Nowe Spojrzenie Na skalę: Kwantowa Wizja Zmiany społecznej

Preeta Bansal oferuje nową, „kwantową” wizję skali, wpływu i zmiany społecznej. W tym poruszającym przemówieniu w sercu Ameryki dzieli się tym, co można by nazwać przemową powitalną w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu – powrotem do serca. Splatając osobistą podróż swojej rodziny do Ameryki Środkowej z dosłownym lotem na Księżyc, który Ameryka (i ludzkość) przeżyła dzięki misji Apollo 11, przygotowuje grunt pod ciężkie refleksje, które spływają z jej własnej, kosmicznej ścieżki kariery na najwyższe szczeble konwencjonalnej władzy, a następnie z powrotem do „miejsca, które działa w skali ludzkiej i społecznej, związanej z lądem i naturą”.

Preeta Bansal spędziła ponad 30 lat na wysokich stanowiskach w administracji rządowej, globalnym biznesie i prawie korporacyjnym – jako radca prawny i starszy doradca ds. polityki w Biurze Wykonawczym Prezydenta USA (Biały Dom), prokurator generalny stanu Nowy Jork, partner i kierownik działu w kancelarii Skadden Arps, globalny radca prawny w Londynie dla jednego z największych banków świata, dyplomata amerykański i przewodnicząca Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej Stanów Zjednoczonych oraz aplikantka sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych Johna Paula Stevensa. Doradzała przy tworzeniu konstytucji Iraku i Afganistanu. Po długiej karierze, w której zdobywała szczyty władzy zewnętrznej i instytucjonalnej, ostatnie 6 lat spędziła na zgłębianiu głębin bytu, szukając źródła – i starożytnych narzędzi dostępu – do władzy wewnętrznej, a także badając naukę o sieciach i rolę nowych technologii we wzmacnianiu drobnych zmian w zachowaniu i świadomości. Poniżej znajduje się nagranie wideo i transkrypcja jej wystąpienia na konferencji TEDx w czerwcu 2019 roku.

Transkrypcja

Dokładnie 50 lat temu, latem 69 roku, moja rodzina zgromadziła się wokół telewizora. Był to stojący, czarno-biały telewizor z króliczymi uszami. Chociaż miałem wtedy niecałe 4 lata, pamiętam zapierające dech w piersiach i radosne uczucie tamtego dnia. Oglądaliśmy na naszym własnym telewizorze cudowne, nieziemskie wydarzenie w niesamowitym kraju nowego świata, o którym jeszcze kilka miesięcy wcześniej nie słyszeliśmy.

Właśnie wyemigrowaliśmy do Stanów Zjednoczonych. Mój ojciec przyjechał w tym roku akademickim jako doktorant inżynierii na Uniwersytecie Kansas – a moja mama, brat, siostra i ja dołączyliśmy do niego z Indii kilka miesięcy później. Mieszkaliśmy więc w Lawrence tego lata 1969 roku, kiedy pierwsza załogowa misja kosmiczna, Apollo 11, z powodzeniem wylądowała na Księżycu. [slajd] Wydarzenie, którego najwyraźniej nie mogliśmy się powstrzymać, żeby nie uchwycić na zdjęciu z ekranu telewizora. … Jakby nie było innych zdjęć z tego wydarzenia. [slajd] Najwyraźniej to wydarzenie było ogromnym wydarzeniem w naszej rodzinie. [slajd]

A choć moje wspomnienia z tego dnia, jako młodej dziewczyny, zostały niewątpliwie uzupełnione tymi zapisanymi zdjęciami [slajd] [slajd], to wciąż mam w pamięci radość i podekscytowanie mojego ojca. [slajd]

Był odkrywcą, nieskończenie ciekawym nowych światów. Później, jako prawnik, uświadomiłem sobie kontekst historyczny, który go tu sprowadził. Wkrótce po ruchu na rzecz praw obywatelskich, ustawa imigracyjna z 1965 roku zniosła ostatnią formalną granicę rasową w amerykańskim ustawodawstwie, aby zapewnić wykwalifikowaną siłę roboczą dla tego kraju. Wcześniej imigranci byli przyjmowani na podstawie pochodzenia narodowego, co stanowiło klasyfikację rasową i etniczną. Jednak ustawa z 1965 roku zniosła system kwot pochodzenia narodowego, aby przyciągnąć wykwalifikowanych specjalistów z krajów azjatyckich, a nie tylko z Europy.

