Mikrochwile miłości

Czas na udoskonalenie naszego poglądu na miłość. Przede wszystkim miłość jest emocją, chwilowym stanem, który pojawia się, by wypełnić zarówno umysł, jak i ciało.

Miłość, podobnie jak wszystkie emocje, wyłania się jak wyraźny i szybko zmieniający się wzorzec pogody, subtelna i ciągle zmieniająca się siła. Jeśli chodzi o wszystkie pozytywne emocje, wewnętrzne uczucie, jakie przynosi miłość, jest z natury i wykwintnie przyjemne — jest niezwykle dobre, tak jak długi, chłodny łyk wody, gdy jest się wysuszonym w upalny dzień. Jednak daleko poza dobrym samopoczuciem, mikromoment miłości, podobnie jak inne pozytywne emocje, dosłownie zmienia twój umysł. Rozszerza twoją świadomość otoczenia, nawet twoje poczucie siebie. Granice między tobą a nie-tobą — tym, co znajduje się poza twoją skórą — rozluźniają się i stają się bardziej przepuszczalne. Kiedy jesteś przepełniony miłością, widzisz mniej różnic między sobą a innymi. Rzeczywiście, twoja zdolność widzenia innych — naprawdę widzenia ich, całym sercem — otwiera się. Miłość może nawet dać ci namacalne poczucie jedności i połączenia, transcendencję, która sprawia, że ​​czujesz się częścią czegoś o wiele większego niż ty sam. Miłość, podobnie jak wszystkie emocje, wyłania się jak wyraźny i szybko zmieniający się wzorzec pogody, subtelna i ciągle zmieniająca się siła. A nowe spojrzenie na miłość, którym chcę się z wami podzielić, jest takie: miłość rozkwita praktycznie zawsze, gdy dwie lub więcej osób — nawet obcych sobie — łączy wspólna pozytywna emocja, czy to łagodna, czy silna.

Są szanse, że jeśli wychowałeś się w kulturze zachodniej, uważasz emocje za wydarzenia w dużej mierze prywatne. Umiejscawiasz je w granicach danej osoby, ograniczone do jej umysłu i skóry. Kiedy rozmawiasz o emocjach, twoje użycie przymiotników dzierżawczych w liczbie pojedynczej zdradza ten punkt widzenia. Odnosisz się do „mojego niepokoju”, „jego gniewu” lub „jej zainteresowania”. Zgodnie z tą logiką, miłość wydaje się należeć do osoby, która ją czuje. Definiowanie miłości jako rezonansu pozytywnego kwestionuje ten pogląd. Miłość rozwija się i odbija echem między ludźmi — w ramach transakcji interpersonalnych — i tym samym należy do wszystkich zaangażowanych stron oraz do metaforycznej tkanki łącznej, która je łączy, choć tymczasowo. Bardziej niż jakakolwiek inna pozytywna emocja, miłość nie należy do jednej osoby, ale do par lub grup ludzi. Znajduje się w połączeniach.

Być może najtrudniejsze ze wszystkiego, miłość nie jest ani trwała, ani bezwarunkowa. Radykalna zmiana, którą musimy wprowadzić, jest taka: miłość, którą doświadcza twoje ciało, jest mikromomentem połączenia dzielonym z inną osobą. A dziesięciolecia badań pokazują, że miłość, postrzegana jako te mikromomenty pozytywnego połączenia, wzmacnia połączenie między twoim mózgiem a sercem i czyni cię zdrowszym. [...] Może wydawać się zaskakujące, że doświadczenie, które trwa tylko mikromoment, może mieć jakikolwiek trwały wpływ na twoje zdrowie i długowieczność. Jednak działa tu ważna pętla sprzężenia zwrotnego, spirala wznosząca między twoim społecznym i fizycznym dobrostanem. Oznacza to, że twoje mikromomenty miłości nie tylko czynią cię zdrowszym, ale bycie zdrowszym również buduje twoją zdolność do miłości. Stopniowo miłość rodzi miłość, poprawiając twoje zdrowie. A zdrowie rodzi zdrowie, poprawiając twoją zdolność do miłości.

--Barbara Frederickson, w Miłość 2.0