Blessun Fyrir þann Sem Er úrvinda

Þegar hjartslátturinn verður óstöðugur,
Tíminn tekur á sig álagið þar til hann brotnar;
Þá dettur allt ófyrirséð stress inn
Á huganum eins og endalaus, vaxandi þyngd,

Ljósið í huganum dofnar.
Hlutir sem þú gætir tekið rólega áður
Verða nú erfiðar viljaviðburðir.

Þreyta grípur inn í sál þína.
Þyngdarafl byrjar að falla innra með þér,
Að draga niður hvert bein.

Sjávarföllin sem þú aldrei mat mikils eru horfin.
Og þú ert strandaglópur á óvissu landi.
Eitthvað innra með þér hefur lokast;
Og þú getur ekki ýtt þér aftur til lífsins.

Þú hefur verið neyddur til að ganga inn í tóman tíma.
Þráin sem rak þig áfram hefur horfið.
Það er ekkert annað að gera núna en að hvíla sig
Og lærðu þolinmóðlega að taka á móti sjálfinu
Þú hefur yfirgefið fyrir kapphlaup daganna.

Í fyrstu mun hugsun þín dökkna
Og sorg tekur völdin eins og dauflegt veður.
Flæðið af ógrátnum tárum mun hræða þig.

Þú hefur ferðast of hratt yfir óbyggðir;
Nú er sálin þín komin til að sækja þig aftur.

Leitaðu skjóls í skynfærum þínum, opnaðu þig
Til allra litlu kraftaverkanna sem þú hraðaðir þér í gegnum.

Vertu tilbúinn að fylgjast með leið regnsins
Þegar það fellur hægt og frjálst.

Líkið eftir vana rökkrisins,
Að taka sér tíma til að opna brunn litanna
Það ýtti undir birtu dagsins.

Teiknaðu við hlið þögn steinsins
Þangað til ró þess getur krafist þín.
Vertu óhóflega mildur við sjálfan þig.

Haldið ykkur frá þeim sem eru reiðar í anda.
Lærðu að dvelja nálægt einhverjum sem líður vel með
Sem finnst þeir hafa allan tímann í heiminum.

Smám saman munt þú snúa aftur til sjálfs þín,
Að hafa lært nýja virðingu fyrir hjarta þínu
Og gleðin sem býr langt innan hægra tímans.

-- John O'Donohue , úr „Blessun“