Zou Gandhi Sociale Media gebruiken?

Als Gandhi vandaag de dag nog zou leven, zou hij dan sociale media gebruiken? Hij was nooit tegen technologie, of zelfs maar tegen verandering met de tijd. Integendeel. Als internettechnologieën en sociale netwerken zouden bestaan, zou hij ze zeker hebben omarmd – maar wel met een bewuste aandacht voor hun sterke en zwakke punten.

Elke held die zich inzet voor maatschappelijke verandering slaagt erin drie fundamentele dingen te doen: bewustzijn creëren, impact creëren en het hart transformeren.

Wat betreft bewustwording is het internet absoluut opmerkelijk geweest. We hebben biljoenen nieuwe online vriendschappen; Facebook publiceert dagelijks cijfers over hoe mensen die vriendschappen creëren over conflicterende religies en regio's heen. De cijfers van vandaag: India-Pakistan: 199.721, Israël-Palestina: 39.497, Griekenland-Turkije: 7.988. Meer dan de helft van de wereldbevolking is nu actief op sociale netwerken en dat aantal neemt elke dag toe; er worden elke dag meer iPhones geproduceerd dan er mensen geboren worden. Als Facebook een land was, zou het het derde grootste land ter wereld zijn. En deze hele online wereld is gevuld met generatief altruïsme. Elke seconde wordt er een uur aan video geüpload - en gezamenlijk genereren we in 5 jaar tijd meer content dan we deden van het begin der tijden tot 2003. Meer dan 68 miljoen gebruikers delen en liken elke dag content. Als Wikipedia een boek was, zou het 2,25 miljoen pagina's lang zijn; Helemaal gratis, met meer dan 100 miljoen vrijwilligersuren alleen al op Wikipedia. Dit alles maakt het een fantastisch platform voor het verspreiden van ideeën en content, met zeer lage overheadkosten.

Wat de maatschappelijke impact betreft, is het gebruik van internet wisselend geweest. We hoeven niet verder te kijken dan de Arabische Lente om het opmerkelijke potentieel ervan te zien. Het heeft echter ook veel nieuwe problemen gecreëerd, variërend van cyberpesten tot "slacktivisme" en het verkorten van onze aandachtsspanne. De jury is er nog niet uit waar de balans uiteindelijk zal doorslaan, maar tot nu toe lijkt het te wijzen in de richting van netto positieve maatschappelijke impact. Gisteren was het 14 februari en ik moest denken aan een Valentijnsdagcampagne in India, in 2009 – de Pink Chaddi Campaign . In een klein stadje in Zuid-India besloot een groep conservatieve leden van de gemeenschap vrouwen die naar bars gingen fysiek aan te vallen. Een nogal barbaarse reactie, hoe je het ook wendt of keert. Mensen waren woedend, maar door de corruptie in de politieke wereld werd er niets gedaan. Dus besloot een groep sympathisanten van over de hele wereld actief te worden. Ze richtten een Facebookgroep op en vroegen iedereen om "roze ondergoed" naar overheidsfunctionarissen te sturen. Het verspreidde zich als een lopend vuurtje. De overheidsfunctionarissen van die kleine stad begonnen honderden en honderden roze onderbroeken te ontvangen. Niet alleen op Valentijnsdag, maar het ging elke dag door. Ze wisten echt niet hoe ze moesten reageren. De onderbroeken bleven maar komen. Totdat ze uiteindelijk actie ondernamen en de aanvallers die de vrouwen lastigvielen, gevangen zetten. Het werd een baanbrekende zaak over de effectiviteit van online campagnes van onderop, aangedreven door de kracht van gedistribueerde verbindingen.

Internet is dus geweldig om bewustzijn te verspreiden en kan ook qua impact een behoorlijk krachtige werking hebben. Waar het echter aan ontbreekt, is het derde element: transformatie.

Online vriendschappen hebben maar een beperkte reikwijdte. Er zijn 75 miljoen meer boeren op Farmville dan in de echte wereld. Farmville is geen boerenbedrijf, net zoals online banden niet gelijkwaardig zijn aan vriendschappen in het echte leven. Online vriendschappen op zichzelf zijn vrij zwak. In 2008 schreef een journalist van de New York Times een artikel over hoe verbaasd hij was dat hij 700 vrienden had; dus gaf hij een feestje in de hoop dat iedereen elkaar zou leren kennen. Eén persoon kwam opdagen, en dat ook nog eens per ongeluk. Het organiserende principe van Facebook is om de online aandacht van zijn gebruikers te behouden en er geld mee te verdienen door advertenties te tonen; daarom gaan ze naar de beurs voor 75 miljard dollar. Online sociale netwerken bieden duidelijk een waardevolle dienst in onze wereld, maar ze zijn ook systematisch beperkt. Facebook heeft er bewust voor gekozen dat je liever een online teddybeer naar een vriend stuurt dan dat je hun netwerk verlaat om een ​​knuffel te geven. Niets tegen online teddyberen, maar het kan een knuffel niet vervangen. :) De wetenschap heeft aangetoond dat oxytocine vrijkomt in onze hersenen wanneer we op een altruïstische manier met anderen omgaan. Het zorgt ervoor dat we ons goed voelen, verbetert onze gezondheid en vergroot ons gevoel van welbevinden.

