Terugblik Op Fred Rogers' Toespraak Bij De diploma-uitreiking Van 2002

Dartmouth Universiteit 2002

Wauw. Wat een voorrecht om bij jullie allemaal te zijn. Sinds ik hier in Hannover ben aangekomen, hebben veel mensen me begroet met de woorden: "Het is een prachtige dag in deze buurt." Nou, het is inderdaad een prachtige dag, maar voordat ik begin, wil ik jullie laten weten dat ik besef dat jullie, die hier wonen en werken, veel dagen hebben gehad, vooral de afgelopen maanden, die verre van mooi waren. Jullie hebben een moeilijke tijd achter de rug en jullie hebben die met waardigheid doorstaan. Ik ben er zeker van dat de vrijgevigheid van de Zantop jullie inspireert. En het is een groot voorrecht voor mij om bij jullie allemaal te zijn.

Toen ik eind jaren 40 op Dartmouth studeerde, kwamen het collegegeld, de kamer en het eten samen op $ 1100 per jaar. Niemand had een thuiscomputer en bijna niemand had een televisie. En voor degenen die dat wel hadden, was er keuze uit drie zenders. Ik weet niet zeker of Jeanne Shaheen toen überhaupt geboren was, maar heel weinig mensen hadden kunnen vermoeden dat er binnen 50 jaar een vrouw gouverneur van New Hampshire zou zijn. Ja. Toen ik hier studeerde, was het eerste woord van de alma mater: "Mannen. Mannen van Dartmouth geven een rouse." Nou, nu is het eerste woord "Beste". Sommige dingen veranderen ten goede.

Tijdens mijn eerste jaar hier woonde ik daar, op 101 Middle Massachusetts. En ik had twee huisgenoten. Ik had daar een professor die zijn best deed om iedereen in zijn klas bang te maken, en hij gaf me het laagste cijfer dat ik ooit op welke school dan ook had gehad. Maar ik had ook een professor astronomie, George Dimitrov, die het beste in elk van zijn leerlingen zocht en vond. Als ik naar de nachtelijke hemel kijk, denk ik nog steeds aan die bijzondere, vriendelijke man.

Dartmouth betekent veel voor ons allemaal, en ik ben Jim en Susan Wright dankbaar voor alles wat ze voor deze school hebben gedaan. En ik ben mijn oude vriend Chick Koop dankbaar voor alles wat hij voor ons allemaal heeft gedaan. En ik feliciteer iedereen die op welke manier dan ook wordt geëerd tijdens dit diploma-uitreikingsweekend.

Onze wereld hangt als een magnifiek juweel in de uitgestrektheid van de ruimte. Ieder van ons is een deel van dat juweel. Een facet van dat juweel. En vanuit het perspectief van oneindigheid zijn onze verschillen oneindig klein. We zijn nauw met elkaar verbonden. Mogen we nooit doen alsof dat niet zo is.

Ken je mijn favoriete verhaal van de Special Olympics in Seattle? Nou, voor de 100-meter sprint waren er negen deelnemers, allemaal zogenaamd lichamelijk of geestelijk gehandicapt. Alle negen verzamelden ze zich aan de startlijn en bij het geluid van het startschot gingen ze ervandoor. Maar niet lang daarna struikelde een jongetje, viel, bezeerde zijn knie en begon te huilen. De andere acht kinderen hoorden hem huilen. Ze remden af, draaiden zich om en renden terug naar hem. Iedereen rende terug naar hem. Een meisje met het syndroom van Down boog zich voorover, kuste het jongetje en zei: "Dit zal het beter maken." Het jongetje stond op, en hij en de andere lopers sloegen hun armen in elkaar en liepen vrolijk naar de finish. Ze finishten allemaal tegelijk. En toen ze dat deden, stond iedereen in dat stadion op, klapte, floot en juichte nog lang, heel lang. De mensen die erbij waren, vertellen dit verhaal nog steeds met veel plezier. En je weet wel waarom. Want diep van binnen weten we dat wat er in dit leven toe doet, meer is dan alleen winnen voor onszelf. Wat er echt toe doet, is anderen helpen winnen. Zelfs als dat betekent dat we af en toe moeten vertragen en onze koers moeten wijzigen.

Anicius Manlius Severinus Boethius – wat een naam! – was de laatste van de grote Romeinse filosofen en de eerste van de scholastici uit de Middeleeuwen. Vijftienhonderd jaar geleden schreef Boethius deze zin: "O gelukkig geslacht van stervelingen, als jullie harten net als het universum door de Liefde worden geregeerd."

Ik werd ooit uitgenodigd om deel te nemen aan een masterclass van zes jonge cellisten van het Pittsburgh Youth Symphony Orchestra. De meesterdocent was Yo-Yo Ma. Yo-Yo is het meest op anderen gerichte genie dat ik ooit heb gekend. Zijn muziek komt voort uit een heel diep gevoel van binnen. En tijdens die masterclass leidde Yo-Yo die jonge cellisten op een zachte manier naar inzichten over hun instrumenten, hun muziek en zichzelf, waarvan sommigen van hen me later vertelden dat ze die voor altijd bij zich zouden dragen.

