Ποιος έφτιαξε το ψυγείο;

Πριν από πολλά χρόνια ζούσα σε ένα μικρό διαμέρισμα στον δεύτερο όροφο στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. Μια μέρα το ψυγείο μου σταμάτησε να λειτουργεί. Κατάφερε ακόμα να αποθηκεύσει το φαγητό μου, αλλά το κράτησε ζεστό παρά κρύο. Όταν τηλεφώνησα σε ένα συνεργείο, μου είπαν ότι θα κόστιζε πενήντα δολάρια μόνο να στείλω κάποιον να το δει. Ως ένας φτωχός μεταπτυχιακός φοιτητής με μικρό διαθέσιμο εισόδημα, αποφάσισα να φτιάξω μόνος μου το ψυγείο.

Πρώτα επέστρεψα στον τύπο των μεταχειρισμένων επίπλων που μου πούλησε το ψυγείο. Με βάση την περιγραφή μου για το τι συνέβη, είπε ότι μάλλον χρειαζόταν ένα ηλεκτρικό εξάρτημα που κόστιζε μόνο λίγα δολάρια και μου είπε από πού να το αγοράσω. Πήγα στο κατάστημα ηλεκτρικών ειδών και ο άντρας πίσω από τον πάγκο εξήγησε με περίπλοκες λεπτομέρειες ακριβώς πώς να βγάλω το παλιό εξάρτημα και να το αντικαταστήσω με το νέο. Ενθουσιασμένος και μάλλον ευχαριστημένος με τον εαυτό μου, κατευθύνθηκα στο σπίτι με την πολύτιμη αγορά μου. Κατάφερα να το εγκαταστήσω σωστά, χωρίς να προκαλέσω περαιτέρω ζημιά στο ψυγείο, ή σε μένα.

Και όταν το έβαλα στην πρίζα, το ψυγείο δούλευε.

Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανος. Είχα φτιάξει μόνος μου το σπασμένο ψυγείο μου. Επιτομή της αμερικανικής ευρηματικότητας και τεχνογνωσίας, ήμουν μια εικόνα αυτοδυναμίας, ο Thoreau της γενιάς μου. Θα μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου.

Αργότερα εκείνη την ημέρα, καθώς συνέχιζα να σκέφτομαι το ένδοξο επίτευγμά μου, προέκυψε μια ερώτηση στο μυαλό μου - ποιος έφτιαξε πραγματικά το ψυγείο; Ήμουν πραγματικά εγώ - ή ήταν ο τύπος που μου είπε ποιο ανταλλακτικό να αγοράσω και πού μπορούσα να το βρω; Ή μήπως ήταν ο άνθρωπος που μου πούλησε το ανταλλακτικό και μου εξήγησε υπομονετικά πώς να το φτιάξω; Ήταν αυτοί οι ανώνυμοι σε κάποιο μακρινό εργοστάσιο που είχαν φτιάξει πραγματικά το εξάρτημα, χωρίς το οποίο το ψυγείο μου δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει ξανά, ανεξάρτητα από το πόσο εντυπωσιακή ήταν η εφευρετικότητά μου; Τελικά ποιος έφτιαξε το ψυγείο;

Στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να καταλήξουμε όλοι να φτιάξουμε το ψυγείο. Είμαστε τόσο περίπλοκα υφασμένοι στον ιστό όλων των όντων παντού, τόσο βαθιά εμπλεκόμενοι σε αυτόν τον τεράστιο, κοινό ιστό διασυνδεδεμένης ζωής, που μόνο ο φόβος και η αντίσταση και η ψευδαίσθηση της χωριστικότητας μας επιτρέπουν να φανταστούμε ότι κάνουμε ποτέ κάτι μόνοι μας.

Εξαρτόμαστε πλήρως από αμέτρητους άλλους καθημερινά για το φαγητό μας, το καταφύγιό μας, το ηλεκτρικό μας ρεύμα, το νερό, τα ρούχα, τις μεταφορές μας - σχεδόν για κάθε ανάγκη που έχουμε ποτέ, συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας και της στοργής, της αγάπης, ακόμη και της ίδιας της ζωής. Ενώ μερικές φορές είναι δύσκολο για εμάς να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε οπουδήποτε, συχνά το αντίθετο ισχύει εξίσου: Απαιτεί μια τεράστια ποσότητα ενέργειας για να παραμείνουμε χωριστά από την υπόλοιπη ανθρώπινη οικογένειά μας.

Ο χωρισμός μας είναι μια οδυνηρή μυθοπλασία. Ο καθένας μας είναι απαραίτητος. Όταν απομονωνόμαστε και αποσυρόμαστε από την ανθρωπότητα μέσω των τεχνολογιών μας, των φανταστικών διαφορών μας, του φόβου μας να μην πληγωθούμε ή να μας απορρίψουν, στην πραγματικότητα αρνούμαστε στον εαυτό μας την ίδια την αγάπη, την άνεση και την τροφή που είναι τόσο άμεσα διαθέσιμη από αυτούς που μας αγαπούν και μας νοιάζονται. Ακόμα χειρότερα, αρνούμαστε στους άλλους τα δώρα μας, τη σοφία μας, τους καρπούς της ζωής μας που έχουμε να προσφέρουμε, όσα φέρνουμε στο κοινό τραπέζι, για τον κοινό πλούτο όλων.

Η παγκόσμια οικογένειά μας πονάει για τη συντροφιά μας. Καθώς αναζητούμε πολιτική, κοινωνική, οικονομική ή οικολογική θεραπεία μεταξύ των λαών και των ειδών στη γη, οποιαδήποτε αυθεντική θεραπεία περιμένει τη σοφία, την παρουσία, την παρέα, την αγάπη που μόνο εμείς μπορούμε να φέρουμε.

Σε κανέναν από εμάς δεν χρειάζεται ποτέ να διορθώσει ό,τι είναι λάθος. Χρειάζεται μόνο να ξέρουμε τι έχει χαλάσει ή πού να βρούμε το κατάστημα, ποιο μέρος λείπει ή πώς να το τοποθετήσουμε. Μόνο όταν είμαστε όλοι μαζί, συγκεντρωμένοι σε έναν κύκλο εμπιστοσύνης και κοινής σοφίας, μπορούμε ποτέ να ελπίζουμε να επισκευάσουμε ό,τι γνωρίζουμε ότι πρέπει να θεραπευτεί στη δουλειά μας, στη ζωή μας, στον κόσμο.

Κάθε στιγμή, ειδικά όταν όλα μπορεί να φαίνονται τόσο τρομερά ζοφερά, και είμαστε τόσο πολύ κουρασμένοι από την κούραση - η οικογένεια της γης στέκεται αισιόδοξη αναμονή της άφιξής μας.

Όλη η δημιουργία περιμένει τα πολύτιμα, θεαματικά απλά δώρα μας.