Prezenty Dla Uzdolnionych Dzieci

Alfred Eisenstaedt, Dzieci w teatrze lalek, Paryż, 1963

Każdego lata prowadzę zajęcia z kreatywnego pisania w Centrum Młodzieży Utalentowanej im. Johnsa Hopkinsa. To wspaniała praca z wielu powodów: moi koledzy są jednorodnie, ekscentrycznie błyskotliwi, uczyłem na kampusach w całym kraju, od Los Angeles po Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, a ponieważ program ma charakter obozu wakacyjnego, atmosfera jest zawsze bardziej wakacyjna niż szkolna harówka.

Ale prawdziwym powodem, dla którego kocham tę pracę, tym, co sprawia, że ​​co roku przekraczam ocean i zostawiam żonę na sześć tygodni, są moi uczniowie: moi zapierająco inteligentni uczniowie, emanujący ciekawością, młodzieńczą niezdarnością i desperacką chęcią nauki. To dzieciaki, które uzyskały znacznie lepsze wyniki w teście SAT niż przeciętny kandydat na studia… gdy miały dwanaście lat. Zwyciężyli w wielu rundach poszukiwań talentów, uczęszczają na zajęcia na lokalnym uniwersytecie po skończeniu gimnazjum i pokonują większość dorosłych w akademickich debatach. Ich geniusz aż kipi.

Jestem pewien, że spotkałeś takie dziecko. Może znałeś takie w szkole. Może sam je wychowujesz.

Albo może, jak ja, kiedyś nim byłeś.

Piszę do Was, do tych z Was, którzy znają wysoce inteligentne dzieci. Wiele mówi się o tym, jak pomóc tym dzieciom „osiągnąć ich potencjał” na wszystkie możliwe sposoby. Namawianie utalentowanego dziecka do wykorzystania wszystkich swoich talentów natychmiast, jest bardzo kuszące. Wierzymy, że pomagamy im stać się najlepszymi wersjami siebie.

Ilustracja „Ein Märchen” Bajka, artysta nieznany, około 1900 r.

Uwielbiam jednak „Parabolę” , ponieważ ten magazyn oferuje alternatywę dla nieustannego, szalonego wyścigu o osiągnięcia, zapierającej dech w piersiach presji, którą tak wielu z nas odczuwa, by iść dalej, osiągać sukcesy, działać dalej, a potem czuć wstyd, gdy nie możemy już konkurować. Nie. Wiele z tego, co tu piszę, pokazuje mądrość ciszy, spokoju, wyciszenia. Odrzucenia ego, dążenia do osobistych osiągnięć ponad wszystko.

Nie potrafię zliczyć, ile razy wychwalałem czyjeś dziecko pod niebiosa — jak przemyślane i przenikliwe są jego komentarze na zajęciach, jak piękne i przejrzyste jest jego pismo, jak życzliwe i dodające otuchy jest wobec swoich kolegów ze szkoły, jak bardzo udało mu się zdać bardzo trudny przedmiot — a potem rodzice mówili: „Co innego powinniśmy mu kazać robić?”

Widzę tak wielu rodziców, którzy automatycznie domagają się więcej od dzieci, które już tak wiele z siebie dają, osiągając tak wysokie wyniki, że mogą uczęszczać na zajęcia na poziomie uniwersyteckim w wieku trzynastu lat. Osiągnięcia akademickie przychodzą wielu z tych dzieci z łatwością, ale presja, by wciąż się rozwijać, nie. To duże wyzwanie dla dziecka, nawet uzdolnionego. A może zwłaszcza dla nich. W większości są to łagodne, rozważne dzieciaki, które niechętnie kwestionują życzenia rodziców. Widzę, jak ocierają się o załamanie, o zapomnienie, starając się robić to, czego od nich wymagamy i być tym, czego od nich oczekujemy.

Zdecydowana większość rodziców ma dobre intencje; chcą pomóc swoim dzieciom dostać się na dobre studia i zapewnić im stabilną przyszłość. Wielu z nich oczywiście chce być dumnych z osiągnięć swoich dzieci, ale nie sądzę, aby uczciwie było sugerować, że jest to ich główna motywacja. Chcą dobrze traktować swoje dzieci. Dla wielu rodziców oznacza to naciskanie na nie z całych sił.

Ale jako nauczycielka uzdolnionych dzieci i sama, która sama doświadczyła tej etykiety, piszę z prośbą, żebyśmy przestali. Aby zasugerować, że przestrzeń, delikatność i brak presji to właśnie to, czego te dzieci potrzebują.

***

Jakie dary możemy ofiarować utalentowanym dzieciom? Jak my, ich opiekunowie, możemy oddać im sprawiedliwość?

