Boeddha's in De dodencel: Een Brug Van Kunst En Vriendschap

Buddhas on Death Row is ontstaan ​​uit de samenwerking tussen twee penvrienden, woonachtig in de Verenigde Staten en Finland. Hun namen: Moyo en Maria.

Wat volgt is de transcriptie van een brief die Moyo vanuit de dodencel aan Maria typte. Hij gebruikt de pagina's van een weggegooide atlas als briefpapier en beantwoordt haar vragen over zijn relatie met kunst, deelt zijn visie op eenzame opsluiting en beschrijft met waardigheid en welsprekendheid de transformatie waartoe de menselijke geest zelfs te midden van de duisternis in staat is...

Ik was altijd al gefascineerd door kunst en hoe anderen in staat waren om foto's te maken, maar mijn idee van kunst vóór en tijdens mijn gevangenschap beperkte zich tot het maken van foto's om aantrekkelijke foto's te maken. Ik had nooit gedacht dat kunst een brug kon vormen tussen twee punten op de kaart van het leven, of tussen twee mensen.

Toen ik in de gevangenis belandde, was ik nogal onuitsprekelijk en zwoer ik mezelf dat ik nooit meer iemand anders mijn verhaal zou laten vertellen. Ik zou het voortaan zelf vertellen.

Ik begon te lezen wat ik te pakken kon krijgen – waaronder een oud woordenboek met de kaft en vele pagina's eruit gescheurd die iemand me had gegeven. Ik begon de nieuwe woorden uit te proberen die ik tijdens mijn gesprekken met de jongens hier had geleerd, tot hun grote ergernis, want ze snapten niet waarom ik een woord van vijf dollar gebruikte voor een gesprek van twee cent.

Maar ik wist dat ik de kunst van communicatie onder de knie wilde krijgen.

Een paar jaar later begon ik poëzie en artikelen te schrijven, maar ik merkte dat ik in beelden dacht die niet in woorden konden worden overgebracht. Toch miste ik elke vorm van visuele taal. Ik begon te rommelen en probeerde mijn stem te vinden.

Een aantal van mijn vroege invloeden en de mensen die mij aanmoedigden, waren mijn goede vriendin Ingrid en de boeken over Franz Marc, Kandinsky, Basquiat en kunstgeschiedenisboeken die ze me stuurde. Ook de kunstsecties in kranten die heimelijk van gevangene naar gevangene werden doorgegeven, want het doorgeven van kranten is hier illegaal.

Lange tijd heb ik me beziggehouden met moeilijke emoties binnen de ruimte van mijn kunst. Het grootste deel daarvan was gevuld met pijn, woede en verdriet, en ik kon absoluut niet zeggen dat het werk als balsem of inspiratie zou dienen. Het was gewoon mijn slechtste beeld.

Na een aantal jaren hiervan en nadat ik het boek The Mission of Art van Alex Grey had gelezen, besefte ik dat kunst kan worden gebruikt om te verheffen en te genezen.

Door Grey te lezen ontwikkelde mijn idee van kunst zich verder dan een rubberen kamer waar ik helemaal losging, en ik ontdekte een heilige ruimte in mezelf. Die heiligheid, dat bijzondere leven dat ik in mezelf vond, kon ik vervolgens naar de wereld brengen.

Toen begon ik met het maken van de Boeddha’s.

Toen de officier van justitie mij tijdens het proces afschilderde als iemand die niet geschikt was om te leven, ondermijnde dit mijn toch al niet-bestaande gevoel van eigenwaarde enorm. Ik wilde niet dat anderen zouden bepalen hoe ik er later over zou denken.

Uiteindelijk heeft dat me doen inzien dat er, ondanks de grote fouten die ik in mijn leven heb gemaakt en alle pijn die ik anderen heb bezorgd, nog steeds iets waardevols in mij zit.

Ik probeer in mijn kunst gebruik te maken van weggegooide of genegeerde stukjes, omdat we allemaal iets waardevols voor een ander hebben. We moeten het alleen vinden. Pas toen ik ter dood werd veroordeeld, ontdekte ik mijn waarde als mens en als wereldburger.

Ik heb in mijn leven een aantal ernstige daden begaan en die zal ik nooit meer ongedaan kunnen maken. Maar het minste wat ik kan doen, is mezelf verbeteren.