Dzięki temu otwarciu mój tata złożył podanie i został przyjęty na studia doktoranckie w tym kraju – to było szalone marzenie młodego inżyniera z ubogiej rodziny w Indiach. A potem zadbał o to, żeby moja mama również otrzymała tytuł doktora, gdy przeprowadziliśmy się do Lincoln w 1970 roku.

W dobie udanych lądowań na Księżycu, nasz system edukacji zachęcał moje pokolenie do myślenia na wielką skalę – ucząc nas wiary w siłę rozumu, pozwalającego analizować, debatować i rozwiązywać ogromne problemy. To była przemożna wiara w siłę umysłu – niezachwiana wiara, że ​​potrafimy przemyśleć każdy złożony problem społeczny.

I tak, dysponując pewnym zestawem narzędzi, wyruszyłem z małego, starego Lincoln w Nebrasce, aby rozpocząć karierę, która zaprowadziła mnie do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych, Białego Domu oraz na stanowiska dyplomatyczne, prawnicze i korporacyjne na całym świecie.

Ale potem wydarzyło się coś, co wywróciło i zakłóciło moją własną trajektorię. Tak naprawdę to były dwie rzeczy.

Po pierwsze, odczuwałem wyraźnie ograniczenia tego starego zestawu narzędzi do rozwiązywania złożonych problemów o określonej skali, przynajmniej bez wyrządzania przy tym znacznych szkód ubocznych. Kiedy pracuje się nad aktem prawnym, który zajmuje 2200 stron, albo dla korporacji działającej w 83 krajach, albo pracuje się nad przyczynami i problemami, które mogą teraz rozprzestrzenić się na cały świat niemal z dnia na dzień, pomysł, że można zmapować lub w pełni przewidzieć związek przyczynowo-skutkowy, wydaje się dość naciągany. To prawda na poziomie pozornym, a tym bardziej na poziomie subtelnym i źródłowym.

Praca nad problemami, które mogą wpłynąć na życie 100 milionów lub miliarda ludzi – jak to się dzieje w Dolinie Krzemowej, na Wall Street, w Waszyngtonie, Londynie i innych elitarnych ośrodkach władzy – może wydawać się wpływowa i dobrze zamierzona, ale nie ma możliwości, aby nawiązać relacje z milionem lub miliardem ludzi.

W erze wykładniczego rozwoju technologii i zmian, gdzie instytucjonalne dewizy brzmią „działaj szybko i nie bój się błędów”, a gdzie celebruje się BHAG-i, czyli ambitne i śmiałe cele, uświadomiłem sobie przysięgę Hipokratesa: „po pierwsze nie szkodzić”. I choć z pewnością nie namawia ona do bezczynności, to jednak zaleca pokorę i świadomą ocenę zakresu i tempa naszych działań – co jest niemal niemożliwe w przypadku działań na pewną skalę.

Zacząłem kwestionować całą mantrę, że większe znaczy lepsze, a wpływ i skalę należy mierzyć szerokością, a nie głębokością. W końcu więcej wiedzy nie oznacza większej mądrości, a więcej zasobów nie prowadzi do większego dobrostanu. Zacząłem szukać innej drogi, swoistego przełomu w naszych modelach „wpływu” i zmiany społecznej.

Drugą rzeczą, która zakłóciła moją trajektorię, było to, że niemal w tym samym czasie, gdy dostrzegłem ograniczenia starego zestawu narzędzi, zdobyłem nowe. Narzędzia te bardzo różniły się od tych, które zdobyłem dzięki edukacji. Pozwoliły mi one sięgnąć głębiej – spojrzeć w głąb siebie i bezpośrednio wokół siebie, nie tylko na zewnątrz, w poszukiwaniu mocy i wpływu – i dotrzeć do głębszego, bardziej nieskończonego źródła mocy niż sama głowa: energii serca i miłości. Nie tylko intymnej miłości, ale miłości, która płynie z głębokiego poczucia, że ​​wszyscy jesteśmy jednym organizmem, nierozerwalnie ze sobą połączonym, tak jak komórki i narządy naszego ciała potrzebują siebie nawzajem dla podtrzymania.

