dan zijn? Omdat er dan meer mensen zouden zijn – iedereen die de uitnodiging zou accepteren om te komen kijken, wat eigenlijk betekent: "Kom bij me. Zie waar ik woon. Zie hoe ik leef."

Dat was waartoe Jezus de eerste twee discipelen uitnodigde.

Hij had kunnen zeggen: "Oh, ik woon in Nazareth. Ik kom uit een familie van timmerlieden."

Dat deed hij niet.

Hij zei: "Kom en zie. Kom bij mij. Leef zoals ik leef." En dat is echt transformerend.

Voor mijn eigen leven betekende het dat ik van de Tien Geboden overstapte naar de Acht Zaligsprekingen. Dat zijn levenswijzen en geen wetten.

En de overgang van een geloofssysteem naar een manier, een praktijk, van leven. Eigenlijk, Nipun, was het je schoonzus, Pavi, die me als eerste vroeg (toen ik voor het eerst hun prachtige huis binnenstapte voor een gesprek met hindoes, boeddhisten en atheïsten) – haar eerste vraag aan mij was: "Nou, wat geloof je?" Het was niet: "Wat geloof je, zuster Marilyn?" Het was: "Wat is jouw praktijk?"

Weet je, na 50 jaar in het klooster had nog nooit iemand me dat gevraagd. Maar de vraag is: wat is onze praktijk, als volgelingen van de geliefde?

Vanaf dat moment begon ik me te realiseren hoe onderling verbonden iedereen is, of je ze nu uitnodigt of niet. Dus waarom zou je ze niet uitnodigen? Waarom zou je ze niet verrijken? En dat is natuurlijk waar dit hele ServiceSpace-platform om draait. Het is een web van verbondenheid. Zo mooi.

Het deed me denken aan – weet je wel, toen kleine kinderen net begonnen met tekenen? Je ziet ze hun huis en een bloem tekenen, en misschien hun vader en moeder in stokfiguren. En dan zetten ze er altijd de lucht bij. Maar waar is de lucht? Het is dat kleine blauwe bandje in de bovenste centimeter van de pagina, toch? De lucht is daarboven. Pas als ze ouder zijn, beseffen ze dat de lucht helemaal tot aan de grond reikt, en dat het blauw overal is.

Ik denk dat velen van ons die zichzelf christen noemen, nog steeds denken dat de hemel daarboven is. Dat God ergens daarboven is. En we reiken ernaar, maar missen de mensen met wie we samenleven en omgaan. Dus om dat gevoel van verbondenheid in ons leven te brengen, is zo'n geweldig geschenk.

In het leven van Monet, de mooie schilder, begon hij op een gegeven moment, in de zeventig, zijn zicht te verliezen. De dokter vertelde hem dat hij een staaroperatie moest ondergaan. Hij reageerde meteen.

Hij zei: "Ik wil geen operatie."

De dokter zei: "Nou, het is niet erg. Het is heel snel voorbij."

Monet zei: "Nee, nee, nee, ik ben er niet bang voor. Ik heb mijn hele leven gewacht om de wereld te zien zoals ik die nu zie. Waar alles met elkaar verbonden is. Waar de lelies overgaan in de vijver en de horizon overgaat in het korenveld. En dat alles."

En ik vond dat zo'n prachtig beeld, toch? Want wat we allemaal diep in ons hart weten: dat er geen scheiding is.

Toen ik anderhalf jaar geleden op retraite ging, de Gandhi 3.0 Retreat, bracht ik een dag door met een van de fantastische vrijwilligers, Kishan, en toerde ik samen met een paar andere deelnemers door de oude stad van Ahmedabad. En als je Kishan kent, weet je hoe bijzonder hij is. Hij is uiterst nederig, aanwezig en vrolijk. Het is dus erg aantrekkelijk om hierbij aanwezig te zijn. Ik wist niet welke tour hij leidde, maar ik zei gewoon: "Ik wil met je mee. Jij bent een reisleider – waar je ook heen gaat, ik ga met je mee."