Ik zie nog steeds het gezicht van een jongeman die net een deel van Brahms' cellosonate had gespeeld, toen Yo-Yo zei: "Niemand anders kan het geluid maken dat jij maakt." Natuurlijk bedoelde hij dat als een compliment voor de jongeman. Toch bedoelde hij dat ook voor iedereen in de klas. Niemand anders kan het geluid maken dat jij maakt. Niemand anders kan ervoor kiezen om dat specifieke geluid op die specifieke manier te maken.

Ik ben erg geïnteresseerd in keuzes, en wat het is, en wie het is, die ons mensen in staat stellen de keuzes te maken die we ons hele leven maken. Welke keuzes leiden tot etnische zuivering? Welke keuzes leiden tot genezing? Welke keuzes leiden tot de vernietiging van het milieu, de erosie van de sabbat, zelfmoordaanslagen of tieners die leraren neerschieten? Welke keuzes moedigen heldendom aan te midden van chaos?

Ik heb veel ingelijste dingen in mijn kantoor, die ik door de jaren heen van mensen heb gekregen. Aan mijn muren hangen Griekse, Hebreeuwse, Russische en Chinese teksten. En naast mijn stoel hangt een Franse zin uit De Kleine Prins van Saint-Exupéry. Die luidt: "Het essentiële is onzichtbaar voor het oog." Wat essentieel is, is onzichtbaar voor het oog. Nou, wat is er essentieel aan jou? En wie hebben je geholpen de persoon te worden die je bent? Iedereen die ooit is afgestudeerd aan een universiteit, iedereen die ooit goed werk heeft kunnen leveren, heeft minstens één persoon, en vaak meerdere, die in hem of haar geloofde. We worden gewoon geen competente mensen zonder veel andere investeringen van anderen.

Ik wil jullie allemaal een onzichtbaar geschenk geven. Een momentje stilte om na te denken over degenen die jullie hebben geholpen te worden wie jullie vandaag zijn. Sommigen van hen zijn misschien hier op dit moment. Anderen misschien ver weg. Sommigen, zoals mijn astronomieprofessor, zijn misschien zelfs in de hemel. Maar waar ze ook zijn, als ze van je hebben gehouden, je hebben aangemoedigd en het beste met je voor hadden, dan zijn ze er in jou. En ik vind dat je bij deze speciale gelegenheid een momentje stilte verdient om even aan hen te denken. Dus laten we even een momentje stilte nemen, ter ere van degenen die ons altijd hebben gegeven. Eén momentje stilte.

Aan wie je ook hebt gedacht, stel je voor hoe dankbaar ze moeten zijn dat je tijdens je stille momenten herinnert hoe belangrijk ze voor je zijn. Het zijn niet de eerbewijzen, de prijzen en de luxe buitenwereld die uiteindelijk onze ziel voeden. Het is de wetenschap dat we te vertrouwen zijn. Dat we de waarheid nooit hoeven te vrezen. Dat de basis van ons leven, waaruit we onze keuzes maken, heel waardevol is.

Er is een buurtliedje dat bedoeld is voor het kind in ieder van ons, en ik wil jullie nu graag de tekst ervan geven. "Jij bent het die ik leuk vind, niet de dingen die je draagt. Niet de manier waarop je je haar doet, maar jij bent het die ik leuk vind. Zoals je nu bent, diep vanbinnen. Niet de dingen die je verbergen. Niet je mutsen en toga's, die liggen gewoon naast je. Maar jij bent het die ik leuk vind. Elk deel van jou. Je huid, je ogen, je gevoelens. Of je nu oud of nieuw bent, ik hoop dat je je herinnert, zelfs als je je somber voelt, dat jij het bent die ik leuk vind. Jij bent het, jezelf, jij bent het. Jij bent het die ik leuk vind."

En wat dat uiteindelijk betekent, is natuurlijk dat je nooit iets sensationeels hoeft te doen om mensen verliefd op je te laten worden. Als ik zeg dat ik jou leuk vind, heb ik het over dat deel van jou dat weet dat het leven veel meer is dan alles wat je ooit kunt zien, horen of aanraken. Dat diepe deel van jou dat je in staat stelt te staan ​​voor die dingen zonder welke de mensheid niet kan overleven. Liefde die haat overwint. Vrede die triomfantelijk oprijst boven oorlog. En rechtvaardigheid die machtiger blijkt dan hebzucht.

Dus, bij alles wat je in je leven doet, wens ik je de kracht en de genade om de keuzes te maken die jou en je naasten in staat stellen het beste uit jezelf te halen. Gefeliciteerd allemaal.