Woede Naar De Macht Leiden

"Wij tegen zij" is geen paradigma waar Jacques Verduin in meegaat. Als oprichter en directeur van het gevangenisprogramma Insight-Out gelooft hij dat de gevangenis een doel dient voor mensen die zichzelf niet in bedwang kunnen houden wanneer ze zich gevaarlijk gedragen, maar hij heeft ook geleerd dat niemand van ons veel verschilt van de gevangenen. Wanneer een cultuur geweld schizofreen verheerlijkt en gevoelens bagatelliseert, projecteren we ons eigen ongemak, angst en woede op anderen en moeten we het deel van onszelf waar we niet mee om willen gaan, opsluiten. Een schuld afbetalen aan de maatschappij is één ding; erdoor in de steek gelaten worden is iets heel anders. "De Navajo hebben een manier om iemand die een misdaad heeft begaan te beschrijven: hij of zij die zich gedraagt ​​alsof hij of zij geen familie heeft", zegt hij.

Jacques is zich pijnlijk bewust van de afschuwelijke statistieken: één op de 107 Amerikanen zit in de gevangenis; één op de acht zwarte mannen tussen de 18 en 35 jaar belandt achter de tralies, meer dan er naar de universiteit gaan; één op de 28 kinderen heeft een ouder die in de gevangenis zit. Californië geeft $ 10 miljard uit aan gevangenisstraffen – meer dan aan hoger onderwijs, wat neerkomt op $ 60.000 per jaar om één man op te sluiten. En binnen 18 maanden zit 64% weer achter de muren. "Het systeem profiteert van zijn eigen falen", merkt Jacques op. Wat houdt een systeem in stand dat zo meedogenloos en zo ineffectief is?

Ten eerste gaat er veel geld om in de huisvesting van gevangenen, en een systeem dat goed vertegenwoordigd wordt door lobbyisten, weet zichzelf te laten groeien. Maar daarnaast vormt vervreemding van onszelf en elkaar een groot deel van het probleem. Wanneer we verbonden zijn, zijn we verantwoordelijk en geven we om anderen. We geven om anderen wanneer ze pijn lijden, en wanneer we stoppen met om elkaar geven, wordt geweld "de tragische uiting van een onvervulde behoefte", zoals Marshall Rosenberg, directeur van het Center for Non-Violent Communication , gelooft.

Gelukkig heeft Jacques laten zien dat de empowerment en transformatie van gevangenen een belangrijk onderdeel is van gevangenishervorming, en San Quentin State Prison is een succesvol sociaal experiment geworden dat tot een van de best bewaarde geheimen behoort. Zijn programma's, het Insight Prison Project en Insight-Out, leren gevangenen hoe ze woede en pijn kunnen omzetten in een positieve kracht binnen de gevangenisgemeenschap en in hun eigen buurt. In een programma van een jaar bouwen deelnemers banden met elkaar op die leeftijds-, raciale, economische en bendeverschillen overstijgen. Het kost tijd, maar naarmate de groepsleden zich vertrouwd raken met het concept, oefenen ze met "in het vuur zitten". Zoals Jacques uitlegt: "Door stil te staan ​​bij hun eigen primaire pijn – de pijn die hen ertoe aanzette hun gevoelens te onderdrukken – en hun secundaire pijn – de pijn die gepaard gaat met het kwetsen van anderen – vinden ze kracht te midden van hun overweldigende emoties. Ze branden schoon en laten alleen as achter. Ze nemen de verantwoordelijkheid voor hun gevoelens en voor het leed dat ze hebben veroorzaakt. Zodra dit gebeurt, wordt hun stigma een teken waarmee ze iets terug kunnen doen voor de plekken waar ze vandaan zijn gekomen. Zulke mannen nemen vaak de hand uit om probleemjongeren te redden van het pad dat ze zijn ingeslagen. Anderen kunnen veteranen zijn die deel uitmaken van de groep broeders die te maken hebben met het trauma van oorlog en systematisch geweld.

Hoewel we er moed uit kunnen putten dat veel gevangenen terugkeren naar hun gemeenschap, bestaat er een gevaar dat hen kan bedreigen. Net zoals we de delen van onszelf die we verloochenen op gevangenen projecteren, kunnen we hen ook belasten met extreem hoge verwachtingen om aan onze behoefte aan een happy end te voldoen. Jacques legt uit: "Er ontstaat een kloof tussen hun externe persoonlijkheid en hun interne ervaring. Dus hebben ze een ondersteunend systeem nodig om hun worsteling om aan deze verwachtingen te voldoen te delen. Schaamte zit diep in ons allemaal. We hebben allemaal een ondersteunend systeem nodig om contact te maken met ons gekwetste, maar authentiekere zelf. Anders kunnen we in een hellend vlak terechtkomen van new age-fascisme dat enorm veel nadruk legt op zelfverbetering. Voor de ex-gedetineerde is dat een belangrijke motivator voor drugsterugval of recidive." Hij biedt vervolgens een meer zorgzame en gefundeerde oplossing: "In plaats van onszelf te verbeteren, wat ervan uitgaat dat er iets mis met ons is, laten we onze wratten accepteren en erover praten. Door kwetsbaar te zijn, halen we de kracht uit schaamte. Dáár ligt authenticiteit."

Helaas is San Quentin een van de weinige plaatsen waar gevangenishervorming en rehabilitatie van gevangenen worden omarmd. Maar Jacques is momenteel bezig met het schrijven van een bijgewerkt werkboek en is van plan trainingsvideo's te maken om dit werk ook op andere plekken te implementeren. Bosnië schakelt hem zelfs in om te helpen bij de hervorming van het gevangeniswezen. Ga naar www.insight-out.org voor meer informatie over zijn werk, om vrijwilligerswerk te doen of om een ​​donatie te doen ter ondersteuning van dit trainingsproject.

Hoewel de gevangeniscultuur somber is, blijft Jacques optimistisch. "Ik ben zo enthousiast over hoe het centrum van San Quentin zijn verhaal kan vertellen aan de bredere cultuur, hoe de monsters je kinderen iets kunnen leren." Hij gelooft dat alle systemen met elkaar verbonden zijn, sociale rechtvaardigheid en milieurechtvaardigheid, het individu en de gemeenschap. Sterker nog, verbinding is de manier waarop hij ons allemaal ziet genezen. Als we allemaal familieleden zijn, lijdt niemand alleen, en ieders verlossing is de onze.