Het Geluid Van De Echte

Uit de toespraak die Howard Thurman hield tijdens zijn diploma-uitreiking op Spelman College in 1980.

Er is iets in ieder van jullie dat wacht, luistert naar de klank van het authentieke in jezelf. En als je dat niet kunt horen, zul je nooit vinden waarnaar je op zoek bent. En als je dat wel hoort en het vervolgens niet volgt, was het beter geweest als je nooit geboren was…

Jij bent de enige jij die ooit heeft geleefd; jouw idioom is het enige idioom in zijn soort in het hele bestaan ​​en als je de klank van het authentieke in jezelf niet kunt horen, zul je je hele leven je dagen doorbrengen aan het uiteinde van touwtjes die door iemand anders worden getrokken...

Er is iets in jou dat wacht en luistert naar de klank van het authentieke in jezelf. Soms is er zoveel activiteit in je hoofd, zoveel verschillende signalen, zoveel enorme impulsen die door je organisme drijven, duizenden generaties teruggaand, lang voordat je überhaupt een gedachte was in de geest van de schepping. Je wordt erdoor geteisterd, en te midden van dit alles moet je ontdekken wat je naam is. Wie ben je? Hoe dringt de klank van het authentieke tot je door...

De klank van het authentieke stroomt door je heen. Laat je niet misleiden en afleiden door alle geluiden die zelfs deel uitmaken van je dromen en ambities, zodat je de klank van het authentieke in jezelf niet hoort. Want dat is de enige ware gids die je ooit zult hebben, en als je die niet hebt, heb je niets.

Je bent misschien beroemd. Je bent misschien wat de andere idealen van deze generatie ook zijn, maar je weet dat je geen flauw benul hebt van wie je bent, waar je naartoe gaat, wat je wilt. Ontwikkel de discipline om te luisteren naar de klank van het authentieke in jezelf.

Nu is er iets in iedereen dat wacht en luistert naar de klank van het authentieke in andere mensen. En het is zo makkelijk om te zeggen dat iedereen die op hem of haar lijkt, iedereen die handelt zoals deze persoon handelt, geen enkele klank van het authentieke kan horen. Ik moet wachten en luisteren naar de klank van het authentieke in jou. Ik moet wachten. Want als ik het niet kan horen, dan ben jij in mijn wereldbeeld niet eens aanwezig. En iedereen wil voelen dat iedereen weet dat zij er is.

Ik heb een blinde vriendin die pas blind is geworden toen ze volwassen was. Ik vroeg haar: "Wat is de grootste ramp die je blindheid je heeft gebracht?" Ze zei: "Als ik naar plekken ga waar mensen zijn, heb ik het gevoel dat niemand weet dat ik hier ben. Ik zie geen herkenning, ik kan niet zien... en als niemand weet dat ik hier ben, is het moeilijk voor me om te weten waar ik ben."

Er is iets dat wacht en luistert naar de klank van het oprechte in je moeder, in je vader, in de mensen die je niet kunt uitstaan, en als je de macht had, zou je ze uitroeien. Maar instinctief weet je dat als je ze uitroeit, je met ze meegaat. Dus vecht je voor je eigen leven door een manier te vinden om met ze om te gaan zonder ze te doden.

Er is iets in jou dat wacht en luistert naar de klank van het oprechte in anderen. En als je dat niet kunt horen, dan word je in die mate beperkt. Als ik je vanmiddag zou vragen wat je het meest verlangt in het leven, zou je een heleboel dingen uit je hoofd zeggen, waarvan je de meeste niet zou geloven, maar waarvan je zou denken dat je de dingen zegt waarvan ik vind dat je ze zou moeten zeggen.

Maar ik denk dat als je je zou ontdoen van wat er ook maar in je is dat letterlijk en onherleidbaar is, en je zou proberen die vraag te beantwoorden, het antwoord er ongeveer zo uit zou kunnen zien: Ik wil het gevoel hebben dat ik volledig begrepen word, zodat ik af en toe mijn hoede kan laten varen en om me heen kan kijken zonder het gevoel te hebben dat ik vernietigd zal worden door mijn verdediging. Ik wil me volledig kwetsbaar voelen, volledig naakt, volledig blootgesteld en absoluut veilig.

Dit is wat je zoekt in je kinderen als je ze hebt, dit is wat je zoekt in je man als je er een krijgt. Dat ik het risico van radicale blootstelling kan lopen en weet dat het oog dat mijn kwetsbaarheid aanschouwt, me niet zal vertrappen. Dat ik me veilig kan voelen in het besef van de actieve aanwezigheid van mijn eigen idioom in mij.

Dus terwijl ik mijn leven leid, is dit wat ik probeer te vervullen. Het maakt niet uit of ik dokter, advocaat of huisvrouw word. Ik voel me veilig omdat ik de klank van het authentieke in mezelf hoor, en nu ik heb geleerd daarnaar te luisteren, kan ik stil genoeg worden, stil genoeg, om de klank van het authentieke in jou te horen.

Als ik nu de klank van het authentieke in mij hoor, en als jij de klank van het authentieke in jou hoort, is het voor mij mogelijk om in mij af te dalen en in jou op te stijgen. Zodat wanneer ik naar mezelf kijk door jouw ogen, na die pelgrimstocht gemaakt te hebben, ik in mij zie wat jij in mij ziet, en de muur die scheidt en verdeelt zal verdwijnen en we zullen één worden, omdat de klank van het authentieke dezelfde muziek maakt.

***

De volledige tekst van Thurmans toespraak vindt u hier.

Voor meer inspiratie, sluit je aan bij de Awakin Call van zaterdag met dierenrechtenactiviste Jasmin Singer, die de stem van het authentieke in zichzelf volgde. Meld je hier aan voor aanmelding en meer informatie.