Po odejściu z Białego Domu w 2012 roku, dla żartu zapisałem się na mój pierwszy 10-dniowy odosobnienie medytacyjne w ciszy. Wcześniej nie medytowałem nawet przez 10 sekund, a co dopiero przez 10 dni. Cóż, okazało się, że to pierwsze z wielu kolejnych i początek nowego sposobu codziennego życia w ciągu ostatnich 7 lat. Ponieważ dzięki świadomości i głębokiej koncentracji na oddechu i doznaniach cielesnych przez dłuższy czas, doświadczyłem ulotnego przebłysku tego, co mędrcy i mistycy wszystkich tradycji religijnych głosili od tysiącleci. I tego, co współczesna nauka i fizyka kwantowa ostatecznie potwierdziły dopiero w ubiegłym stuleciu – że cała materia fizyczna (w tym nasze ciała) nieustannie się przemieszcza i przekształca w nową masę co nanosekundę. Materia składa się z ciągle zmieniających się falek, a my jesteśmy w ciągłej wymianie cząsteczek między sobą. Pozorne granice między tobą a mną są wysoce przepuszczalne, a w gruncie rzeczy nieistniejące. Uchwyciłem ulotny przebłysk rzeczywistości rozpuszczonego ja i rozpuszczonego ego. Jesteśmy połączonym organizmem i każda interakcja, jaką mam z tzw. „inną” osobą, jest interakcją, jaką mam z samą sobą.

Pomyśl o tym przez chwilę – każda interakcja, jaką mam, jest interakcją ze sobą. Nie chodzi tylko o to, że jestem stróżem brata mego, czy że powinienem czynić innym to, co chciałbym, żeby mi czynili. Chodzi o to, że jestem bratem mego brata, a to, co czynię innym, w rzeczywistości czynię sobie. Tak jak komórki i cząsteczki w naszym ciele tworzą jeden organizm, tak my wszyscy jesteśmy połączonymi częściami jednej, większej całości. I dostrzegłem to nie jako abstrakcyjną ideę, ale jako ucieleśnione doświadczenie.

I pomyśl o tym jako o źródle tak zwanej mocy – wpływamy na całość nie tylko poprzez działania odgórne, które pozwalają nam oddziaływać na świat z góry. Zamiast tego, jeśli po prostu zrobimy, co do nas należy, aby zmienić i uzdrowić naszą energię „tutaj”, aby emanować miłością i pokojem w promieniu zaledwie kilku stóp wokół nas – wywieramy potężny wpływ na całość poprzez nasze istnienie.

Gandhi powiedział: „Musimy być zmianą, którą pragniemy ujrzeć w świecie”, a jednocześnie dodał, że zmieniamy świat, zmieniając siebie. Nie oznacza to, że powinniśmy zatracić się w sobie, ale raczej, że powinniśmy postrzegać nasze życie, pracę i relacje jako linię frontu, pierwsze miejsce, w którym możemy praktykować rodzaj połączenia z samym sobą, innymi i naturą, który pragniemy wzmocnić poprzez nasze wielkie, ambitne projekty na świecie.

Mandela, ostatecznie, wywarł największy wpływ nie tylko poprzez aktywizm i sztukę rządzenia, ale także poprzez swoją głęboką obecność i kochającą istotę, które energetycznie przenikały jego zewnętrzne działania. Tę obecność pielęgnował przez dekady jako więzień polityczny, gdzie zagłębiał się w siebie, by dotrzeć do mocy swojego serca i ją uwolnić. Wyobraźcie sobie wpływ takiej supermocy kochającej, uzdrawiającej obecności w rękach nawet kilku osób, by wywołać reakcję łańcuchową w naszym zbiorowym organizmie.