Pierwszym darem nie jest chwalenie ich tylko za talenty. Tak jak piękne dziecko jest często chwalone tylko za urodę i jednocześnie staje się próżne i niepewne siebie, tak inteligentne dziecko z łatwością zrozumie, że to jego umysł czyni je godnym miłości. Pochwały mogą przerodzić się w oczekiwania, które wydają się wyczerpujące, a nawet niemożliwe do spełnienia. Mogą prowadzić do ataków paniki z powodu trójki na sprawdzianie, krótkowzrocznego skupienia się na szkole i nieproporcjonalnego poczucia porażki, gdy wykonają jakąkolwiek pracę, która nie jest idealna. Uczą się, że jeśli nie potrafią czegoś zrobić łatwo i dobrze, nie mogą uzyskać pochwały za pierwszym razem, że w ogóle nie warto tego robić. Zaczynają się panicznie bać porażki, a nawet ryzyka. Ja i wielu innych byłych utalentowanych nastolatków wiemy o tym aż za dobrze.

Zamiast tego, obdarz te dzieci darem chwalenia cech, które nie mają nic wspólnego z inteligencją. Chwal ich dobroć, empatię, odwagę i siłę. Chwal ich serca i dusze, ale nie nazywaj ich wyjątkowymi. Oświadcz, że cieszysz się, że są na świecie tacy ludzie jak oni, i swoimi pochwałami pomóż im poczuć, że tu pasują. Powiedz im, że pasują, tacy jacy są, a nie, że się wyróżniają. To balsam na serce samotnego dziecka.

Prowadzi mnie to również do drugiego daru, jakim jest zwyczajność. Zbyt wielu rodziców pragnie, aby ich dzieci były wyjątkowe, czasem dla dobra dziecka, czasem dla własnego dobra. Ale w przekonaniu, że tylko niezwykłe życie jest warte przeżycia, a rezygnacja z najwyższych szczebli osiągnięć to słabość, kryje się jakaś podstępna wizja. Że to w pewnym sensie grzech „nie wykorzystać swojego potencjału”.

Edwin Wisherd, Dzieci na dębie w pobliżu St. Francisville, Luizjana, 1930.

Jednak większość z nas ostatecznie wiedzie zwyczajne życie; nie jesteśmy laureatami Nagrody Nobla ani przywódcami narodów, nawet jeśli moglibyśmy nimi być. Kiedy myślę o rzeczach, które przyniosły mi najwięcej dobra, najwięcej duchowego zdrowia, są one zupełnie zwyczajne. Dobre słowo, spacer na świeżym powietrzu, komunia ludzkiego dotyku. Największe dary życia są ofiarowane każdemu. Pozwól swojemu dziecku odkryć to, co czyni je wyjątkowym, jeśli tak zechce; ale pozwól mu też być zwyczajnym. Nie musi wykorzystywać wszystkich swoich darów właśnie teraz.

Trzecim darem jest zatem czas. Tak wielu młodych ludzi jest przeciążonych obowiązkami, tonąc w szkole, sporcie, klubach, kościele, pracy i wolontariacie. Tak wiele naszych dzieci nie śpi wystarczająco, nie mówiąc już o czasie dla siebie. Uczymy je, by pędziły życie w tym samym zawrotnym tempie, które nas męczy i wypala przez całe dorosłe życie. Czy nie wystarczy, że sami się w ten sposób wyczerpujemy, ale musimy to samo robić naszym dzieciom? Czy naprawdę chcemy ich uczyć, jak powinno wyglądać życie? Daj im czas na oddech, czas bez ciężaru oczekiwań; a potem, być może, podaruj ten dar również sobie.

Słowo „ oczekiwanie” jest sednem tego, co próbuję powiedzieć. Jeśli naprawdę chcemy pomóc naszym utalentowanym dzieciom, dać im dary, które będą im służyć, musimy oddzielić oczekiwania od możliwości. Potrzeby każdego dziecka są inne i szczerze wierzę, że wszystkie dzieci są utalentowane. Absolutnie zasługują na możliwość wykorzystania swoich talentów, a zatem naszym obowiązkiem jest stworzenie im takich możliwości.

Ale nie możemy im dyktować, co mają z nimi zrobić. Dzieci zawsze będą wykorzystywać swoje talenty w sposób, którego rodzice nie potrafią zrozumieć, a może nawet zaakceptować. Musimy stworzyć przestrzeń, w której nasze dzieci mogą się rozwijać, a potem – z bólem i tęsknotą – wycofać się i pozwolić im działać.

Ostatnio rewiduję swój program nauczania na nadchodzące lato. W sekcji „Cele zajęć” opisuję najważniejsze zadania, które uczniowie wykonają, oraz umiejętności, które, mam nadzieję, zdobędą. Prawdę mówiąc, moje cele są proste: możliwości bez oczekiwań lub z tak otwartymi i szerokimi oczekiwaniami, jak pozwala na to dany kurs. Moi uczniowie często przychodzą na moje zajęcia wyczerpani, zestresowani i osamotnieni. Tak bardzo martwią się o to, czy wszystko robią dobrze, że ekspresja twórcza może wydawać im się przerażająco obcym językiem.