Er zijn veel mooie dingen in de Oude Stad – de tempels, de architectuur – maar hij concentreerde zich op de mensen. Hij nam ons mee naar een café dat gerund werd door gevangenen, zodat we met de gevangenen konden praten. En vervolgens sprak hij met elke verkoper die we tegenkwamen, of ze nu gras voor de koeien verkochten – hij sprak zelfs met de koeien. Ik was daar zo van onder de indruk, en toen we een tempel uitkwamen, zat er een vrouw met gekruiste benen op de stoep voor de tempel. Ze was aan het bedelen. Terwijl wij drie blanke westerlingen met Kishan langsliepen, draaide deze vrouw zich meteen naar ons om en stak haar handen omhoog. Ik had een stapel roepies in mijn tas, dus ik graaf erin om ze te pakken.

Kishan draaide zich naar mij om en zei: "Doe dat niet."

Dus ik dacht: "Oké, als ik in Rome ben, weet Kishan het beter dan ik."

Dus ik haalde een hand uit mijn tas en liep gewoon naar de vrouw toe. Kishan hurkte naast haar neer, sloeg zijn arm om haar schouder – ze was behoorlijk oud – en legde aan de vrouw uit: "Er zijn drie bezoekers van de andere kant van de wereld. Wat kun je ze vandaag geven? Je hebt vast een cadeautje om te delen."

Wij drieën dachten: "Wat? Deze vrouw bedelt bij ons. En nu wil hij dat ze ons iets geeft?"

Toen zei hij heel zachtjes tegen haar: "Je kunt ze zeker zegenen."

En de vrouw sprak ongetwijfeld een prachtige zegen over ons uit.

Ik was geboeid. En op dat moment liep er een man langs met een bakkerijtas met een roze doos erin van de bakkerij. Hij hoorde dit gesprek, draaide zich om, kwam terug naar ons toe en bood haar de taart aan.

Het duurde ongeveer een minuut. En het vatte samen hoe interacties relationeel zouden moeten zijn, niet transactioneel. En hoe iedereen gaven heeft om te delen en te geven. En dat moment, denk ik, zal me bijblijven tot mijn dood. Dat Kishan zag hoe iedereen elkaar kon zegenen.

En het doet me denken aan het soefi-gedicht uit de moslimtraditie van Rumi. Ik weet dat ik het hier al eerder heb geciteerd, maar het is mijn favoriete gebed:

Wees degene die de kamer binnenkomt. De zegen verschuift naar degene die het het meest nodig heeft. Zelfs als je niet verzadigd bent. Wees brood.

Dank je wel. Ik denk dat dat mijn verhaal zou moeten zijn – dat ik probeer brood te zijn voor de mensen die ik ontmoet. En ik probeer de vraag "waar woon je" te beantwoorden met een uitnodiging om de ander uit te nodigen om te zien waar ik woon en hoe ik leef en deel uit te maken van mijn leven.

Ik ben een echte introvert, dus dit is niet makkelijk voor me, maar het is zo verrijkend. Ik weet dat we ermee door moeten gaan. Als ik jullie, jongeren, één advies mag geven :), dan zou het zijn om het risico te nemen om andere mensen uit te nodigen. En als iemand je vraagt ​​waar je woont, overweeg dan om een ​​relationeel antwoord te geven in plaats van een transactioneel antwoord.

Er zijn nog twee kleine citaten die ik graag wil horen, maar dan stop ik.

Er is een boek – ik weet de auteur even niet meer – waarin ze door West-Afrika trok met een stam die zeer nomadisch was en hun vee rondtrok. Zo nu en dan moest de stam naar een stad om essentiële producten zoals zeep te halen. En dan zei de verkoper in de winkel onvermijdelijk: "O, waar komen jullie vandaan?"

En de Fulani (de stam) antwoordden altijd: "Wij zijn er nu."

Dus in plaats van te kijken naar het verleden waar je vandaan komt, of zelfs naar de toekomst ("we zijn onderweg naar zus en zo"), verzonken ze in het heden. Het maakt niet uit waar ik vandaan kom, waar ons verleden is of wat onze toekomst zou kunnen zijn. We zijn hier nu. Laten we dus met elkaar omgaan.

En dan de monnik Sint Columba uit de vijfde eeuw, die veel reisde naar de verschillende kerken in (ik geloof dat het) Engeland of Ierland was.

Hij zei (dit is een van zijn gebeden): "Moge ik op elke plek aankomen waar ik binnenkom."

Opnieuw een oproep om te zijn waar je bent, wat ons allemaal aanspreekt.

Bedankt voor deze kans om mijn ontwikkeling tot iemand die beseft dat menselijke relaties wel eens ons vakgebied zou kunnen zijn, met u te delen.

Bedankt.