Uświadomiło mi to słuszność innego modelu zmiany społecznej – kwantowej wizji, która zakłada, że ​​mała, rozproszona grupa ludzi zmienia świat od środka, energetycznie na poziomie mikro-, cząsteczkowym, a nie tylko na ogromną, makroskalową skalę.

Przełom w naszych systemach społecznych często następują po zmianach w naszej wiedzy technologicznej i naukowej, a nawet pozostają w tyle. Wynalezienie prasy drukarskiej w XV wieku dało początek reformacji protestanckiej, upadkowi Świętego Cesarstwa Rzymskiego i rozwojowi państw narodowych. Wynalezienie maszyny parowej w XVIII wieku doprowadziło do powstania fabryk, urbanizacji i filozofii moralnej – od Adama Smitha po Rousseau i Milla – która stworzyła podwaliny nowoczesnego państwa i naszej gospodarki rynkowej. Rewolucja cyfrowa ostatnich dekad na nowo przekształca wykładniczo nasze systemy społeczne, rządowe i gospodarcze.

Wydaje się zatem słuszne, abyśmy byli otwarci na nowe rozumienie zmian społecznych w XXI wieku, biorąc pod uwagę, że fizyka kwantowa i teoria względności podważyły ​​trwający od tysiącleci pogląd Newtona, że ​​jesteśmy odrębnymi, oddzielnymi istotami lub że jedynie siła zewnętrzna może zmienić kierunek masy. Nauka o sieciach uświadomiła nam również ogromne zbiorowe skutki, jakie mogą wynikać z pozornie rozbieżnych „drobnych” działań jednostek. Z pewnością w naturze widzimy piękne przykłady zbiorowego oddziaływania i zbiorowej inteligencji, jak na przykład, gdy mikroruchy pojedynczego szpaka mogą wpłynąć na tysiące, a czasem miliony sąsiednich ptaków, tworząc zmieniające kształt stado lub chmarę.

Dokąd to wszystko mnie zaprowadziło? Do domu w Nebrasce, oczywiście. Kiedy mówię ludziom, że wróciłam tu po 35 latach na Wschodnim Wybrzeżu i za granicą, śmieją się nerwowo i pytają: „Dlaczego? Co się stało?”. I tak naprawdę myślą: „Czy ona miała załamanie nerwowe?”. A ja mówię: „Po prostu bardzo chcę tu być”. Prawda jest taka, że ​​się załamałam; otworzyłam się – na przełom, a nie na załamanie.

Po eksploracji wszystkich zewnętrznych światów, zacząłem szukać nowej przestrzeni – nie kosmosu ani miejsca wyniesionego, ale otwartych, ugruntowanych równin Nebraski. Wydaje się, że nie ma lepszego miejsca do eksperymentowania z kwantową teorią zmiany niż miejsce, które działa w skali ludzkiej i społecznej, powiązanej z lądem i naturą.

To właśnie w Nebrasce zacząłem czerpać z innego źródła energii. Często mówię ludziom, że do 25. roku życia uważałem się za blondynkę. Mówię to oczywiście żartobliwie, ale tylko pół żartem. Bo prawda jest taka, że ​​kiedy dorastałem w Nebrasce w latach 70., nie było tu zbyt wielu dzieci, które wyglądałyby jak ja. Jedynymi Indianami, o których ktokolwiek słyszał, byli ci, których dziś nazywamy rdzennymi Amerykanami. W takim środowisku trzeba było się w zasadzie zasymilować albo umrzeć. I zasymilowałem się na zewnątrz – w tak dużym stopniu, że głęboko zakopałem poczucie inności.

Ukryte uczucia napędzały mój lot w kosmos energią opartą na separacji i strachu. Teraz porównuję to do brudnej energii, energii paliw kopalnych. Energii, która jest skończona i opiera się na zewnętrznych, hierarchicznych i ekstrakcyjnych formach energii, aby się odnawiać. Energii, która może napędzać nasze rakiety, ale która może też nieświadomie pogłębiać nasze własne cierpienie i cierpienie innych.