Ale nie ma jednego, właściwego sposobu na opowiedzenie historii, zwłaszcza jeśli jest to twoja własna. Wolność wynikająca z faktu, że nigdy nie masz racji, jest dla nich początkowo przerażająca, ale są na tyle małe, że po dniu lub dwóch bez wahania się w nią angażują. Często życzę sobie, żeby więcej dorosłych potrafiło zrobić to samo.

Ta odwaga, by skoczyć, to czwarty dar. Wierzę, że to jeden z najlepszych darów, jakie możemy dać każdemu dziecku. Zachęcanie nie polega na popychaniu, kształtowaniu czy stawianiu oczekiwań. W jego sercu tkwi słowo odwaga . Jeśli potrafimy zachęcać nasze dzieci, jeśli potrafimy napełnić je odwagą, to dobrze dla nich postąpimy.

Piątym i ostatnim darem jest wspólnota, w sensie komunii. Uczęszczałam do CTY jako studentka przez cztery lata i robię tylko niewielki retoryczny skok, mówiąc, że uratowało mi to życie. Trzy tygodnie, które spędzałam każdego lata na „obozie dla nerdów”, były moim pierwszym domem, pierwszym miejscem, w którym czułam się naprawdę akceptowana, a co więcej, zrozumiana. Wychowałam się w trudnej rodzinie i zmagałam się z silnym lękiem społecznym w szkole, ale tego pierwszego lata poznałam dziesiątki osób takich jak ja. Chichotałam z przyjaciółmi, tańczyłam bez opamiętania do „Violent Femmes” i „REM” i po raz pierwszy się pocałowałam. Wśród dziwaków mogłam być normalna. To był niesamowity dar.

Nie każde utalentowane dziecko jest nieśmiałe w kontaktach towarzyskich, nie jest kiepskim sportowcem ani nie podziela żadnego z tych skojarzeń. Prawie wszystkie jednak odczuwają pewien stopień samotności i izolacji – nawet te popularne, wysportowane. Jest jakaś część ich samych, którą nie mogą podzielić się z rówieśnikami: ta, która chce rozmawiać o subtelnościach fizyki cząstek elementarnych, na przykład, albo ta, która właśnie przeczytała wszystkie dzieła Jane Austen w tydzień. Nauczyły się ją uciszać, bo nikt jej nie rozumie albo bo nauczyciele i rodzice będą od nich oczekiwać jeszcze więcej, niż już dają.

To właśnie sprawia, że ​​utalentowane dziecko czuje się samotne: ta część jego osobowości, którą nie może podzielić się z rówieśnikami, a nawet z najbardziej życzliwymi rodzicami. Tylko inny geniusz wśród nastolatków płonie tak samo wszechogarniającą ekscytacją jak one.

Jako nauczyciel tych uczniów, często czuję, że jedyne, co mogę zrobić, to dać im przestrzeń i być może iskrę – ćwiczenie pisarskie, stronę prozy – odsunąć się i czekać na eksplozję. Rozpalają się nawzajem o wiele bardziej niż ja.

Jestem dobrym nauczycielem i jestem dumny z wkładu, jaki wnoszę w program, który był dla mnie tak ważny, gdy byłem nastolatkiem. Wiem jednak, że same zajęcia, choć ekscytujące i stymulujące, nie są istotą CTY. Istotą są same dzieci, wspólnota, którą tworzą, ratujące życie zrozumienie, które one i tylko one mogą sobie nawzajem zaoferować. Jako dorośli dysponujemy zasobami, by stworzyć przestrzeń, w której to się dzieje, ale to nie należy do nas. Nigdy nie należy. To dar, który sobie nawzajem ofiarowują.

Bycie świadkiem tego daru było jednym z największych przywilejów w moim życiu. Podczas pierwszego weekendu balu obozowego uczniowie, którzy znają się zaledwie od kilku dni, chwytają się za ręce, obejmują i kołyszą w kółko do utworu „Somebody to Love” zespołu Queen. Uczniowie śmieją się, uśmiechają lub płaczą z ulgi; opiekunowie robią to samo w milczeniu. W sali unosi się tak silna atmosfera przynależności, że można by się na niej unosić. Wielu z tych uczniów nigdy wcześniej nie było na szkolnej potańcówce, a jeśli już, to zostali odrzuceni lub wyśmiani. Ale tutaj, w miejscu, do którego rodzice wysłali ich, by rozwijali umysły, odnajdują zamiast tego braterstwo serc.♦