Het Cadeau Retourneren

In de leer van mijn Potawatomi-voorouders worden verantwoordelijkheden en gaven gezien als twee kanten van dezelfde medaille. Het bezit van een gave gaat gepaard met de plicht om die ten behoeve van iedereen te gebruiken. Een lijster heeft de gave van zang – en daarmee de plicht om de dag met muziek te begroeten. Zalmen hebben de gave van reizen, dus aanvaarden ze de plicht om voedsel stroomopwaarts te dragen. Dus wanneer we ons afvragen wat onze verantwoordelijkheid jegens de aarde is, vragen we ons ook af: "Wat is onze gave?"

Als mens, die zich hier het laatst heeft ontwikkeld, missen we de gaven van onze soortgenoten: stikstofbinding, bestuiving en migraties van 4800 kilometer onder magnetische leiding. We kunnen niet eens fotosynthetiseren. Maar we dragen wel onze eigen gaven met ons mee, die de aarde dringend nodig heeft. Een van de krachtigste daarvan is dankbaarheid.

Dankbaarheid lijkt misschien slappe thee gezien de wanhopige uitdagingen die voor ons liggen, maar het is een krachtig medicijn, veel meer dan een simpel bedankje. Dankzeggen impliceert niet alleen erkenning van het geschenk, maar ook van de gever. Als ik een appel eet, is mijn dankbaarheid gericht aan die boom met brede armen waarvan de zure nakomelingen nu in mijn mond zitten, wiens leven het mijne is geworden. Dankbaarheid is gebaseerd op de diepe wetenschap dat ons bestaan ​​afhankelijk is van de gaven van wezens die daadwerkelijk kunnen fotosynthetiseren. Dankbaarheid stimuleert de erkenning van de persoonlijkheid van alle wezens en daagt de misvatting van menselijk exceptionalisme uit – het idee dat we op de een of andere manier beter zijn, meer recht hebben op de rijkdom en diensten van de aarde dan andere soorten.

Het evolutionaire voordeel van dankbaarheidsculturen is overtuigend. Deze menselijke emotie heeft adaptieve waarde, omdat het praktische resultaten oplevert voor duurzaamheid. Dankbaarheid kan in feite leiden tot zelfbeheersing, tot het nemen van alleen wat we nodig hebben. Het erkennen van de gaven om ons heen creëert een gevoel van voldoening, een gevoel van genoeg-zijn, wat een tegengif is voor de maatschappelijke boodschappen die ons in onze geest boren en ons vertellen dat we meer moeten hebben. Tevredenheid beoefenen is een radicale daad in een consumptiegedreven maatschappij.

Inheemse verhalentradities staan ​​vol met waarschuwende verhalen over het gebrek aan dankbaarheid. Wanneer mensen vergeten het geschenk te eren, zijn de gevolgen altijd zowel materieel als spiritueel. De bron droogt op, het graan groeit niet, de dieren keren niet terug en de legioenen beledigde planten, dieren en rivieren komen in opstand tegen degenen die dankbaarheid verwaarlozen. De westerse verhalentraditie zwijgt vreemd genoeg over deze kwestie, en dus bevinden we ons in een tijdperk waarin we terecht bang zijn voor het klimaat dat we hebben gecreëerd.

Wij mensen hebben protocollen voor dankbaarheid; we passen ze formeel op elkaar toe. We zeggen dankjewel. We begrijpen dat het ontvangen van een geschenk de verantwoordelijkheid met zich meebrengt om een ​​geschenk terug te geven. De volgende stap in onze culturele evolutie, als we als soort op deze prachtige planeet willen blijven bestaan, is het uitbreiden van onze dankbaarheidsprotocollen naar de levende Aarde. Dankbaarheid is het krachtigst als reactie op de Aarde, omdat het een opening biedt naar wederkerigheid, naar de daad van teruggeven.