I uświadomiłem sobie, że każdy z nas nosi w sobie to paliwo kopalne w postaci głęboko zakorzenionych uczuć strachu i separacji. Niezależnie od tego, czy jesteśmy wykształceni, czy niewykształceni; bogaci czy biedni; biali, brązowi czy czarni; chrześcijanie czy niechrześcijanie. Może to być brak miłości w domu, albo po prostu ogólne poczucie niegodności, bycia „gorszym” i „niewystarczającym”. Niezależnie od tego, jaki krzyż dźwigamy, może on dać nam siłę do dalszego działania, ale te działania – nawet te, które przynoszą ogromny sukces, a może zwłaszcza te, które przynoszą ogromny sukces – mogą stać się wymówką dla zajętości i unikania.

Nauczyłam się projektować i tworzyć nowe rodzaje przestrzeni społecznych – nie wielkie struktury konstytucyjne, nad którymi pracowałam w przeszłości, m.in. w Iraku i Afganistanie – ale przestrzenie konwersacyjne i inne małe przestrzenie zbiorowe, które pozwalają na głębokie słuchanie – kolejne narzędzie, które dodałam do swojego zestawu narzędzi.

Kiedy tworzymy przestrzeń, by być w kontakcie ze sobą i innymi, zaczynamy docierać do zablokowanej energii serca i ją uwalniać, by czerpać z nowego rodzaju paliwa – odnawialnej, czystej i nieskończenie regenerującej się energii opartej na więzi i miłości. A uzdrawiając siebie, zmieniamy energię innych wokół nas i pomagamy uzdrawiać świat.

Co zadziwiające, moje doświadczenia po misji księżycowej nie różnią się zbytnio od tego, co odkryli nasi astronauci podczas podróży na Księżyc. Frank White przeprowadził wywiady z dziesiątkami astronautów amerykańskiego programu kosmicznego. Odkrył, że najbardziej odmieniło ich nie spojrzenie w przestrzeń kosmiczną, ale odwrócenie wzroku z powrotem na Ziemię i zobaczenie siebie na nowo. [slajd]

White ukuł termin „efekt ogólnego przeglądu”, aby opisać głęboką, duchową i poznawczą zmianę świadomości, którą astronauci relacjonowali podczas obserwacji Ziemi z orbity. Z kosmosu granice i konflikty znikają, a my, ludzie, staje się oczywiste, że jesteśmy jedynie gwiezdnym pyłem, zrekonfigurowanym z tych samych cząsteczek, które tworzą zarówno siebie nawzajem, jak i kosmos.

Muszę przyznać, że ta rozmowa sprawiła mi więcej trudności niż zwykle. Słowa w takim kontekście bardziej przypominają mi pierwszą część mojej podróży – zajmowanie przestrzeni umysłem. To antyteza utrzymywania przestrzeni sercem, rodzaj bycia i głębokiego słuchania innych, którego szukam. Ostatecznie moim zobowiązaniem jest ciągłe dążenie do stawania się i ucieleśniania zmiany.

Przyjmijmy więc podejście uzdrawiania i transformacji świata poprzez uzdrawianie i transformację siebie. I nie tylko na marginesach. Nie tylko jako miły, przytulny i poprawiający samopoczucie dodatek do prawdziwej pracy nad naszymi ważnymi problemami – ale jako prawdziwą pracę. [slajd]

Einstein powiedział, że nie możemy rozwiązywać problemów na tym samym poziomie świadomości, który je stworzył. On i jego współcześni odkryli również, że każdy z nas nieustannie współtworzy i przekształca wszechświat poprzez zmiany na poziomie kwantowym. Dostosujmy zatem nasze życie do naszych potrzeb i skupmy się na bardzo osobistej i ludzkiej skali – naprawdę koncentrując się na rozplątywaniu i uwalnianiu nieograniczonych przepływów miłości i energii w naszym wnętrzu. A potem pozwólmy prawom natury i kosmosu zwielokrotnić nasze osobiste transformacje na naszej planecie i poza nią.