Ik hoop dat iemand anders ook de controle over zijn of haar verhaal neemt en zichzelf een nieuw verhaal vertelt, een groter verhaal over zichzelf. In ons aller voordeel.

Kleurpotloodschets van Moyo, getiteld ' Company'

Moyo over eenzame opsluiting

Reggie vertelde mij ooit dat we deze cellen konden gebruiken als meditatiecellen die monniken in kloosters gebruiken.

Maar de gevangenis is geen klooster. En hoewel ik mijn best doe om te profiteren van de mogelijkheden die ik heb om binnen de beslotenheid van deze cel echt te oefenen, zou het een vergissing zijn om het contact te verliezen met waar de cel voor bedoeld is.

Het eerste wat ik moet doen, is de dingen niet zien zoals ze zijn. Mijn beoefening moedigt me aan om dat altijd te doen: de dingen op de juiste manier zien.

Het zou ook niet bijdragen aan mijn streven om de onmenselijkheid en destructieve aard van de isoleercel onder de aandacht te brengen. Ik ben vastbesloten om dit gesprek gaande te houden totdat we enige verandering zien.

***
Grappig hoe het ding dat je moet doden, juist het ding is dat je gebruikt om je te genezen. De isoleercel is de beste sparringpartner voor de gevangene die erin vastzit. Het is de beste goeroe, de beste leraar.

Vreemd, ik weet het, maar het is waar.

In deze cel heb ik de kunst van geduld en stilte geleerd, en de zoete vruchten daarvan. Ik heb de kunst van introspectie geleerd en wat het kan doen om je zelfbeeld te verbeteren.

Ik heb geleerd deze cel uit te zitten met het geduld dat het me heeft opgelegd. Ik schreeuw niet langer van pijn in de greep van de stilte van de cel.

Ik weet dat als iemand hier na veertig jaar vandaan komt, ik het in mijn anderhalf decennium prima zou moeten doen. Ik ben nog maar net aan het opwarmen.

Maar dat geldt ook voor deze cel.

***

Ik verwacht niet dat ik ooit levend uit de isoleercel zal komen.

Ik zou volgend jaar kunnen sterven, ik zou dit jaar kunnen sterven. Ik voel hier geen overweldigende angst voor.

Waar ik me het meest zorgen over maak, is hoe ik mijn tijd op een waardige manier kan besteden. Wat me stoort, is dat ik hier een verspilling ben voor anderen. In de film The Matrix hadden mensen nog steeds een doel. Ze waren brandstof! Hier is mijn doel nul.

Zet me voor de camera en laat me met een paar kansarme kinderen praten. Leer me breien zodat ik dekens kan maken voor daklozen. Laat me wat bloed of organen doneren!

Ik ben een gezonde man. Als ik word geëxecuteerd, kan ik geen van mijn organen doneren, omdat ze dan door de chemicaliën worden vernietigd [...].

Dus mijn protesten zijn mijn gedoneerde organen. Mijn uitingen zijn mijn gedoneerde organen. Mijn kunst is mijn gedoneerde organen.

Gemengde media schets van Moyo getiteld 'Release'

Op 18-jarige leeftijd vermoordde Moyo twee mensen. Hij werd ter dood veroordeeld en zit al vijftien jaar in eenzame opsluiting in de dodencel. Daar, in zijn eigen woorden, werkt hij eraan "zijn ziel te polijsten, de vlekken van zijn hart te reinigen en de vensters van zijn geest te openen." Opgesloten in een cel kleiner dan een parkeerplaats, begon Moyo aan een zoektocht naar zelfontdekking. In een poging zijn eigen verhaal te begrijpen en terug te vinden, werd hij een fervent lezer en verdiepte hij zich in boeken over de zwarte geschiedenis, kunst, het rechtssysteem, psychologie, spirituele teksten, fictie en meer. Hij begon kunst te maken als een manier om zijn eigen ervaringen en emoties te verkennen. Verstoken van bijna elke vorm van sociale interactie, begon hij via brieven met mensen in de buitenwereld te communiceren. Op een dag, vanuit een aangrenzende kooi op het recreatieterrein, liet een medegevangene Moyo kennismaken met yoga en meditatie. In de jaren die volgden, wijdde Moyo zich aan een regelmatige beoefening.

Moyo (Swahili voor hart/ziel) is een penseelnaam die de kunstenaar heeft aangenomen.