Als het online spiegelen van dergelijke ervaringen de innerlijke transformatie verwatert, wat voor vragen moeten we ons dan stellen? Wat als de optimale oplossing een hybride is die de wereldwijde connectiviteit van het internet combineert met de oxytocine van een lokale vriendschap? Dotcoms zullen zich die vraag niet stellen, omdat ze alleen maar gemotiveerd worden door online vooruitgang; traditionele organisaties zijn doorgaans niet in de positie om die vraag te onderzoeken, omdat ze niet vooroplopen in de technologische evolutie. Wie zal die vragen stellen? Dat weten we nog niet, maar we moeten ze wel stellen.

Als we kijken naar de revolutionairen van onze tijd, van Gandhi, Martin Luther King Jr. en Cesar Chavez tot Moeder Teresa, de Dalai Lama en Aung San Suu Kyi, dan was het kenmerk van hun leiderschap niet alleen hun bewustzijn of de impact van hun campagnes. Veel andere strategen hadden het misschien beter gedaan; hun kracht lag in hun eigen innerlijke transformatie, die hen in staat stelde de harten van hun gemeenschappen te raken. Het is waardevol om een ​​video te bekijken over hoe sigaretten je lichaam kunnen schaden; dat is bewustzijn. Het is waardevol om je in te schrijven voor een programma dat je nicotinepleisters geeft om te stoppen met roken; dat is impact. Wat transformatie doet, is het verslavingspatroon volledig veranderen; het veranderen van de gewoonten van je hart was de ware genialiteit van deze giganten in sociale verandering.

Basketbalspelers scoren vaak een basket, krijgen een overtreding en roepen "En één!" als ze de kans krijgen om dat derde punt te scoren. Dit is het derde punt. Activisme – en één!

Willen we duurzame revoluties hebben die generaties lang meegaan, dan moeten onze moderne technologieën ontworpen zijn voor dit element van innerlijke transformatie. Elk van die legendarische helden in de dienstverlening begon met zichzelf te veranderen op het wortelniveau, en ondanks het leiden van enorme revoluties, bleef dat altijd voorop staan. Evenzo kunnen we, wanneer we ons op het punt van onze eigen evolutie bevinden, niet anders dan ons verbreden van zelforiëntatie naar andere oriëntaties. We dienen dan vanuit een plaats van overvloed, wat betekent dat we dienen met vreugde en dankbaarheid. We eren onze diepe verbondenheid en, terwijl we ons afstemmen op een natuurlijke ontwikkeling die groter is dan wijzelf, blijven we onszelf transformeren. Externe verandering die voortkomt uit dit soort positieve feedbackloop is fundamenteel anders. Giftivisme: de praktijk van radicaal genereuze daden die de wereld veranderen. Het werkt door het hart van de veranderaar te transformeren, meer nog dan de impact op de externe begunstigden. Een belangrijke maatstaf voor giftivisme is dat het de 100% verheft. Het kent geen vijanden. Het is onvoorwaardelijk vriendelijk voor iedereen. Gandhi noemde het Sarvodaya – welzijn voor iedereen. Het is geen nieuw idee, het is niet auteursrechtelijk beschermd en zal nooit een beursintroductie krijgen. "Het is zo oud als de weg naar Rome", zei Gandhi altijd.

Toen Gandhi ongeveer 70 jaar oud was, gaf hij een lezing voor enkele duizenden mensen in het stadje Rajkot. Tussen de lezing door verstoorde een bende van 600 "bandieten" de bijeenkomst om een ​​gewelddadige aanval op de luisteraars uit te voeren. De mensen wisten niet wat ze moesten doen. Aan de ene kant luisterden ze naar een apostel van geweldloosheid, aan de andere kant waren er deze bandieten die met geweld wilden domineren. Overal ontstond chaos. Mensen raakten ernstig gewond; ambulance- en politieauto's loeiden luid. Te midden van dit alles stond Gandhi nog steeds op het podium; hij sloot zijn ogen en begon te bidden en te mediteren; zijn gezicht was volkomen sereen, maar zijn lichaam schokte, mogelijk door de negativiteit van de scène. Toen hij zijn ogen opende, liet hij de organisatoren weten dat hij met de leider van de bandieten wilde spreken. Er ontstond verwarring omdat velen bang waren Gandhi aan het geweld bloot te stellen; maar Gandhi stond er niet alleen op, maar koos er ook voor om hem alleen te ontmoeten. De organisatoren raakten in paniek toen Gandhi de bendeleider ontmoette. De 26-jarige Bal Kalelkar was getuige van deze woordenwisseling en schreef later: "Tot ieders verbazing smolt het geweld van de schurken als ijs. De leider van de bende stond voor Gandhi-ji met gevouwen handen... Die avond liep hij de hele weg naar huis met één hand op de schouder van de leider van de bende."

Dat is de kracht van innerlijke transformatie. Dat is giftvisme.

Tegenwoordig zijn sociale media en internettechnologieën een geweldige bron van inkomsten voor ons allemaal. Gandhi zou ze zeker omarmd hebben. Maar hun ontwerpen moeten geworteld zijn in de plek waar onze grootste invloed ligt: ​​innerlijke transformatie. We moeten ervoor zorgen dat al onze technologieën onze collectieve menselijkheid blijven beïnvloeden, en niet andersom.